Όσο για το θάνατο του βασιλέως Αλεξάνδρου ο οποίος δαγκώθηκε στην κνήμη από την μαϊμού του στο Τατόϊ κατά την στιγμή που προσπαθούσε να την συζεύξει με τον σκύλο του, σημειώθηκε στην συνέχεια το εξής περίεργο.

Το τραύμα του Αλέξανδρου είχε επιδέσει ο καθηγητής Μέρμηγκας με τον οποίον συνδεόμουν πολύ αλλά ο οποίος δεν πήρε το πράγμα στα σοβαρά όπως έπρεπε, προκειμένου για στόμα ακάθαρτου ζώου περίπτωση κατά την οποία έπρεπε να ενεργηθεί απολύμανση με ευρεία τομή. Ο Μέρμηγκας ο οποίος πάντως ήταν εξαιρετικός επιστήμονας αλλά και εξαιρετικός άνθρωπος κατηγορήθηκε τότε δρυμήτατα από τον τύπο από τότε δε η ανάμνηση αυτή ήταν σκιά στη ζωή του.

Λοιπόν είναι περίεργο όπως είπα ότι χρόνια πολλά μετά την ιστορία αυτή ο Μέρμηγκας προσπαθούσε να ανέβη στο τραμ της οδού Αχαρνών χτυπήθηκε στην κνήμη ακριβώς στο μέρος που είχε δαγκωθεί ο Αλέξανδρος. Όπως λοιπόν και με το τραύμα του Αλέξανδρου δεν έδωσε σημασία να μη γίνει μόλυνση και επειδή ήταν ισχυρογνώμων στις ιδέες του σχετικά με την αντίδραση του οργανισμού και δεν εννοούσε να δεχθεί επέμβαση σύμφωνα με τις συμβουλές των συναδέλφων του αναπτύχθηκε σηψαιμία από την οποία πέθανε.

Επειδή ήταν από τα πρώτα μέλη της εταιρίας ψυχικών ερευνών την οποία ίδρυσα στα 1923 τον επισκεπτόμουν συχνά και την παραμονή του θανάτου του μου είπε κουνώντας το κεφάλι.

—Κοίταξε το μοιραίο.. εκεί που δαγκώθηκε ο Αλέξανδρος τραυματίσθηκα και εγώ.. τα ίδια συμπτώματα έχω τώρα και ίδια θα είναι η εξέλιξη.

Μη που πεις ότι μερικά πράγματα δεν είναι μοιραία.