Στους πρόποδες του Παρνασσού, στο υποβλητικό φυσικό τοπίο που σχηματίζεται ανάμεσα σε δύο θεόρατους βράχους, τις Φαιδριάδες, βρίσκεται το πανελλήνιο ιερό των Δελφών και το πιο ξακουστό μαντείο της αρχαίας Ελλάδας. Οι Δελφοί ήταν ο ομφαλός της γης, όπου, σύμφωνα με τη μυθολογία, συναντήθηκαν οι δύο αετοί που έστειλε ο Δίας από τα άκρα του σύμπαντος για να βρει το κέντρο του κόσμου, και για πολλούς αιώνες αποτελούσαν το πνευματικό και θρησκευτικό κέντρο και το σύμβολο της ενότητας του αρχαίου ελληνισμού. Η ιστορία των Δελφών χάνεται στην προϊστορία και στους μύθους των αρχαίων Ελλήνων.

Ομφαλός: Λαξευμένος λίθος ωοειδούς σχήματος που παριστάνει τον ομφαλό, ο οποίος συμβόλιζε τη μαντική δύναμη του Απόλλωνα. Οι ανάγλυφες ταινίες στην επιφάνειά του είναι ο αγρηνός, το μάλλινο πλέγμα με τους ημιπολύτιμους λίθους που κάλυπτε τον ιερό ομφαλό. Σύμφωνα με τον μύθο, όταν ο Δίας θέλησε να μάθει ποιο ήταν το κέντρο της Γης, άφησε από τα δύο ακρότατα σημεία του σύμπαντος δύο αετούς, οι οποίοι συναντήθηκαν πάνω από τους Δελφούς. Στο σημείο αυτό ο Δίας έριξε τη μαγική πέτρα, τον ομφαλό.

»… Στην αρχή όντας αναίσθητοι σαν τα κτήνη, έδωσα στους ανθρώπους λογική, τους έδωσα μυαλό. Στην αρχή, κοιτάζοντας, έβλεπαν λάθος κι ακούγοντας, δεν άκουγαν» μα σαν φαντάσματα που στα όνειρα μαζεύονται. Η περίπλοκη ιστορία των ημερών τους ήταν σε σύγχυση. Αισχύλος «Προμηθέας Δεσμώτης»

Πίστευαν λοιπόν οι αρχαίοι ότι το υπερφυσικό εισερχόταν στον φυσικό κόσμο μέσω του κέντρου του, που σημειωνόταν με την τοποθέτηση ενός πέτρινου «ομφαλού». Μέσω του νοητού κάθετου άξονα συνδεόταν ο νοητικός κόσμος με τον φυσικό. Κι έτσι μπορούσαν ν’ αποκτήσουν επαφή με τους άλλους κόσμους, άλλες διαστάσεις και με αλλότρια DNA.

Αυτή η κάθετη νοητή γραμμή, συχνά αναφερόταν ως ο κοσμικός άξονας. Τον ονόμαζαν έτσι γιατί τοποθετούσε την Γη στο κέντρο με τον ουράνιο κόσμο επάνω και τον κάτω κόσμο, από κάτω. Αυτό το Ιερό Κέντρο γνωστό παγκοσμίως με το αρχαίο Ελληνικό όνομα «ομφαλός» σήμαινε τον αφαλό της γης. Στους αρχαίους λαούς ο ομφαλός ήταν απαραίτητος για την δημιουργία του πολιτισμού και της θρησκείας γιατί ξεχώριζε τον ασφαλή ανθρώπινο κόσμο, από τον επικίνδυνο κόσμο των φυσικών δυνάμεων.

Ας ανατρέξουμε στον Πλούταρχο: Ο Δίας έστειλε δυο αετούς από τις δύο άκρες της Γης και εκεί που οι πορείες τους συναντήθηκαν, ήταν το κέντρο του κόσμου: οι Δελφοί. Αυτός είναι και ο λόγος που οι αρχαϊκές προσθέσεις πάνω στις πέτρες-ομφαλούς συνήθως έχουν δύο πουλιά που κοιτούν σε διαφορετικές κατευθύνσεις. Η πέτρα-ομφαλός των Δελφών (υπάρχει ακόμη μία στην Δήλο κι αλλού) βρίσκεται σήμερα στο μουσείο των Δελφών και κανείς μέχρι τώρα επίσημα, δεν έχει εξηγήσει ικανοποιητικά το περίτεχνο διακοσμητικό πλέγμα της, ανεπίσημα όμως είναι γνωστό.

Το πλέγμα αυτό έχει μιά μεγάλη ομοιότητα με τα βουδιστικά «Βάτζρα» τους κεραυνούς ενέργειας που περικυκλώνουν τα ιερά μέρη. Εξάλλου πολλοί διακεκριμένοι μελετητές αναφέρουν ότι το πλέγμα αυτό πάνω στην πέτρα, συμβολίζει το γήινο ενεργειακό δίκτυο. Οι Δελφοί χαρακτηρίζονται σε όλα τα αρχαία κείμενα ως ο ομφαλός του κόσμου, κι αυτή είναι η μόνη πέτρα-ομφαλός που έχει βρεθεί εκεί. Ίσως η πέτρα αυτή, εκεί που ήταν τοποθετημένη αρχικά, να ήταν το ακριβές σημείο του «ομφαλού του κόσμου» και είναι λογικό (για την λογική τους) που δεν βρίσκεται στην θέση της, αλλά σε ένα νεκρό ενεργειακά μουσείο.

Μόνο ο άνθρωπος στην Γη από όλες τις εξωγήινες φυλές (ανθρώπινες και μη) δεν ξέρει την πραγματική δομή των διαστάσεων, της υφής του χρόνου και τις τεχνολογίες ελεύθερης ενέργειας. Για να δούμε λοιπόν ξανά τον ομφαλό των Δελφών.  Αναπαριστά _(χονδροειδώς φυσικά) τα τρία βασικά επάλληλα ενεργειακά δίκτυα της γης !!! Γιατί τρία; Ενα το φυσικό, που βρίσκεται σε ασταθή κατάσταση εξ αιτίας παλαιού πολέμου στο ηλιακό μας σύστημα, ένα το τεχνητό που στήνεται ακόμα, και ένα που είναι αποτέλεσμα της ετεροδυνώσεως (ηλεκτρονικός όρος) των δύο προηγουμένων. Στις διασταυρώσεις των ενεργειακών ροών δημιουργούνται δίνες, οι οποίες μπορούν να δαμαστούν για παραγωγή ελεύθερης ενέργειας. Φυσικά είναι ήδη δαμασμένες οι περισσότερες, από κάθε είδους θρησκευτικούς ναούς και μυστικές στρατιωτικές εγκαταστάσεις.  Ουσιαστικά είναι το δίκτυο που περιγράφει ο Πλάτωνας. Αναγνώριζε την μορφή του ενεργειακού δικτύου της Γης. Ανέπτυξε μια θεωρία βασισμένη στην πίστη του (ή τα βρήκε γραμμένα στα βιβλία που αγόρασε από την γυναίκα του Πυθαγόρα και τους Πυθαγόρειους -κι αλλού- κατά κόρον) ότι η βασική δομή της Γης εξελίσσεται από ένα απλό γεωμετρικό σχήμα σε περισσότερο πολύπλοκα. Αυτά τα σχήματα έγιναν γνωστά ως Πλατωνικά στερεά. Είναι ο κύβος, το τετράεδρο, το οκτάεδρο, το δωδεκάεδρο και το εικοσάεδρο. Φυσικά γνώριζε περισσότερα, αλλά αν τα έλεγε δημόσια, θα πέρναγε από νέα δίκη όπως αυτή για τις κεφαλές του Ερμή. Ο ομφαλός είναι σημείο γεωδαισίας, που σηματοδοτεί το κέντρο της γης, ένα μέσο χαρτογράφησης που εξελίχθηκε σε σύμβολο της μαντικής και, κατ’ επέκτασιν, του Δελφικού τεμένους. Η εμφάνισή του στην εικονογραφία (αγγείων, αναγλύφων, κλπ) βοηθά στην αναγνώριση του σκηνικού. Ο ομφαλός θεωρείται το κατ’ εξοχήν έμβλημα, τοπόσημο των Δελφών και ταυτόχρονα μια ένδειξη της Θεϊκής παρουσίας, της ισχύος του Απόλλωνα.

Οι Δελφοί δεν βρέθηκαν τυχαία στο επίκεντρο της αρχαίας λατρείας. Όποιος στεκόταν σε εκείνο το σημείο μπορούσε να νιώσει πως ο τόπος είχε κάτι ξεχωριστό. Μια ιδιαίτερη δυναμική, μια έντονη ενεργειακή φόρτιση που δύσκολα εξηγείται με λόγια. Η θέση ήταν οχυρή, η θέα άνοιγε επιβλητική προς τον κόλπο της Ιτέας, ενώ η πλούσια βλάστηση και οι πηγές έδιναν ζωή στο τοπίο. Όλα αυτά, μαζί με τη γεωγραφική του σημασία, έκαναν τους αρχαίους να τον θεωρήσουν «ομφαλό της γης» και να επιλέξουν εκεί για την ανοικοδόμηση του ναού και του μαντείου του Απόλλωνα. Πριν ακόμη εγκαθιδρυθεί η λατρεία του Απόλλωνα, λέγεται πως στην ίδια περιοχή υπήρχε ένα αρχαιότερο ιερό αφιερωμένο στη Γη. Τα χάσματα του εδάφους, από τα οποία αναδύονταν αέρια, φαίνεται πως προκαλούσαν μια παράξενη έκσταση σε όσους τα πλησίαζαν, δίνοντας στον τόπο έναν μυστηριακό χαρακτήρα. Η μυθολογία μιλά για έναν τεράστιο φύλακα αυτού του πανάρχαιου ιερού, τον Πύθωνα, ένα ερπετό που κρατούσε το μαντείο υπό την προστασία του. Ο Απόλλων, όμως, κατάφερε να τον σκοτώσει και έτσι ο χώρος πέρασε στη δική του κυριαρχία.

Παράλληλα, η ανάγκη προστασίας του έγινε επιτακτική, τόσο λόγω των φυσικών κινδύνων, όπως η κατωφέρεια και οι κατολισθήσεις του εδάφους, όσο και λόγω της τεράστιας ιστορικής και πολιτιστικής του σημασίας. Οι Δελφοί υπήρξαν μαντείο, πολιτικό και πνευματικό κέντρο, πανελλήνιο ιερό και τόπος μεγάλων αγώνων – ένας χώρος όπου διαμορφώθηκαν αξίες που ξεπέρασαν τα όριά του. Ανάμεσά τους ξεχωρίζουν τα Δελφικά παραγγέλματα, χαραγμένα στον πρόναο του ιερού, που έγιναν σύμβολα της ελληνικής σκέψης και ταξίδεψαν, ιδιαίτερα κατά την ελληνιστική περίοδο, μέχρι τα πιο μακρινά όρια του ελληνισμού.

Σύγχρονες μελέτες αποκαλύπτουν τη μυστική σύνδεση ιερών τόπων του αρχαίου κόσμου. Φανερώνουν επίσης ένα μέρος των απόκρυφων γνώσεων που διατηρούσαν τα Ιερατεία,  σχετικά με την Αστρονομία, τα Μαθηματικά, την Ενέργεια και τη Γεωδαισία, με τις οποίες επόπτευαν και καθοδηγούσαν το λαό ορίζοντας τους πλέον κατάλληλους γεωγραφικούς τόπους για την ίδρυση ναών, πόλεων ακόμα και τον καθορισμό πεδίων μάχης.

Απαραίτητη προϋπόθεση ήταν η ακριβής γνώση του ηλιακού συστήματος και των αστερισμών σε συνδυασμό με την γεωγραφική- γεωδαιτική μορφή του χώρου και των ηλεκτρομαγνητικών ρευμάτων που τον διατρέχουν. Κάθε τέτοιος χώρος που βρισκόταν στη διασταύρωση ροών ενέργειας, ξεχώριζε  από ένα ιερό, μια πόλη, ένα μαντείο, ένα βωμό και μεταγενέστερα από ένα εικονοστάσιο ή ένα απλό προσκυνητάρι. Κι αυτά να μην υπήρχαν, ο τόπος θα ήταν στοιχειωμένος, καταραμένος, ιαματικός, τυχερός κλπ.

Γενικά, αυτοί οι ιδιαίτεροι κομβικοί χώροι, οι τόποι δύναμης, έχουν κάποια φήμη, καλή ή κακή, ανάλογα με την επίδραση που ασκούν στον άνθρωπο, γιατί υπάρχει σ’ αυτούς ένα είδος διάμεσου είτε ανάμεσα στη γη και στον ουρανό είτε ανάμεσα στη γη και τον κάτω κόσμο.

Στα «Πολιτικά» του Αριστοτέλη αναφέρεται ότι «οι οίκοι οι καθιερωμένοι για τη λατρεία των θεών, αρμόζει να βρίσκονται στην κατάλληλη θέση, εκτός εκείνων των οποίων τη θέση ορίζει ο νόμος χωριστά ή κάποιο μαντείο πυθόχρηστο». Το ίδιο ισχύει και για τα Ιερά των αγροτικών περιοχών, τα αφιερωμένα σε θεούς ή ήρωες, που πρέπει να βρίσκονται συμμετρικά κατανεμημένα.

Κι όχι μόνο αυτά αλλά και τύμβοι, Ασκληπιεία, θέσεις μαχών, γυμναστήρια, θέατρα, στάδια, πύλες πόλεων, μνημεία και άλλοι χώροι με ιερή σημασία, ήταν κατανεμημένα αρμονικά σε όλο το γεωγραφικό χώρο της Ελλάδας με αναλογίες και συμμετρίες στις αποστάσεις τους, επιδιώκοντας όχι μόνο την ομορφιά και την αρμονία, αλλά και την εκμετάλλευση των ευνοϊκών συνθηκών που εξέπεμπε ο κάθε τόπος, των ιερών ιδιαιτεροτήτων που είχε, όπως π.χ. το Αμφιάρειο και η στοά εγκοίμησής του.

Εμφανίζεται πολύ συχνά π.χ. ο αριθμός π ή ο αριθμός φ, της χρυσής τομής των Πυθαγορείων, σημαντικής για τη ζωή και την αρμονία. Έτσι η «προϊστορική» Ελλάδα παρουσιάζεται σαν «ένα απέραντο βιβλίο γεωμετρίας και αρμονίας των αριθμών, ένας σωστός χάρτης του Ουρανού, ένας καταπληκτικός κώδικας θρησκευτικού, επιστημονικού, φιλοσοφικού, τεχνικού και καλλιτεχνικού χαρακτήρα.

Στον «Τίμαιο» του Πλάτωνα, το όλο πνεύμα είναι ότι αυτός ο κόσμος ο αισθητός, ο κόσμος τον οποίο βλέπουμε, είναι ακριβές αντίγραφο του ουράνιου σχεδίου, με αναλογίες και συμμετρίες και γενικά με μια αρμονία αριθμών. Ο άξονας, η καρδιά της αρχαίας γνώσης ήταν να μπορούν να κάνουν τον Ουρανό και τη Γη να εναρμονίζονται, να αλληλοσυσχετίζονται. Πίστευαν ότι τα άστρα εκπέμπουν πολλές ενέργειες και δυνάμεις που μπορούν να διοχετευτούν και να ενσαρκωθούν στη γη, δημιουργώντας περαιτέρω ενεργειακά πεδία αλλά και «συνειδητότητα».

Γι’ αυτό το λόγο οι αρχαίοι σοφοί στην Ελλάδα, την Αίγυπτο, την Αμερική, την Ανατολή, παντού δηλαδή, όριζαν τους ιερούς τόπους τους σε συγκεκριμένα μέρη, μέρη που θεωρούσαν ότι διοχέτευαν αυτές τις ουράνιες ενέργειες, και συνεπώς σε κείνα τα μέρη υπήρχε ένα είδος Ιερογαμίας, μια ένωση της Γης με τον Ουρανό. Πίστευαν μάλιστα ότι αυτή η ένωση ανανεώνεται σε συγκεκριμένες στιγμές μέσα στο χρόνο, κοντά στις Ισημερίες και τα Ηλιοστάσια.

Οι θέσεις των ιερών τόπων εξυπηρετούσαν κάποια σκοπιμότητα, σχημάτιζαν αόρατα γεωμετρικά σχήματα, ένα είδος χάρτη του ουρανού. Τη θέση των άστρων του ουρανού παίρνουν οι ιεροί τόποι πάνω στη γη.

Η Ιερή Γεωμετρία ήταν άρρηκτα συνδεδεμένη με τη μυστηριακή γνώση του Σύμπαντος, της Δημιουργίας του Θεού. Τα διάφορα ιερά ιδρύονταν με τη γνώση ότι κάθε τι στον κόσμο το όρισε ο θεός από την πρώτη στιγμή της δημιουργίας. Γι’ αυτό έπρεπε να διατηρηθεί η καθιερωμένη τάξη στο διηνεκές.

«Όπως είναι επάνω είναι και  κάτω». Γι’ αυτό αντέγραψαν πάνω στη γη αστρικά συστήματα και αστερισμούς και μάλιστα με αριστερόστροφη φορά, ακριβώς για να εμφανίζονται ως οπτικές αντανακλάσεις της ουράνιας πραγματικότητας στη γη.

Όλοι οι παραδοσιακοί λαοί, θεωρούσαν τον πλανήτη γη ζωντανό οργανισμό. Η Γαία τρέφεται και διατηρείται στη ζωή με ένα δίκτυο από υπόγειες αρτηρίες, ανάλογες με τις αρτηρίες και τις φλέβες του ανθρώπινου σώματος. Στις αρτηρίες αυτές, που σήμερα ονομάζονται «τελλουρικά ρεύματα» και με τα οποία συμπίπτουν οι κυριότερες ενεργειακές γραμμές L, ρέει ένα μίγμα ηλεκτρομαγνητικής και αιθερικής ενέργειας. Οι διασταυρώσεις, τουλάχιστον δυο τέτοιων «αρτηριών», χαρακτηρίζονται στις αρχαίες παραδόσεις όλου του κόσμου, ως τόποι δύναμης, ιεροί χώροι, άβατα ή ταμπού. Είναι περιοχές όπου ο χώρος, ο χρόνος, η ύλη και η ενέργεια συμπεριφέρονται διαφορετικά από τα συνηθισμένα. Συνήθως γίνονται αντιληπτές από το έντονο λευκό φως που υπάρχει σ’ αυτόν τον τόπο.

Άλλη μια πανάρχαια γνώση, όχι μόνο των Ελλήνων, έχει σχέση με την αρνητική ακτινοβολία της γης, τη γεωακτινοβολία, πάλι σε καθορισμένα σημεία, τα ονομαζόμενα παθολογικά σημεία ή κόμβοι του Hartmann, προς τιμήν του ανθρώπου που πρώτος τα μελέτησε στη σύγχρονη εποχή. Προέρχεται από πυρηνικές διασπάσεις που συμβαίνουν ασταμάτητα στο κέντρο της γης και είναι αυτοί οι τόποι που στον ανατολικό πολιτισμό εντοπίζονται με τη μέθοδο του Φενγκ- Σούι. Οι αρχαίοι είχαν βρει τον τρόπο να εξουδετερώνουν την αρνητική, γεωπαθητική ενέργεια ενός χώρου, κατασκευάζοντας στο επίκεντρό του μια πυραμίδα ή ένα θολωτό κτίσμα για να διαθλούνται οι δίνες των γεωπαθητικών σημείων.

Οι περισσότεροι δε έχουν κτιστεί πάνω σε δεξιόστροφα υπόγεια ρεύματα νερού, εκμεταλλευόμενοι και τις ονομαζόμενες γραμμές ευγλωττίας, που έχουν παρατηρηθεί ότι προσδίδουν ιδιαίτερη ευφράδεια στους ομιλητές (όπως  π.χ. ο ρήτορας Δημοσθένης εξασκούνταν στην ακρογιαλιά, όπου τα κύματα της θάλασσας παράγουν ανάλογο μαγνητικό πεδίο).

Για τους αρχαίους οι γραμμές μεταφοράς θετικής ενέργειας συμβολίζονταν από φίδι ή δράκο (π.χ. κηρύκειο Ερμή, ράβδος του Ασκληπιού κλπ.). Οι Κινέζοι τα τελλουρικά ρεύματα τα ονομάζουν ακόμα και σήμερα «γραμμές του ρεύματος του Δράκου» και τα χωρίζουν σε δυο είδη: το γιν και το γιανγκ (αρσενικό και θηλυκό).

Είναι η φυσική δύναμη που ρέει κατά μήκος του μαγνητικού πεδίου της γης. Είναι οι ενέργεια της οργόνης που ξαναανακάλυψε ο Βίλχεμ Ράιχ, ο ζωτικός μαγνητισμός  του Μέσμερ, το Πράνα των Ινδών, ο Αιθήρ ή Πεμπτουσία των Ελλήνων. Είναι η ενέργεια που ήταν γνωστή στους αρχαίους σοφούς, ιερείς, μύστες, τους ονομαζόμενους αργότερα «ποντίφηκες», αυτούς δηλαδή που χτίζουν γέφυρες (ponts) ανάμεσα στη γη και τον ουρανό, τον κόσμο της ύπαρξης και τον κόσμο της αιωνιότητας.

Η γνώση αυτή επέτρεπε στους αρχαίους να αναγνωρίζουν την ενέργεια που εκπέμπουν οι τόποι δύναμης και τους παράγοντες που τη βοηθούν, όπως π.χ. τα υπόγεια υδάτινα ρεύματα, οι κοιλότητες του εδάφους και οι σχισμές του υπεδάφους, οι κοιλάδες των ποταμών, οι οροσειρές,  οι συστάσεις των πετρωμάτων (κρύσταλλα) που κάποιες φορές λειτουργούν ως πόλος έλξης για ουράνιες ενέργειες, οι άνεμοι, ο ηλεκτρισμός και μαγνητισμός του εδάφους, το υψόμετρο κλπ. Όπως επίσης και τον εντοπισμό του σημείου ύψιστης ενέργειας, στο οποίο αποδίδονται οι όροι: «πηγή της ζωής», «αθάνατο νερό», «αιώνια νεότητα».

Οι αρχαίοι λαοί είχαν συμπεράνει πως η ενέργεια των γραμμών του «ρεύματος του δράκου» ήταν θεραπευτική, ανανεωτική, αφύπνιζε τη συνείδηση, καθώς  διέτρεχε όλη τη γη γονιμοποιώντας τις δυνάμεις της ζωής. Γι’ αυτό σε τέτοιους τόπους δύναμης ιδρύονταν  ιερά, μαντεία, θεραπευτήρια, γυμναστήρια και θέατρα.

Οι άνθρωποι πήγαιναν εκεί για να πάρουν κάτι το ανώτερο, το πνευματικό, πήγαιναν εκεί για να πάρουν χρησμούς, να μάθουν το μέλλον τους αλλά και για να γίνουν καλά, για να ζητήσουν από τους θεούς τους υγεία, ευημερία και ευεξία.

Σε τέτοιους τόπους οι θεοί, οι άγγελοι, τα πνεύματα, μπορούν να εμφανιστούν και να επικοινωνήσουν με τους ανθρώπους για να τους δώσουν οδηγίες για το καλό τους. Πολλοί λαοί της αρχαιότητας ταξίδευαν από τόπο σε τόπο, έκαναν αυτό που λέμε Ιερή Οδοιπορία, για να βρεθούν σε τέτοιους τόπους δύναμης, όπως κάνουμε και σήμερα.

Συμπεραίνουμε λοιπόν ότι δεν υπήρχε  τυχαιότητα εκεί που συναντάμε τόπους δύναμης, αλλά αντίθετα πολύ μεγάλη σοφία από τη μεριά των φιλοσόφων ιερέων, που καθοδηγούσε τις πράξεις τους. Έτσι κατάφερναν να ανυψώσουν το λαό σε ένα ύψος πολιτισμιακό, φιλοσοφικό, επιστημονικό, αξιοζήλευτο για τους ανθρώπους του σήμερα, που όλα δομούνται τυχαία και άναρχα.