Σαν σήμερα! ...

Μία πραγματική ιστορία, όχι ... ιδιαίτερη!

Λίγο παράξενη και λίγο αστεία!

Στις 2 Αυγούστου 2020 είχε πραγματοποιηθεί στο Αρχαίο Θέατρο Φιλίππων

μια εξαιρετική συναυλία αφιερωμένη

σε όλους τους μεγάλους Έλληνες συνθέτες,

υπό τη διεύθυνση του Σταύρου Ξαρχάκου.

Τα μέτρα για την αντί covid προστασία

ήταν δρακόντεια!

Υπήρχαν συγκεκριμένες αποστάσεις

μεταξύ των θεατών,

άρα περιορισμένη προσβασιμότητα

και βέβαια υποχρεωτική χρήση μάσκας!

Είχαμε πάει νωρίς

και βρήκαμε θέσεις αρκετά μπροστά τηρουμένων των μέτρων!

Κάποια στιγμή πετάχτηκε σχεδόν

από το πουθενά μια κυρία ,

η οποία ήρθε και κάθισε ακριβώς μπροστά μας ... κυριολεκτικά στα πόδια μας !

Της είπαμε ευγενικά ότι εκεί δε μπορεί

να καθίσει εφόσον δεν υπάρχει καν θέση,

ότι ισχύουν συγκεκριμένοι κανόνες

για τις αποστάσεις και της ζητήσαμε να φύγει.

Η αντίδραση ήταν έντονη, επιθετική λεκτικά

με αποτέλεσμα να της απευθύνω προσωπικά

τη φράση : " Δεν καταλαβαίνω γιατί έρχονται άνθρωποι στο Αρχαίο Θέατρο όταν δε διαθέτουν τη στοιχειώδη κουλτούρα "! ....

Η κυρία έγινε έξαλλη... φώναζε τόσο πολύ

εις βάρος μου που χρειάστηκε η επέμβαση

των εθελοντών για να την ηρεμήσουν.

Ωστόσο δεν έφυγε από τη θέση της ...

και κάπως έτσι έληξε εκείνη η περιπέτεια....

λίγο πριν την έναρξη εκείνης

της υπέροχης συναυλίας!

Δύο χρόνια μετά ... το 2022,

ακριβώς τα ίδια άτομα πήγαμε

στο Αρχαίο Θέατρο και καθίσαμε

στις ίδιες θέσεις για να δούμε

μια θεατρική παράσταση αυτή τη φορά ...

χωρίς δρακόντεια μέτρα και ... χωρίς μάσκες!

Λίγο πριν την έναρξη της παράστασης

συνέβη το εξής απίθανο!

Ήρθε η ίδια κυρία ...πάλι εμβόλιμη ,

και αφού είχαν καλυφθεί όλες οι θέσεις

εκεί που καθόμασταν ... μπήκε πάλι

με τον ίδιο τρόπο... στη ίδια θέση

όπως την άλλη φορά...

κυριολεκτικά στα πόδια μας!

Μετά από δύο χρόνια οι ίδιοι άνθρωποι...

στις ίδιες θέσεις .. το ίδιο σκηνικό!

Κοιταχτήκαμε μεταξύ μας στην παρέα μου , χαμογελάσαμε αλλά δεν της είπαμε τίποτα!

Εκείνη όμως γύρισε με διάθεση

να μας πιάσει κουβέντα

και μίλησε κυρίως μαζί μου για την περιπέτεια της πριν από δύο χρόνια στην ίδια θέση...

που ήρθε σε αντιπαράθεση

με μια εξαιρετικά αγενή και εριστική κυρία

που δεν είχε καθόλου τρόπους ,

που την πρόσβαλε χωρίς να έχει

καθόλου δίκαιο ... και αλλά !

Έτσι ... μιλούσε όλη την ώρα πριν αρχίσει

η παράσταση με εμένα ... για μένα!

Δεν με αναγνώρισε χωρίς τη μάσκα?

Υποκρίθηκε ?

Δεν το έμαθα ποτέ!

Της πρόσφερα απλοχερα την ακρόαση μου

και την κατανόηση μου ότι υπάρχουν

και τέτοιοι άνθρωποι δυστυχώς...

μιλώντας εγώ η ίδια για μένα ...

χωρίς να αποκαλυφθώ!

Κάπως έτσι ... ξορκίζοντας το " κακό " ...

Μπήκαμε τότε "συμφιλιωμένα"...

στο κλίμα μίας άλλης παράστασης!...

Μίας άλλης εποχής !...

Της μετά covid εποχής !

Η ζωή και... οι άνθρωποι ,

έχουμε πολλά γυρίσματα!

Γι αυτό δεν αξίζει να μας παίρνουμε

πάντοτε στα σοβαρά ! ...

Χρειάζεται και λίγη πλάκα!

Εκατέρωθεν!