Ο πατήρ "Ανθιμος

αγαπούσε τον φίλο του διακονητή και πολύ συχνά τον παρηγορούσε

στις θλίψεις του, ή τον δυνάμωνε με τις ενθαρρυντικές συμβουλές^του. Ενίοτε,

βέβαια, διακρίνοντας κάποια πτώση ή κάποιο ελάττωμα του, τον διόρθωνε

μέ μια στοργική παρατήρηση, ή μ' έναν αυστηρό έλεγχο. 'Αλλά κ' εκείνος,

όταν βρίσκονταν σε κάποια δύσκολη στιγμή, αναζητούσε τον π.Άνθιμο.

"Ετσι, μια φορά, όταν του έτυχε μια βαρεία λύπη, πού γινόταν λίγολίγο

άκηδία, μήν ξέροντας πώς νά λυτρωθεί άπ' αυτή τήν κατάσταση, προσευχήθηκε

πάλι στο Θεό, νά του στείλει τήν παρηγοριά του π. 'Ανθίμου. Δέν

πρόλαβαν νά περάσουν λίγες ώρες και νά σου, φανερώθηκε μπροστά του ό

π. Άνθιμος. Ό θλιμμένος αδελφός, βλέποντας τον ξαφνικά εμπρός του, καταχάρηκε.

Του έβαλε μετάνοια και τον ρώτησε: ((Πώς έγινε, πάτερ μου, και

ήρθες τώρ' ακριβώς πού σ' εχω τόσην ανάγκη;». Κι ό Γέροντας τοϋ άπαντα

χαμογελώντας: ((Αδελφέ μου, εσύ ήθελες νά μέ ιδείς και παρακάλεσες γι'

αυτό όρίστε, λοιπόν, πού ό Θεός μ" έστειλε σέ σένα!».