Ό πατήρ "Ανθιμος, ό νεώτερος «δια Χριστόν σαλός» άγιος, δέν είχε

πουθενά μόνιμη κατοικία και στέγη. Ή κάθε γωνιά, τό κάθε φαράγγι, ό κάθε

βράχος κ' ή κάθε κουφάλα δέντρου μπορούσε, ανάλογα μέ τον καιρό, νά

γίνει κελλί του. Περνούσε απ' όλα τά κελλιά, τις σκήτες και τα μοναστήρια

τοΰ αγίου "Ορους. Αίγο συχνότερα, όπως ήδη σημειώσαμε, επισκέπτονταν

τό ρωσσικό μοναστήρι. Τον τελευταίο χρόνο τής έπί γής ζωής του έζησε

κάπου κοντά στο βουλγάρικο μοναστήρι, τοϋ Ζωγράφου, και πολύ συχνά

δούλευε κει, βοηθώντας στο χτίσιμο του μοναστηρίου, κουβαλώντας με

ζήλο πέτρες, νερό κι άλλα υλικά. Τον Αύγουστο του 1867, ό μεγάλος αγιορείτης

ασκητής, επισκέφθηκε για τελευταία φορά το ρωσσικο μοναστήρι,

πού τόσο τον άνέπαυε. Μπήκε στο μοναστήρι, προσκύνησε, κ' ύστερα τράβηξε

κατ' ευθείαν στο μαγειρείο, ν' ανταμώσει το φίλο του. Εκεί περάσανε

πολλήν ώρα, συζητώντας ψυχωφελή θέματα, και ιδιαίτερα πώς μπορεί ό μοναχός

να νικά τους πονηρούς λογισμούς και τ' αμαρτωλά πάθη. Τελειώνοντας,

λέγει ό π. "Ανθιμος στο φίλο του: «Τώρα, αδελφέ μου, πρέπει ν1 ασπασθούμε

αλλήλους, γιατί δεν θα ξαναϊδωθοΰμε πια εδώ κάτω. Δεν θα ξανάρθω

στο μοναστήρι σας, γιατί πολύ σύντομα φεύγω άπό τούτο τον κόσμο»!

Και τούτος ό λόγος του δεν άργησε να εκπληρωθεί, ωσάν τις άλλες προφητείες

του. Την ϊδια χρονιά, προς τα τέλη Νοεμβρίου, ήρθε στο μοναστήρι

τοΰ Ζωγράφου, κ' εκεί έπεσε άρρωστος. Τον έβαλαν στο νοσοκομείο του

μοναστηριού, όπου έμεινε άρρωστος επί 12 μέρες. Στις 9 Δεκεμβρίου τοΰ

1867, όπως το είχε προΐδει, ό π. Άνθιμος, άφηνε τήν ψυχή του στα χέρια

των αγγέλων, και το πολυκουρασμένο και πονεμένο σώμα του στή μάνα γη,

ν' αναπαυθεί άπό τους πολλούς κόπους και τους ασκητικούς αγώνες του. Ή

προς Κύριον έκδημία του ήταν ήρεμη και ειρηνική, όπως ό ύπνος τών νηπίων

— τών οποίων τήν πολιτεία και τήν καθαρότητα είχε ακολουθήσει σ'

όλο τό βίο του, ό άγιος Άνθιμος.