Αποφάσισα χθες το βράδυ να θέσω μια πρόθεση για μια εμπειρία εκτός σώματος (OOBE).
Δεν παίζω με αυτά τα πράγματα και κανείς δεν θα έπρεπε να παίζει με αυτά, όπως σας έχω διδάξει και στο 4ήμερο σεμινάριο που τα αφορά.
*Τι σημαίνει αυτό;*
Δεν πρέπει να μας ενδιαφέρουν κάποιες εμπειρίες απλώς για να τις έχουμε. Όταν βγαίνω εκτός σώματος *είναι με σκοπό, για να μάθω πράγματα* που δεν ξέρω και *για να φέρω πίσω* τη γνώση για να βοηθήσω άλλους.
Έθεσα λοιπόν τους στόχους μου για μάθηση και την πρόθεση να επιστρέψω με πληροφορίες που ίσως ωφελήσουν άλλους.
*Αποτέλεσμα;*
Πήρα πολύ περισσότερα από όσα ζήτησα.
Θα σας το περιγράψω…
Αρχικά νομίζω ότι είμαι ξύπνια γιατί νιώθω το σκυλάκι μου να κινείται πάνω στο κρεβάτι και σκέφτομαι ότι ίσως χρησιμοποιήσει τη ράμπα για να κατέβει από το κρεβάτι και να πάει να ουρήσει.
Όμως το ακούω να κάνει σαν να τραγουδάει σαν άνθρωπος! Συνειδητοποιώ ότι αυτό είναι αδύνατο να συμβεί και ότι είμαι σε όνειρο..
Μόλις το συνειδητοποιώ μετατρέπομαι σε ονειρονάυτισα και βρίσκομαι φυσικά σε συνειδητό όνειρο…
Από αυτήν την κατάσταση είναι γελοία εύκολο να βγεις από το σώμα σου.
Ρολάρω για να βγω τελείως από το σώμα μου και βγαίνω έξω από την μπαλκονόπορτα.
*Αρχίζω να πετάω συνειδητά.*
Φτάνω σε ένα μέρος που έχω ξαναβρεθεί.
Είναι σαν μουσείο σε συνδυασμό με κατάστημα.. σαν κατάστημα αντικερί αλλά όχι με παλιά πράγματα.. πιο πολύ θα το έλεγα μαγαζί με σπάνια αντικείμενα.
Υπάρχει τέχνη, αντικείμενα, βιβλία και διάφορα περίεργα που δεν μπορώ να τα περιγράψω με λέξεις.
*Υπάρχει η αίσθηση ότι είναι μια συλλογή αναμνηστικών μέσα από τον χρόνο και τον χώρο καθώς και η αίσθηση ότι είναι ζωντανά.*
Χαζεύω στα ράφια και βλέπω το βιβλίο μου...
Πορχωρώ παραπέρα - είχε πολλούς διαδρόμους - και βλέπω και κάποιους πίνακες μου...
Δεν μου κάνει εντύπωση, απλά χαμογελώ σαν να ξέρω, σαν κάτι να επιβεβαιώνεται!
Είναι προσεκτικά επιμελημένο όλο αυτό το μουσείο / μαγαζί και ο χώρος είναι ζεστός και φιλόξενος. Νιώθω χαρά που επιστρέφω εκεί.
*Λέω επιστρέφω γιατί είναι σαν να έχω ξανα έρθει εδώ πολλές φορές.*
Βλέπω έναν παπούλη να κάθεται σε μια καρέκλα και πηγαίνω να τον χαιρετήσω.
Μου λέει: «Ωραία, γύρισες». Κάθομαι δίπλα του και προσπαθώ να θυμηθώ ποιός είναι και τι έχουμε συζητήσει άλλες φορές. Χαμογελά και με κοιτά σαν να του έκανα μια χαζή ερώτηση.
Παρατηρώ βιβλία που θυμίζουν εκείνα τα μεγάλα βιβλία με το σκληρό εξώφυλλο που έχουν εικόνες από διάφορα μέρη του κόσμου αλλά αυτά εδώ περιέχουν εικόνες από τόπους μη γίηνους.
Ένας άντρας και μια γυναίκα εμφανίζονται. Νιώθω σαν να τους ανήκει το μέρος αυτό ή έστω σαν να έχουν αναλάβει να το φροντίζουν.
Μου εξηγούν ότι εξερευνούν κόσμους. Μου δείχνουν κάποια δείγματα, αντικείμενα που έχουν μαζέψει από άλλους κόσμους.
Τους ρωτώ πως πάνε σε αυτούς τους κόσμους, αν χρησιμοποιούν πύλες.
Μου λένε ότι πάνε με ταξίδια εκτός σώματος και ότι αυτοί οι κόσμοι βρίσκονται ακριβώς πάνω από τη Γήινη διάσταση.
Τους ρωτώ αν έχουν περάσει καθόλου στον κόσμο που φτάνουμε όταν πεθάνουμε.
Με παίρνουν από το χέρι περνάμε μια πόρτα και βρισκόμαστε σε ένα μέρος όπου κάθονται όλοι στο πάτωμα μέσα στο σκοτάδι στο κενό σαν να κάθονται στον αέρα πάνω από τη Γη.
*Μου θυμίζει αυτό μια εμπειρία που είχα όταν ήμουν παιδί.*
Κοιμόμουν στην αγκαλιά της γιαγιάς μου και είχα επισκεφτεί αυτό το μέρος ξανά.
Ήξερα και τότε ότι είναι το μέρος όπου άνθρωποι που έχουν πεθάνει συζητούν και βοηθάνε ο ένας τον άλλον να αποδεχτούν το θάνατο.
ΔΗλαδή, να συμφιλιωθούν και να αναρρώσουν από τραύματα που τους κρατούν πίσω στην ανθρώπινη εμπειρία.
Υπάρχει μία γυναίκα για την οποία όλοι νιώθουμε ότι έχει κύρος και τη σεβόμαστε. Κάτι σαν η γιατρός της παρέας.
Με πήγαν σε άλλα μέρη εκεί τριγύρω και ανακαλύπτω ότι διάφοροι πιο έμπειροι είναι κάτι σαν «οδηγοί» που παίρνουν ρόλους γιατρών, νοσηλευτών και ακόμα και ιερέων, εργάζονται με «ασθενείς» που δεν μπορούν να αφήσουν πίσω τους τις ασθένειες και τις εξουθενωτικές καταστάσεις που είχαν κατά τον θάνατό τους.
Δηλαδή ενώ εκεί θα έπρεπε να είναι όλοι νέοι και υγιείς επιμένουν να κουβαλούν αυτές τις ασθένειες και τις άσχημες καταστάσεις και να τις βιώνουν ακόμα κι εκεί.
Ρωτώ γιατί βρίσκομαι εκεί και ένας οδηγός μου λέει: «Για να το μεταφέρεις στη Γη».
Τότε συνειδητοποιώ ότι αυτό ακριβώς ήθελα, να επιστρέψω με πληροφορίες που θα μπορούσαν να ωφελήσουν τον κόσμο μου.
Ξυπνώ και συνειδητοποιώ ότι ίσως θα έπρεπε να υπάρχει διαδικασία προετοιμασίας για τη μεταθανάτια κατάσταση μετά τον φυσικό θάνατο.
Απορώ που δεν υπάρχει κάτι τέτοιο…
Αλλά από την άλλη σκέφτομαι ότι ίσως να μη χρειάζεται γιατί ξέρω ότι είμαστε πολυ κοντά να φερουμε τη βιολογική αθανασία χρησιμοποιώντας την εσωτερική μας νοημοσύνη ΑΝ πάμε στη θετική χρονογραμμή και όχι στο Transhumanism... See less
— feeling grateful.