Η Καμπάνα

A/A: 1
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 15/10/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Σίμωνος Πέτρας του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 234

Μια καμπάνα που αιωρείται πάνω από τη θάλασσα στη Σιμωνόπετρα

Πηγή: Περιοδικό Strange, No 57, σελίδα 33. Άρθρο του Αλβέρτου Δημητρίου-Λένας Αδαμοπούλου με τίτλο Στοιχειωμένη Ελλάδα

Οι Εννέα Αόρατοι

A/A: 2
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 16/10/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 248

Ψηλά στο όρος του Άθωνα, εξαφανίζονται άνθρωποι, και οι τοπικοί θρύλοι λένε ότι από εκεί έρχονται οι "Εννέα Αόρατοι", εννιά μοναχοί που τους πήρανε οι Άγγελοι, και απάγουν άλλους μοναχούς για να τους αφήσουν στη θέση τους, στην ομάδα των εννιά, που μυστικά κυβερνά το Άγιο Όρος.

Πηγή: Περιοδικό Strange, No 57, σελίδα 33. Άρθρο του Αλβέρτου Δημητρίου-Λένας Αδαμοπούλου με τίτλο Στοιχειωμένη Ελλάδα

Αναδυόμενος μοναχός

A/A: 3
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 18/10/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 279

Τότε ξαφνικά βλέπω ένα μοναχό να βγαίνει μέσα από τη θάλασσα, να αναδύεται από τα νερά! Εμφανίστηκε από το πουθενά και αναδύθηκε μέσα από τη θάλασσα, προχωρώντας μέσα στο νερό προς την ακτή. Ανέβηκε το τοιχάκι, διέσχισε τον παραλιακό δρόμο και πήρε το ανηφορικό μονοπάτι που οδηγεί από την ακτή προς το μοναστήρι και περνά δίπλα από το αίθριο που καθόμουν. Όταν τον είδα να βγαίνει από το νερό νόμισα πως είναι μια παραίσθησή μου. Αμέσως όμως σκέφτηκα πως εκεί πάντα υπάρχουν πολλοί μοναχοί που δουλεύουν στο εργοστάσιο ξυλείας, που εργάζονται στα χωράφια, που ψαρεύουν κλπ. και σκέφτομαι μήοως βγήκε μέσα απο καμιά βάρκα, που δεν πρόλαβα να δω και την τραβήξανε πίσω απότο τοιχάκι, έξω από το οπτικό μου πεδίο. Ο μοναχός βγαίνει από τη θάλασσα και παίρνει το ανηφορικό δρομάκι που βγαίνει προς το μοναστήρι και έρχεται προς το μέρος μου στο αίθριο, εκεί που κάθομαι. Μου λέει "τις ευλογίες σου αδερφέ Ιωάννη και σκύβει να μου ασπασθεί το χέρι, εγώ φυσικά το τράβηξα τελείως σαστισμένος, σοκαρισμένος διότι γνώριζε το όνομά μου και το επίθετό μου όσο και για την παρουσία στο μοναστήρι του γιου μου Τάλω για τον οποίο έκανε κάποια φευγαλέα αναφορά. Πριν προλάβω να συνέλθω από το αρχικό σοκ, ο μοναχός μου λέει "αυτό που αναζητάτε, αδερφέ, βρίσκετε εκεί..." και μου υποδεικνύει το ακριβές σημείο όπου βρίσκεται το σύμβολο που αναζητούσα. Πριν προλάβω να του μιλήσω περισότερο, γυρίζει και παίρνει την κατηφόρα, μπαίνει πάλι μέσα στη θάλασσα και χάνεται! Μπήκε πάλι στο νερό και εξαφανίστηκε από τα μάτια μου... Τώρα μέσα στη σαστιμάρα μου, διότι ήταν ένα σοκ για μένα να έρθει κάποιος και να μου πει που βρίσκεται αυτό που αναζητούσα, η εντύπωση που μου άφησε ήταν ότι ο άνθρωπος αυτός ήταν ο μοναχός που είχα συναντήσει στη μονή του Αγ. Διονυσίου στον Όλυμπο! Ήταν το φαινότυπό του, και μέσα μου μέχρι τώρα επιμένω πως ήταν αυτός, νομίζω πως ήταν το ένα και το αυτό φυσικό πρόσωπο. Γνωρίζουμε φυσικά πολλά για την πολυστασία και ίσως μπορούμε να δώσουμε μια ερμηνεία σε αυτό το φαινόμενο.

Πηγή: Περιοδικό Strange, No 45, σελίδα 27. Άρθρο του Παντελή Γιαννουλάκη με τίτλο : Ιωάννης Φουράκης - Η Πυραιθέρια συνέντευξη Μέρος Α

Παίσιος

A/A: 4
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 01/12/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Καρυαί του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 564

Πολλοί από εσάς θα έχουν ακούσει την ιστορία του γέροντα πάτερ Παίσιου στο Άγιο Όρος, όταν κάποιος τον επισκεπτόταν στο σπιτάκι του δίπλα από τις Καρυές, το έβρισκε πάντα ανοικτό να κάθεται και να τον περιμένει, έβλεπε το φαγητό στην φωτιά και καταλάβαινε ότι θα είχε πάει κάπου κοντά και δεν θα αργούσε να επιστρέψει, καθόντουσαν και τον περίμεναν για πολύ ώρα μέχρι που ανησυχούσαν κα ψάχνανε γύρω για να τον βρούνε, και μόλις ξαναγυρνάγανε στο σπιτάκι τον βλέπανε να κάθεται σε μία καρέκλα και να χαμογελά. Ήταν εκεί μία ώρα περίπου, σ' ένα μικρό δωματιάκι, δίχως να προσέξει τον πάτερ Παίσιο ο οποίος καθόταν ακριβώς απέναντί του αλλά για εντελώς ανεξήγητο λόγο του ήταν αόρατος.(ποιος ξέρει ποιόν περίμενες να δεις, κι εμένα τον ταπεινό δεν με πρόσεξες..>>έλεγε ο γέροντας)

Πηγή: http://www.allforums.gr/alito/modules.php?name=News&file=article&sid=358

Ο γέροντας και ο νεαρός μοναχός

A/A: 5
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 01/12/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 565

Μία ιστορία μιλάει για έναν νεαρό μοναχό, ο οποίος πήγε να ζήσει στο καλυβάκι ενός γέροντα όπου θα έκανε<<υποταγή>>. Προσπαθώντας να μάθει από τον γέροντα, ο οποίος ήταν πάρα πολύ σοφός και πολύ ταπεινός, πέρασε αρκετό καιρό δίπλα του. κάποια μέρα ο γέροντας εξαφανίστηκε. Άδικα τον έψαχνε ο μαθητής και άδικα τον περίμενε να εμφανιστεί. Ο γέροντας είχε χαθεί ανεξήγητα από την μια στιγμή στην άλλη, δίχως να πάρει τίποτα μαζί του, δίχως να αφήσει πίσω του κανένα απολύτως ίχνος. Ο μαθητής ανησυχούσε μήπως είχε πάθει κάτι, π.χ μήπως είχε πέσει από κάποιο γκρεμό ή είχε πνιγεί στην θάλασσα. Πολλοί μοναχοί τον έψαξαν αλλά δεν τον βρήκαν ούτε ζωντανό ούτε νεκρό, Ο μαθητής έμενε μόνος στο καλυβάκι όλον αυτόν τον καιρό, πέρασαν δύο χρόνια, και μια μέρα ο γέροντας εμφανίστηκε και πάλι στον μαθητή του, Στην αυλή του μικρού του σπιτιού<<γέροντα ζεις;....>>τον ρώτησε έκπληκτος ο μαθητής του. Ο γέροντας απάντησε τα εξής:<<δύο χρόνια τώρα ζούμε στο ίδιο κελί μαζί, και εσύ νομίζεις πώς είσαι μόνος σου>>

Πηγή: http://www.allforums.gr/alito/modules.php?name=News&file=article&sid=358

Το Άγιο Πνεύμα

A/A: 6
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 15/12/2004.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Χιλιανδαρίου του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 655

Ένας Σέρβος σπουδαστής, ονόματι Πέτρος Ρέστοβιτς από το Βελιγράδι, άθεος και αβάφτιστος μέχρι τα 19 του χρόνια, βρήκε την πίστη και ζήτησε να βαπτιστεί στο μοναστήρι του Χιλανδαρίου. Καθώς γινόταν το μυστήριο του βαπτίσματος, κάποιος φίλος του τράβηξε μια φωτογραφία. Την ώρα που φωτογράφιζε, επέτρεψε ο Θεός να φανεί κάτι από την αόρατη χάρη του μυστηρίου του βαπτίσματος. Αυτό φάνηκε όταν εκτυπώθηκαν οι φωτογραφίες. Όλοι παρατήρησαν με κατάπληξη και ιερό δέος ότι στο κεφάλι του νεοφώτιστου καθόταν ένα λευκό περιστέρι!!! Η συγκίνηση του ίδιου μόλις είδε τη φωτογραφία ήταν απερίγραπτη. Το γεγονός αυτό συνέβη το 1980 στην Ιερά Μονή Χιλανδαρίου, του Αγίου Όρους.

Πηγή: http://users.otenet.gr/~styliant/HolySpirit.htm

Ιερό χέρι

A/A: 7
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 23/02/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Σίμωνος Πέτρας του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 935

Εξαιρετική θέσι ανάμεσα στα Αγια Λείψανα, που βρίσκονται στην Ιερά Μονή Σίμωνος Πέτρας, κατέχει το αριστερό χέρι της Αγίας Μυροφόρου και Ισαποστόλου Μαρίας της Μαγδαληνής. Αυτό το χέρι της Αγίας είναι άφθαρτο, με το δέρμα και τους τένοντες και έχει ευωδία ουράνια. Ακόμη όσοι το ασπάζονται μ’ ευλάβεια και πίστι διαπιστώνουν ότι είναι θερμό. Στην Ιερά Μονή Σίμωνος Πέτρας του Αγίου Όρους, από τα πολλά θαύματα που κάνει μέχρι σήμερα η Αγία Μαρία, θεωρείται και τιμάται από τους αδελφούς σαν δεύτερη Κτιτόρισσα της Ιεράς Μονής. Πηγή: Χαρ. Βασιλόπουλου, Η ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΑ Η ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ, έκδοσις «Ορθόδοξος Τύπος», Αθήνα 1999, σσ. 42-45.

Πηγή: http://www.greekforum.de/forum/archive/index.php/t-38438.html (Χρήστης Γάτος)

Θαύμα με κατάσβεση φωτιάς

A/A: 8
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 23/02/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή βήρων του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 936

Το 1945, ξέσπασε μεγάλη πυρκαγιά στα δάση της Ιεράς Μονής των Ιβήρων. Ο άνεμος έπνεε δυνατός και η φωτιά μέσα σε λίγες ώρες έφθασε στην κορυφογραμμή που συνορεύουν τα μοναστήρια Ιβήρων, Φιλοθέου και Ξηροποτάμου με το δικό μας δάσος. Όλοι πιστεύανε ότι τα δάση θα καταστραφούν. Οι αδελφοί του μοναστηριού μας ειδοποιήθηκαν έγκαιρα και τρέξανε στον τόπο της πυρκαγιάς. Τότε οι αδελφοί ιερομόναχοι Νεόφυτος και Παντελεήμων, κινούμενοι από τη μεγάλη ευλάβεια που είχαν στο λείψανο της Αγίας Μαρίας, το πήρανε μαζί τους. Κανένας δεν μπορούσε να πλησιάσει στην πυρκαγιά, γιατί ήταν φόβος να περικυκλωθεί από τη μανιασμένη φωτιά. Παρ’ όλα αυτά, ω των θαυμάτων Σου Χριστέ Βασιλεύ! Μόλις πλησιάσανε οι αδελφοί με τα άγια λείψανα μπροστά από τη φωτιά, αμέσως η φωτιά έκοψε το δρόμο και μέχρις ότου οι ιερείς τελειώσουν τον Αγιασμό και τον Παρακλητικό Κανόνα της Αγίας Μαρίας της Μαγδαληνής, η πυρκαγιά είχε τελείως σβήσει, σε μεγάλη έκπληξη των πατέρων που είχαν συγκεντρωθή εκεί. Πηγή: Χαρ. Βασιλόπουλου, Η ΑΓΙΑ ΜΑΡΙΑ Η ΜΑΓΔΑΛΗΝΗ, έκδοσις «Ορθόδοξος Τύπος», Αθήνα 1999, σσ. 42-45.

Πηγή: http://www.greekforum.de/forum/archive/index.php/t-38438.html (Χρήστης Γάτος)

Παϊσιος

A/A: 9
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 11/03/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 971

Δυστυχώς το βιβλίο δεν ήταν δικό μου και το έχω επιστρέψει. Μπορώ όμως να το ξαναδειστώ ώστε να γράψω μερικά πράγματα. Με κάθε επιφύλαξη (αφού δεν έχω το βιβλίο μπροστά μου), το κείμενο που αφορούσε το Άγιο Όρος έχει γραφτεί από τον Παντελή Γιαννουλάκη, ο οποίος αναφέρει τις προσωπικές του συναντήσεις με τον Π. Παίσιο και άλλους γέροντες. Θυμάμαι χαρακτηριστικά πως γράφει ότι σε μία συνάντηση που έγινε λίγο πριν από τον θάνατο του Παίσιου, ο Γιαννουλάκης, ένας φίλος του και ο γέροντας συνομιλούσανε για πάρα πολλή ώρα. Ο γέροντας ήταν όρθιος και ακουμπούσε ελαφρά στον κορμό ενός δέντρου. Σημειωτέον ήταν καλοκαίρι και έκανε αφόρητη ζέστη. Κάποια στιγμή ο γέροντας τους χαιρέτησε και αποσύρθηκε στο καλύβι του για ξεκούραση. Μετά από λίγο καιρό ο Παίσιος πέθανε από κάποια μορφή καρκίνου που κανονικά προκαλεί τρομερούς πόνους. Ο συγγραφέας τότε διαπίστωσε ότι όταν είχε γίνει η συνάντηση τους, ο γέροντας βρισκόταν σε τελικό στάδιο και πρέπει να ένιωθε φρικτούς πόνους. Παρ’ όλα αυτά ούτε ο Γιαννουλάκης, ούτε ο φίλος του κατάλαβαν το παραμικρό, ο γέροντας συνομιλούσε ευχάριστα μαζί τους με απόλυτη διαύγεια και ίσως η μόνη ένδειξη ήταν το ότι ακουμπούσε ελαφρά στο δέντρο. Φαντάσου δύναμη ψυχής και αυτοέλεγχο που είχε ώστε να μην καταλάβει κανείς τίποτα για το μαρτύριο του. Στην ίδια αυτή συνάντηση περιγράφει και ένα παράξενο φαινόμενο. Ο Παίσιος είχε μία απλή πλαστική σακούλα κρεμασμένη σε ένα δέντρο όπου φύλαγε τρόφιμα. Ενώ λοιπόν ήταν καλοκαίρι και η ζέστη αφόρητη όταν ο γέροντας τους φίλεψε με κάτι από αυτήν την σακούλα, το τρόφιμο ήταν σαν να βγήκε από το ψυγείο, δροσερό και φυσικά σε καμία περίπτωση αλλοιωμένο!!! Επίσης σε κάποιο άλλο σημείο ο Γιαννουλάκης αναφέρει ότι μετά από συζήτηση που είχε με έναν γέροντα (δεν θυμάμαι αν αναφερόταν στον Π. Παίσιο ή σε κάποιον άλλο), αισθανόταν υπέροχη γαλήνη ψυχής και ηρεμία και όσα τον απασχολούσαν έμοιαζαν να μην έχουν σημασία. Όμως δεν μπορούσε να θυμηθεί ούτε κουβέντα από αυτήν την συζήτηση ούτε τα θέματα τα οποία συζήτησαν! Όλα τα παραπάνω τα αναφέρω από μνήμης. Εάν έχω γράψει κάπου ανακρίβειες παρακαλώ διορθώστε με.

Πηγή: www.esoterica.gr forum : Άγιο Όρος και γέροντες Χρήστης : narya

Τα οστά που εωδίαζαν

A/A: 10
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 31/03/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Σταυρονικήτα του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1043

Κάποιος, κάπου, κάποτε πήγε για επίσκεψη στο Άγιο Όρος. Επίσκεψη και όχι προσκύνημα! Σχεδίαζε να παραμείνει στον Άθωνα έξι μέρες, μόλις όμως γνώρισε από κοντά τη μοναστική ζωή των αγιορειτών μοναχών άλλαξε γνώμη και δεν έβλεπε την ώρα να επιστρέψει στον πολιτισμό, όπως ο ίδιος το έθετε και το διαλαλούσε με μεγάλο θράσος. Έφτασε στην Ι. Μονή Σταυρονικήτα, η οποία θα ήταν και ο τελευταίος σταθμός της αρχικά εξαήμερης εν τέλει τριήμερης περιήγησής του. Μάλιστα, κορόιδευε την παρέα του, διότι, όπως έλεγε, έβλεπαν τα πράγματα διαφορετικά και όχι όπως εκείνος, που μέτραγε τις ώρες για να βγει στον έξω κόσμο και επιτέλους να ελευθερωθεί. Στην είσοδο τις μονής τους υποδέχτηκε ο καλόγερος με λουκούμι και ρακί, έδειξε στους επισκέπτες-προσκυνητές τα δωμάτιά τους και τους ενημέρωσε για το πρόγραμμα των ακολουθιών. Η ώρα ήταν 12.00 το μεσημέρι και στις 16.00μ.μ. είχε εσπερινό. Ο φίλος μας την προηγούμενη μέρα είχε παραστεί σε αγρυπνία που διήρκεσε 12 ώρες. Αμέσως λοιπόν έπεσε για ύπνο και το μόνο που άκουσε ήταν το σήμαντρο, το οποίο σήμανε στις 16,00 ακριβώς και καλούσε όλους τους παρευρισκόμενους για τον εσπερινό. Ξύπνησε και σκουντουφλώντας κυριολεκτικά, έφτασε στο Καθολικό της μονής, όπου θέλοντας και μη παραβρέθηκε σωματικά στον εσπερινό. Και λέω σωματικά, διότι πνευματικά το μόνο που σκεφτόταν ήταν πότε θα ξεμπέρδευε, για να συνεχίσει τη δουλειά από την οποία τον έκοψε το καταραμένο σήμαντρο, έτσι έλεγε συνέχεια μέσα του. Επιτέλους, τελείωσε ο εσπερινός, ο κόσμος όμως δεν έφευγε, καθώς περίμεναν να θέσουν σε προσκύνημα τα ιερά λείψανα αγίων, που φυλάσσονται στη μονή. Μέσα στο τσούρμο πήγε και αυτός. Καθώς έλεγε είχε πάρει το κολάι, αφού και στις άλλες μονές που είχε πάει δεν έκανε άλλη δουλειά από το να ασπάζεται νεκρά κόκαλα, που ούτε παλμό είχαν ούτε θερμότητα ούτε ανάβλυζαν μύρο, παρά τα όσα έλεγαν οι αγιορείτες πατέρες. Προσκύνησε λοιπόν και ετοιμαζόταν να φύγει, παρόλο που ο υπόλοιπος κόσμος παρέμενε εντός του Καθολικού, όταν ο Παππούλης που βρισκόταν εκεί είπε με σπαστή φωνή, όσο μπορούσε δυνατή: «Παιδιά μου σας παρακαλώ, σας παρακαλώ στο όνομα του γλυκού μας Ιησού, πείτε μου ποιο από σας δε μύρισε από τα ιερά λείψανα τη θεία ευωδιά που βγάζουνε»; Εκείνος σταματάει ξαφνιασμένος στην είσοδο, αυτό δεν το είχε ξανακούσει σε κανένα μοναστήρι. Αμέσως, πηγαίνει μπροστά στον παπά και με ύφος προκλητικό του λέει: «Εγώ». Τότε ξεπετάχτηκαν και καμιά δεκαριά ακόμη. Ο σεβάσμιος ιερέας πηγαίνει μπροστά στα ιερά λείψανα και με γλυκιά φωνή αρχίζει να ψέλνει το τροπάριο του Αγίου Δημητρίου του Μυροβλύτη. Το πρόσωπο του, κίτρινο από τις χημειοθεραπείες, άρχισε να λάμπει τόσο πολύ, που στο τέλος δεν μπορούσες να το κοιτάξεις. Ο γνωστός αυτός φοβήθηκε από αυτό που είδε και τότε συνειδητοποίησε ότι την ίδια στιγμή τα ιερά λείψανα άρχιζαν να ευωδιάζουν τόσο έντονα και γλυκά, που δε χόρταινες να εισπνέεις. Σε λίγο, το πρόσωπο του ιερέα σταμάτησε να φωτίζει, όμως η θεία ευωδιά από τα οστά ήταν τόσο έντονη, που ξεχύθηκε έξω από το Καθολικό, απλώθηκε σε όλη τη μονή και ακολουθούσε τους επισκέπτες ακόμη και στην Τράπεζα και στα δωμάτια τους. Όσοι την είχαν αμφισβητήσει, έκλαιγαν σα μωρά παιδιά και έλεγαν ότι εξαιτίας των αμαρτημάτων τους δεν μπορούσαν να την μυρίσουν αρχικά. Τη νύχτα κανείς δεν μπόρεσε να κοιμηθεί. Την άλλη μέρα ξεκίνησαν για την Ι. Μονή Ιβήρων. Η μυρωδιά τους ακολουθούσε ως τα μισά του δρόμου. Ο γνωστός μου άλλαξε για δεύτερη φορά γνώμη και ήθελε να παραμείνει στο Άγιο Όρος και να ολοκληρώσει το προσκύνημά του εκεί (δεν το αποκαλούσε πλέον περιήγηση ή εκδρομή). Όταν επέστρεψε στο σπίτι του, η γυναίκα του πήρε τα ρούχα του να τα πλύνει. Τότε διαπίστωσε ότι τα ρούχα του μύριζαν ακόμη αυτή τη γλυκύτατη θεία ευωδιά. Τα γεγονότα αυτά συνέβησαν στην Ι. Μ. Σταυρονικήτα Αγίου Όρους, στις 5 Σεπτεμβρίου 1997. Ο γνωστός αυτός είναι θείος μου, ξάδερφος της μητέρας μου και την εμπειρία του την ανέφερε σήμερα στο σαρακοστιανό τραπέζι. Η μεταστροφή στη θρησκεία εκείνου και της γυναίκας του υπήρξε ραγδαία. Ο παππούλης πατήρ Νεκτάριος τότε είχε λίγες μέρες ζωής, σύμφωνα με τους γιατρούς. Την τελευταία φορά που επισκέφθηκε ο θείος μου το Άγιο Όρος, πριν λίγους μήνες, τον βρήκε κρυωμένο στο κρεβάτι του. Ο π. Νεκτάριος έμαθε και ζει με τον καρκίνο που τον έχει χτυπήσει σε όλο του το σώμα. Είναι οδοντίατρος και διατηρεί το ιατρείο του στο Άγιο Όρος, προσφέροντας τις υπηρεσίες του όσο του το επιτρέπει η κατάσταση της υγείας του. Την ιστορία αυτή, ακριβώς όμοια ως και την τελευταία λεπτομέρεια, την είχα διαβάσει και στο Internet, από κάποιον άλλον αυτόπτη μάρτυρα. Η συγκίνηση μου ήταν μεγάλη, όταν την άκουσα σήμερα από πρόσωπο συγγενικό, για αυτό σκέφτηκα να την μοιραστώ μαζί σας.

Πηγή: http://www.pigizois.gr/orthod_latria/thama_sto_agio.htm

Ο ανεμοστρόβιλος

A/A: 11
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 18/04/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1095

Σε ένα από τα πολλά Γεροντικά του Αγ. Όρους, εξιστορείται το ακόλουθο περιστατικό: Από κάποια ομάδα μοναχών που είχαν πάει για ψάρεμα ανοιχτά στη θάλασσα, με τη βάρκα τους, ένας μοναχός εξαφανίστηκε, αφού πέρασε και τον «μάζεψε» ένας ανεμοστρόβιλος! Ο συγκεκριμένος μοναχός είχε μία παλιότερη εμπειρία με τον Δαίμονα (εξαιτίας μιας σοβαρής αμετανοητής ανυπακοής του), που του είχε υποσχεθεί: «Θα ξανάρθω να σε πάρω για πάντα»

Πηγή: http://www.oodegr.com/oode/biblia/texno1/B2b.htm

Το καράβι

A/A: 12
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 18/04/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Σκήτη Αγίας Άννης του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1096

Η έπαρση (περηφάνια) δημιούργησε λόγω επιθυμίας, όπως ανέφερε πριν ο γέρων Σωφρόνιος, μια ψεύτικη φαντασία σ' έναν μοναχό του Άγ. Ορους, στη μικρή Σκήτη της Άγ. Άννης. Όπως περιγράφεται στο Λαυσαϊκόν του Άγ. Ορους, ο μοναχός αυτός έπεσε θύμα του παμπόνηρου, που του έβαλε ιδέες ότι ήταν ο κατάλληλος για να γίνει Πατριάρχης. Στη συνέχεια ο εχθρός εμφανίστηκε στον ύπνο του με σχήμα κληρικού και του είπε ότι αυτές τις μέρες έρχεται πρεσβεία αρχιερέων από την Κωνσταντινούπολη για να τον παραλάβει και να τον εγκαταστήσει στον Οικουμενικό θρόνο. Και μια νύχτα βλέπει να φτάνει κάτω από την παραθαλάσσια καλύβα του ένα κατάφωτο πλοίο με συνοδεία, με πολλή δόξα, με λαμπάδες και εξαπτέρυγα και με φανταστικούς (ψεύτικους) κληρικούς, που, μόλις τους είδε, έσπευσε ο δυστυχής να κατέβει με τις λίγες του αποσκευές για να επιβιβαστεί (στο πλοίο). Καθώς ετοιμαζόταν όμως να απλώσει το πόδι του στο φανταστικό, μα ολοζώντανο στα μάτια του πλοίο, έκανε από καλή συνήθεια το σημείο του Τιμίου Σταυρού. Στη στιγμή εξαφανίστηκε η δαιμονική φαντασία και έμεινε ο ταλαίπωρος στην άκρη, στο χείλος εκείνης της απόκρημνης και βαθιάς θαλάσσιας αβύσσου που ανοιγόταν από κάτω.

Πηγή: http://www.oodegr.com/oode/biblia/texno1/B3b.htm

Το τέχνασμα του δαίμονα

A/A: 13
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη ARAGORN στις 26/04/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Κατουνάκια του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1119

Ένα δαιμονικό πνεύμα παρουσιάστηκε μία νύχτα σε κάποιον μοναχό, στα Κατουνάκια του Αγ. Όρους, με μορφή αγγέλου. Το πνεύμα αυτό, εκμεταλλευόμενο την υπερηφάνεια του μονάχου, τον έπεισε να ανέβουν μαζί στην κορυφή του Άθωνα (2.033 μ. ύψος) όπου «θα του παρουσιαζόταν ο Θεός με όλους τους αγίους», σαν ανταμοιβή για τις αρετές του. Στην κορυφή λοιπόν, ο μοναχός είδε έναν μεγάλο στρογγυλό δίσκο, που είχε πολύ φως κόκκινο σα φωτιά, στη μέση τον Χριστό και έπειτα αγγέλους και όλους τους αγίους. Τότε το ακάθαρτο πνεύμα του είπε: «τι κάθεσαι και βλέπεις σα χαζός; Δε βλέπεις το Δεσπότη Χριστό που σε περιμένει; Πήγαινε γρήγορα να τον προσκυνήσεις». Ο μοναχός ξεκίνησε για να προσκυνήσει, μα, καθώς πλησίαζε, πρόσεξε τον Άγ. Σπυρίδωνα μπροστά από όλους τους αγίους, που φορούσε έναν πολύ μεγάλο σκούφο, ύψους ενός μέτρου σχεδόν. Παραξενεύτηκε ο μοναχός, γιατί τον Άγ. Σπυρίδωνα τον παριστάνουν οι αγιογράφοι με μικρό σκούφο και κάνοντας το σταυρό του είπε δυνατά: «Kύριε Ελέησον, ο άγιος μου Σπυρίδωνας (ο μοναχός έφερε και το όνομά του) να έχει τόσο μεγάλη σκούφια, πολύ περίεργο πράγμα!» Και μόλις έκανε το σημείο του σταυρού χάθηκαν όλα τα φαινόμενα και οι απάτες του Σατανά έγιναν άφαντες, αλλά ο ίδιος είδε πως βρισκόταν στο χείλος του γκρεμού! Το ένα του πόδι ήταν βουλιαγμένο στο χιόνι ευτυχώς, και το άλλο βρισκόταν στο κενό, δεν είχε δηλαδή μέρος να πατήσει και αν έκανε μισό βήμα ακόμη θα έπεφτε στο κενό, που είναι παραπάνω από χίλια μέτρα βάθος. Έγειρε μετά προς τα πίσω και επί τρεις ώρες έμεινε λιπόθυμος από το φόβο και τη φρίκη που του προκάλεσαν τα ψέματα και η πλάνη του δαίμονα

Πηγή: http://www.oodegr.com/oode/biblia/texno1/B6a.htm

Το απόστημα του σχολάρχη

A/A: 14
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 15/05/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Αγίου Διονυσίου του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1190

O Ευγένιος Βούλγαρης διετέλεσε διευθυντής στην Άθωνιάδα σχολή το δεύτερο ήμισυ του 18ου αί. Στην ιερά μονή Διονυσίου ο σοφός αυτός άνδρας δοκίμασε τη θαυματουργική δύναμη της Παναγίας του Ακάθιστου, ή οποία τον θεράπευσε από ένα οδυνηρό απόστημα. «Θα διηγηθώ, σημειώνει ο ίδιος, το θαύμα πού έκανε σε μένα ή Παναγία, για να της αποδώσω έτσι την ευγνωμοσύνη πού της οφείλω. Δεν το γράφω για να Υπερηφανευθώ ότι δέχτηκα τάχα θεία επίσκεψη, κι ούτε με πειράζει, αν θα με χαρακτηρίσουν ανόητο για τη διήγηση. Το 1758, λοιπόν, ήμουν σχολάρχης στην Άθωνιάδα. Όταν ήρθε ή άνοιξη, παρουσιάστηκε στο βάθος της αριστερής μου μασχάλης ένα επικίνδυνο απόστημα. Με ταλαιπωρούσε ένας ελαφρός πυρετός κι ένοιωθα εξάντληση. Το απόστημα διαρκώς μεγάλωνε και σκλήραινε. Όλο το κοίλωμα της μασχάλης και ο αριστερός μαστός είχαν σκληρύνει σαν την πέτρα. Πονούσα φοβερά. Δεν μπορούσα όχι μόνο να σταθώ, μα ούτε να καθίσω, να ξαπλώσω, να κοιμηθώ ή να αναπνεύσω ελεύθερα. Ένοιωθα απογοήτευση και προτιμούσα τον θάνατο από τη φοβερή εκείνη ταλαιπωρία. Μερικοί φίλοι με συμβούλευαν να νοσηλευθώ σε νοσοκομείο της Χίου, της Σμύρνης ή της Θεσσαλονίκης. Κάθε όμως μετακίνηση ήταν δύσκολη και επικίνδυνη. Πάνω στην απελπισία μου μαθαίνω ότι κάποιος διονυσιάτης μοναχός Νικηφόρος είναι ειδικός στο να χειρουργεί αποστήματα. Παίρνω την απόφαση να τον επισκεφθώ. Με Βάλανε με πολύ κόπο σε μία μικρή βάρκα, κι αφού κάναμε τον περίπλου του "Αθωνα φθάσαμε στη μονή Διονυσίου. Ό π. Νικηφόρος εξέτασε προσεκτικά το απόστημα και μου είπε: — Έχε θάρρος. Τη θεραπεία όμως να την περιμένεις από τον Τίμιο Πρόδρομο, τον προστάτη της μονής. Εγώ μόνο σαν Βοηθός του θα σου χρησιμεύσω. Συγχρόνως έβαλε στο πονεμένο μέρος μαλακτικά, για να μαλακώσουν τη σκληρότητα του. Μέσα μου φούντωσε ή ελπίδα ότι με τη δύναμη του Τιμίου Προδρόμου θα με θεράπευε. Ό π. Νικηφόρος μου έβαζε χίλια δυο καταπλάσματα. Και τι δεν επινοούσε! Χόρτα, ρίζες, φύλλα, φρούτα, ξύγκια, σαλιάγκια, πυρακτωμένους πλίθους, λάδια διάφορα. Το απόστημα όμως ούτε υποχωρούσε ούτε μαλάκωνε. Αντίθετα, χειροτέρευε. Τότε ο γέροντας αποφάσισε να με χειρουργήσει. Ήθελε να χτυπήσει το κακό στη ρίζα, ή οποία, καθώς έλεγε, ήταν μεγάλη σαν ρεβίθι. θα βύθιζε λοιπόν στο βάθος το μαχαίρι και, βγάζοντας τη ρίζα πού ήταν ή αρχή του κάκου, σύντομα θα εξαφανιζόταν και όλο το απόστημα. Εγώ όμως φοβήθηκα την τόλμη του χειρούργου. Απόστημα πού δεν είχε ωριμάσει δεν έπρεπε και να χειρουργηθεί. Γι' αυτό αρνήθηκα την επέμβαση. Έτσι ο π. Νικηφόρος απελπίστηκε νια τη θεραπεία μου, ενώ εγώ για τη ζωή μου. "Απογοητευμένος τελείως από την ανθρώπινη βοήθεια, στράφηκα προς τη Μητέρα της ευσπλαχνίας, και την ικέτευα επίμονα με δάκρυα να μου γίνει ιατρός και θεραπευτής. — «Βλέψον ίλεω όμματί σου και έπίσκεψαι την κάκωσιν ην έχω», θρηνούσα με χαμηλή φωνή. Ύστερα γυρίζω στους παρόντες και τους λέω: — Πηγαίνετε με στο παρεκκλήσι της Θεοτόκου του Ακάθιστου, και αφήστε με μπροστά στη θαυματουργή εικόνα της. Πράγματι, με πήγαν εκεί σηκωτό. Κι ενώ ο παπάς έψαλλε για χάρη μου τη μεγάλη Παράκληση, εγώ διαρκώς έκλαιγα. Τέλος έπεσα μπροστά στην εικόνα της Παναγίας, κι αφού έβρεξα το έδαφος με τα δάκρυα μου, ικέτευσα θερμά και είπα: - Μη μ' αφήσεις, Μητέρα, να χαθώ. Σταμάτησε τη συμφορά μου. «Πάντα γαρ δύνασαι ως μήτηρ ούσα του τα πάντα ισχύοντος Θεού». Αυτό ήταν! Αμέσως ένοιωσα μέσα μου δύναμη, σηκώθηκα και βγήκα χαρούμενος από το παρεκκλήσι. Με τη βοήθεια ενός αδελφού και του μπαστουνιού μου ανέβηκα στο κελί μου και κοιμήθηκα επί τέλους όλη τη νύχτα - εγώ, πού πέρασα τόσες νύχτες άυπνος από τους πόνους. Το πρωί ήμουν ήρεμος. Το απόστημα σε λίγο μαράθηκε και εξαφανίστηκε. 'Από τότε αισθάνομαι οφειλέτης στη Θεομήτορα και κηρύττω παντού το θαύμα της».

Πηγή: http://www.pigizois.gr/I.M.paraklytoy/emf_panagias/apostima_sxolarxi.htm

Ο δαιμονισμένος

A/A: 15
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 21/05/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1202

Όταν βρέθηκε το ιερό λείψανο του Αγ. Πέτρου του Αθωνίτη στο Άγ. Όρος, θεραπεύτηκε ένας δαιμονισμένος που ήταν παρών. «Όλο το σώμα του συγκλονιζόταν, τα χέρια τα προέκτεινε ατάκτως, τα πόδια κινούσε κατά τον ίδιο τρόπο και διέστρεφε τα μάτια κατά τρόπο φοβερό και όχι ανθρώπινο». Το δαιμόνιο βγήκε από το στόμα του σαν καπνός

Πηγή: http://www.oodegr.com/oode/biblia/texno1/B7c.htm

Ο δάιμονας-αγριόγατα

A/A: 16
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 22/06/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή βήρων του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1299

Στην Ιβηρική Σκήτη του Τιμίου Προδρόμου, στο Άγ. Όρος, ένας δόκιμος μοναχός έβλεπε τις νύχτες έξω απ' το παράθυρο του κελιού του ένα δαίμονα με μορφή αγριόγατας. Η παράδοση λέει ότι, όταν ο μοναχός εξομολογήθηκε ένα φόνο που είχε διαπράξει και τον κρατούσε κρυφό, ο δαίμονας έπαψε να εμφανίζεται

Πηγή: http://www.oodegr.com/oode/biblia/texno1/B8b.htm#_ednref7

Ο... σατανάς αυτοπροσώπος!

A/A: 17
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 22/06/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Μεγίστης Λαύρας του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1300

Ο Σατανάς κάποτε είχε παρουσιαστεί με τη μορφή μοναχού σ' ένα μοναχό, το γέρο Ερμόλαο, σ' ένα δάσος του Άθωνα, κοντά στη Μονή Μεγίστης Λαύρας. Πήδαγε από τον ένα βράχο στον άλλο, μία απόσταση μεγαλύτερη από δέκα μέτρα, και παρακίνησε το γέρο - Ερμόλαο να κάνει το ίδιο

Πηγή: http://www.oodegr.com/oode/biblia/texno1/B8c.htm

Η θεραπεία του αυχενικού συνδρόμου

A/A: 18
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 06/07/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Βατοπεδίου του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1329

Ο Νικόλαος Σπύρου από τον Βόλο σε επιστολή που έστειλε στην Μονή Βατοπαιδίου στις 20 Οκτωβρίου 2001, γράφει: "Σε μία από τις προσκυνηματικές επισκέψεις μου στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου είχα μία σπάνια εμπειρία. Υπέφερα από αυχενικό σύνδρομο, που με κράταγε πολλές φορές στο κρεβάτι με πολλή ζάλη και πόνο. Ένα απόγευμα, ημέρα Τρίτη, θα πηγαίναμε με την παρέα μου στο παρεκκλήσιο της Παναγίας της Παραμυθίας για να παρακολουθήσουμε την Παράκληση. Εγώ, δεν μπορούσα να περπατήσω από την ζάλη, και την αδιαθεσία που ένιωθα. Προσπάθησα σιγά σιγά και σύρθηκα κυριολεκτικά ως το παρεκκλήσιο. Κατά την διάρκεια της Παρακλήσεως προσευχόμουν στην Παναγία μας να μου δώσει την υγεία μου. Στο τέλος της Παρακλήσεως, όταν πήγαμε να προσκυνήσουμε την χαριτόβρυτο εικόνα Της, συνέβη το εξής γεγονός. Την ώρα που έσκυψα να προσκυνήσω ακούστηκε ένας εκκωφαντικός θόρυβος, που τον άκουσαν και εντυπωσιάστηκαν όλοι όσοι ήταν μέσα στο παρεκκλήσιο. Αμέσως άνοιξα τα μάτια μου, και ένοιωσα άλλος άνθρωπος, ήμουν τελείως καλά. Ας έχει δόξα το όνομα της Κυρίας μας Θεοτόκου, η οποία ως φιλεύσπλαγχνη Μητέρα ευεργετεί συνεχώς εμάς τους αμαρτωλούς και αναξίους"

Πηγή: http://clubs.pathfinder.gr/romiosini/236827

Εμφάνιση γυναικείας μορφής

A/A: 19
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 06/07/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Βατοπεδίου του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1330

Ο Σταύρος Σταύρου, πατέρας οκτώ παιδιών, από την Λεμεσό της Κύπρου, γράφει προς την Μονή Βατοπαιδίου τα εξής: "Το έτος 1994 επισκέφθηκα το Άγιον Όρος με τρία από τα αγόρια μου... Στην Ιερά Μονή Βατοπαιδίου, όπου φιλοξενηθήκαμε τις περισσότερες ημέρες της παραμονής μας στο Άγιον Όρος, είδα την Υπεραγία Θεοτόκο να περπατά μέσα στην Μονή. Το γεγονός συνέβη ως εξής: Καθόμουν έξω από την Τράπεζα, όταν είδα μία μοναχή να περπατά στην αυλή της Μονής. Ερχόταν από την πλευρά του Καθολικού και κατευθύνθηκε προς το Μαγειρείο όπου και εισήλθε. Ήταν ψηλή με ρωμαλέα κορμοστασιά και πλήρες γυναικείο μοναχικό ένδυμα. Αφού πέρασαν μερικές στιγμές βγήκε από το Μαγειρείο, περπάτησε κατά μήκος του κτιρίου, και κοντά στο Καθολικό, όπου είναι το παρεκκλήσιο της Παραμυθίας και εισήλθε ξανά στο κτίριο της Μονής. Η πρώτη μου αντίδραση ήταν μεγάλη έκπληξη: "Βρίσκεται γυναίκα και μάλιστα μοναχή στην Μονή; Πως γίνεται; Είναι κάπου κρυμμένη; Μετά σκέφτηκα ότι γνωρίζω τον Ηγούμενο και τους μοναχούς και αυτό είναι αδύνατον. Άρα, τι βλέπω;"... Πέρασαν περίπου έξι μήνες, όταν μία ημέρα παρακολούθησα στην τηλεόραση μία συνέντευξη του Ηγουμένου της Μονής Βατοπαιδίου, πατρός Εφραίμ, στην οποία έλεγε ότι διάφοροι προσκυνητές, που επισκέφτηκαν την Μονή Βατοπαιδίου, είχαν δει την Υπεραγία Θεοτόκο στην Μονή - και μερικοί από αυτούς σκανδαλίσθηκαν νομίζοντας ότι ζούσε γυναίκα στη Μονή. Αμέσως ήρθε στην μνήμη μου το συμβάν της δικής μου οράσεως και κατάλαβα ότι η γυναίκα που είδα ήταν η Υπεραγία Θεοτόκος. Τα χρόνια που ακολούθησαν ήταν δύσκολα για την οικογενειά μου... Η εμπειρία που είχα ήταν το μεγάλο στήριγμα για τις δοκιμασίες που ακολούθησαν. Οι κινήσεις της Παναγίας μας, όταν την είχα δει στο Βατοπαίδι, έδειχναν μεγάλη μέριμνα και φροντίδα. Η συγκατάβασή Της στην αμαρτωλότητά μου φανερώνει απέραντη μητρική αγάπη, και τέλος η εκρηκτική επιβεβαίωση της παρουσίας Της ανάμεσά μας θα είναι πάντοτε πηγή ελπίδας και πίστεως για την σωτηρία μας..."

Πηγή: http://clubs.pathfinder.gr/romiosini/236827

Η φωνή της Παναγίας(;)

A/A: 20
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 06/07/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Βατοπεδίου του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1331

Ο εφημέριος του Τιμίου Προδρόμου Δρομολαξιάς Λάρνακας στην Κύπρο, αιδεσιμολογιώτατος π. Πέτρος Πέτρου, σε επιστολή του που έστειλε στην Μονή Βατοπαιδίου στις 10 Νοεμβρίου 2001, αναφέρει σχετικά με την ανέγερση παρακκλησίου επ ονόματι Παναγίας της Παραμυθίας στην Δρομολαξιά: "Ήταν Κυριακή και λειτουργούσα στην μεγάλη εκκλησία του χωριού, στον Τίμιο Πρόδρομο. Στο τέλος της θείας Λειτουργίας, αφού μοίρασα το αντίδωρο, με πλησιάζει ένας νέος και με ρωτά εάν κτίζουμε εκκλησία προς τιμή της Παναγίας της Παραμυθίας. Του λέω "ναι παιδί μου", και μου αναφέρει "ήρθα να κάνω κάποια δωρεά", ενώ κρατούσε στα χέρια του χρήματα. Τον ρώτησα ποιος τον έστειλε, από που το έμαθε και αμέσως βούρκωσαν τα μάτια του και μου λέει: "Πάτερ ήμουν στον Άγιον Όρος, στην Μονή Βατοπαιδίου και ενώ παρακολουθούσα την θεία Λειτουργία στο παρεκκλήσιο της Παναγίας της Παραμυθίας άκουσα μία γλυκιά γυναικεία φωνή να μου λέει: Όταν επιστρέψεις στην Κύπρο, να πας στην Δρομολαξιά και να κάνεις δωρεά για το εκκλησάκι μου που κτίζεται" Έτσι, με αυτήν την θαυματουργική επέμβαση της Θεοτόκου προς τον νεαρό, καταλάβαμε ότι ήταν όντως θέλημα της Παναγίας μας να κτισθεί το παρεκλήσιο αυτό".

Πηγή: http://clubs.pathfinder.gr/romiosini/236827

H Παναγία η Παραμυθία

A/A: 21
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη aragorn στις 22/07/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Βατοπεδίου του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1359

Για την εικόνα αυτή διηγείται η παράδοση ότι η αρχική έκφραση των προσώπων και η στάση του σώματος του Κυρίου και της Θεομήτορος άλλαξαν, όταν συνέβη το εξής φρικτό θαύμα: Όταν κάποτε αποβιβάστηκαν κρυφά πειρατές στην παραλία της μονής και περίμεναν κρυμμένοι το πρωινό άνοιγμα της πύλης για να επιτεθούν, ο ηγούμενος, που μετά το τέλος του όρθρου έμεινε μόνος για να συνεχίσει την προσευχή του, άκουσε τα εξής λόγια από την εικόνα της Παναγίας:<<Μην ανοίξετε σήμερα τις πύλες της μονής, αλλά ανεβείτε στα τείχη και διώξτε τους πειρατές>>. Στρέφοντας το βλέμμα του εκεί είδε το Θείο Βρέφος να απλώνει το χέρι του και να σκεπάζει τα χείλη της Μητέρας Του λέγοντας :<<Μη Μητέρα μου, άφησε τους να τιμωρηθούν όπως τους αξίζει>>.Αλλά η Παναγία, πιάνοντας με το χέρι της το χέρι του Υιού της, και στρέφοντας λίγο το κεφάλι για να ελευθερώσει τα χείλη της, επανέλαβε τα ίδια λόγια. Αυτός ο τελευταίος σχηματισμός των προσώπων παρέμεινε μόνιμα στην εικόνα, ενώ οι μοναχοί, αφού σώθηκαν θαυματουργικά απ τους πειρατές, ευχαρίστησαν την Παναγία και ονόμασαν την εικόνα της αυτή<<Παραμυθία>>,που σημαίνει καταπράυνση η μετριασμός, έννοιες που εξίσου αποδίδουν το περιστατικό του θαύματος. Η Παναγία η <<Παραμυθία>>είναι τοιχογραφία και βρίσκεται στον δεξιό χορό του ομωνύμου παρεκκλησίου της Ιεράς Μονής του Βατοπεδίου στο Άγιον Όρος.

Πηγή: http://www.geocities.com/ayioskosmasoaitolos/XaireteKaneteClikEdo.htm

Θαύμα της εικόνας

A/A: 22
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 23/08/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Φιλοθέου του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1571

Πριν χρόνια, εκκλησιάρχης στη Μονή Φιλοθέου, ήταν ένας ευλαβής και ενάρετος μοναχός, ο Ιωαννίκιος. Καθημερινά πήγαινε και τακτοποιούσε τον ναό και άναβε το καντήλι μπροστά στην εικόνα. Στεκόταν απέναντι από την εικόνα και με σεβασμό απευθυνόμενος στη Παναγία έλεγε: «Γιατί Δέσποινα όλα τα Μοναστήρια του Όρους, η χάρη σου τα προίκισε με μεγάλα εισοδήματα και έχουν αρκετό σίτο, λάδι κρασί και πολλά άλλα κι αυτό το Μοναστήρι υστερεί από όλα κι ακόμα και σίτο πρέπει να αγοράσει»; Κάθε φορά αυτά έλεγε ο Ιωαννίκιος. Μια νύχτα που ήλθε πάλι να ετοιμάσει τα καντήλια, στάθηκε απέναντι στην εικόνα και με δάκρυα προσευχόταν. Έκατσε απέναντι στο στασίδι και σκεπτόμενος αποκοιμήθηκε. Τότε βλέπει στον ύπνο του την Παναγία να του λέει: «Με ενοχλείς καθημερινά Ιωαννίκιε, λέγοντάς μου ότι προνοώ μόνο για τις άλλες Μονές του Όρους. Σου λέω λοιπόν ότι γι’ αυτό το Μοναστήρι, έχω την πρόνοια για όλα τα αναγκαία κι αυτό γιατί αποφάσισα, οι ηγούμενοί του να μη δίνονται στις μέριμνες για τα γήινα και αμελούν έτσι τη σωτηρία τους. Γι’ αυτό παύσε να με ενοχλείς γι’ αυτό, γιατί εγώ είμαι η Έφορος και Προνοητής της Μονής αυτής για όλα και να φροντίζεις για τη σωτηρία της ψυχής σου περισσότερο από το ναό μου». Ο Ιωαννίκιος ξύπνησε έντρομος και περιχαρής γονάτισε μπροστά στην Αγία εικόνα και ζήτησε με δάκρυα συγχώρεση και απήγγειλε στους αδελφούς της Μονής αυτό που είδε και όλοι θαύμασαν και χάρηκαν πολύ.

Πηγή: http://dim-pylon.dod.sch.gr/pages/c_9.html

Παναγία η Πορταΐτισσα

A/A: 23
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 23/08/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή βήρων του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1572

Τον 9ο αιώνα, όταν βασιλιάς ήταν ο Θεόφιλος ο εικονομάχος, είχε ξεσπάσει μεγάλος διωγμός κατά των Ιερών εικόνων και κατά των Χριστιανών που τις προσκυνούσαν. Τον καιρό εκείνο ζούσε στα μέρη της Νικαίας μια ευσεβής χήρα η οποία είχε ένα μονάκριβο γιο. Η γυναίκα φύλαγε και τιμούσε μια εικόνα της Παναγίας σε ιδιωτικό παρεκκλήσι. Οι στρατιώτες του βασιλιά, σε έλεγχο που έκαναν ανακάλυψαν την ιερή εικόνα και προτίμησαν να μην εκτελέσουν αμέσως το διάταγμα περί εικόνων, αλλά να εκβιάσουν την πλούσια κάτοχο της, δίνοντας της διορία να συγκεντρώσει χρήματα. Στο διάστημα αυτό η χήρα και ο γιος της έκαναν δέηση στην Παναγία και την παρακάλεσαν να διαφυλάξει την εικόνα της. Έπειτα μετέφεραν την εικόνα στη θάλασσα και την έβαλαν στα κύματα, για να μην βεβηλωθεί από τους εικονομάχους. Έκπληκτοι είδαν την εικόνα να προχωρεί όρθια πάνω στα κύματα, προς τα δυτικά ενώ ο γιος της χήρας ακολουθώντας την συμβουλή της φεύγει κι αυτός προς τα δυτικά, πηγαίνει στο Άγιο Όρος και στη μονή Ιβήρων γίνεται μοναχός. Μετά το θάνατό του, ένα βράδυ του έτους 1004, είδαν οι μοναχοί της μονής πάνω στη θάλασσα ένα πύρινο στύλο που έφτανε ως τον ουρανό. Το όραμα διαρκεί μέρες και τότε οι μοναχοί βλέπουν στο τέλος του στύλου, μια εικόνα να πλέει όρθια στα κύματα. Κάνουν δέηση στην Θεοτόκο να τους δώσει την εικόνα και εκείνη εμφανίζεται στον αναχωρητή Γαβριήλ. Του λέει να περπατήσει στα κύματα, να πάρει την εικόνα και να την δώσει στον ηγούμενο και στους μοναχούς της μονής, όπως και έγινε. Οι μοναχοί μερόνυχτα ευχαριστούσαν την Παναγία για την μεγάλη τιμή που τους έκανε. Τοποθέτησαν την εικόνα στο ναό όμως κατ΄ επανάληψη η εικόνα εξαφανιζόταν από αυτόν και βρισκόταν τοποθετημένη εσωτερικά πάνω από την πύλη της μονής. Η Παναγία πληροφόρησε σε όραμα τον Όσιο Γέροντα Γαβριήλ, ότι αυτή είναι η θέση που διάλεξε μόνη της για να φυλάγει αυτή τους μοναχούς και όχι να φυλάγεται απ’ αυτούς. Οι Μοναχοί έκλεισαν την πύλη της Μονής, έκτισαν καινούρια, μεγαλοπρεπή και κοντά στην παλαιά πύλη της Μονής έκτισαν παρεκκλήσιο, όπου μετέφεραν τη θαυματουργή εικόνα της «Πορταΐτισσας». Μέχρι σήμερα η παρουσία της στη μονή και στο Άγιο Όρος θεωρείται εγγύηση για την προστασία του Αγιορείτικου Μοναχισμού από την Θεοτόκο.

Πηγή: http://dim-pylon.dod.sch.gr/pages/c_9.html

Οι Ζωγραφίτες Οσιομάρτυρες

A/A: 24
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 23/08/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Ζωγράφου του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1573

Επειδή το Άγιο Όρος αποτελούσε το στήριγμα της Ορθοδοξίας στην Ανατολή οι Λατίνοι ήθελαν να το καταστρέψουν και να ιδρύσει ο πάπας την εξουσία του. Μπήκαν λοιπόν το 1280, για το σκοπό αυτό στο Όρος. Μερικοί υπέκυψαν. Οι περισσότεροι όμως αρνήθηκαν την εξουσία του Πάπα. Τελευταία μονή ήταν η Μ.Ζωγράφου. Εκεί ασκήτευσε ένας μοναχός που μια μέρα ενώ διάβαζε τους χαιρετισμούς μπροστά στην εικόνα της Παναγίας, ακούει μια φωνή να του λέει ¨Χαίρε κι εσύ, γέρον του Θεού¨. Ο γέροντας τρόμαξε. Η φωνή συνέχισε ¨μη φοβάσαι, μόνο πήγαινε πες στον ηγούμενο και στους άλλους μοναχούς, ότι οι εχθροί μας πλησιάζουν. Όποιος είναι ασθενής στο φρόνημα να πάει να κρυφτεί. Όποιος επεθυμεί μαρτυρικό στεφάνι να μείνει στο μοναστήρι¨. Καθώς πήγαινε είδε στη πόρτα την εικόνα της Παναγίας, την ασπάστηκε την πήρε μαζί του και πήγε στον ηγούμενο στον οποίο είπε ότι είχε συμβεί. Κάποιοι κρύφτηκαν ενώ 26 μοναχοί μαζί με τον ηγούμενο περίμεναν τον εχθρό και τα μαρτυρικά στεφάνια.

Πηγή: http://dim-pylon.dod.sch.gr/pages/c_9.html

Πως χτίστηκε η Σίμωνος Πέτρας

A/A: 25
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 27/08/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Σίμωνος Πέτρας του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1586

Ακόμα και στις περιπτώσεις που το Άϋλο Φως «αναγκάζεται» να πάρει συγκεκριμένο σχήμα αντιληπτό από τις αισθήσεις μας, το φως αυτό έχει σταθερή, συγκεκριμένη πορεία και προσφέρει ειρήνη και χαρά στην ψυχή, όπως το άστρο της Βηθλεέμ ή όπως ένα παρόμοιο φως που έβλεπε ο Άγ. Σίμων ο Μυροβλύτης (14ος αι) στο Άγ. Όρος να διαγράφει μία πορεία και να στέκεται σ' ένα σημείο, θέλοντας να δείξει ότι εκεί έπρεπε να κτιστεί ένα μοναστήρι. Εκεί βρίσκεται σήμερα η Μονή Σίμωνος Πέτρα, ένα θαύμα αρχιτεκτονικής, χτισμένη πάνω σ' έναν πανύψηλο, απότομο βράχο.

Πηγή: http://www.oodegr.com/oode/biblia/texno1/B9a.htm#_edn10

Η λαμπάδα

A/A: 26
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 04/09/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Βατοπεδίου του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1599

Στη Μονή Βατοπεδίου, όταν το 862 καταστράφηκε από βαρβαρική επιδρομή, έριξαν την εικόνα της Παναγίας σε ένα πηγάδι μαζί με μια αναμμένη λαμπάδα. Πολύ αργότερα όταν ο ναός επισκευάστηκε, βρέθηκε η εικόνα και μαζί της η λαμπάδα, ακόμα αναμμένη.

Πηγή: Τόποι δύναμης στην Ελλάδα, Θανάσης Βέμπος, Εκδόσεις Αρχέτυπο, σελ. 44

Η εικόνα του Αγ. Γεωργίου

A/A: 27
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 04/09/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Ζωγράφου του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1600

Η εικόνα του Αγίου Γεωργίου στη Μονή Ζωγράφου υποτίθεται ότι βρέθηκε να επιπλέει στη θάλασσα, ενώ μια φωτεινή στήλη εντόπιζε τη θέση της στο νερό. Η ίδια παράδοση αναφέρει επίσης ότι η εικόνα «επέλεξε» μόνη της τον τελικό τόπο παραμονής της, επειδή "αρνιόταν" να παραλειφθεί : την φόρτωσαν σε ένα μουλάρι, το οποίο αφού περιπλανήθηκε, κατέληξε στη Μονή Ζωγράφου.

Πηγή: Τόποι δύναμης στην Ελλάδα, Θανάσης Βέμπος, Εκδόσεις Αρχέτυπο, σελ. 44

Η πυρακτωμένη εικόνα

A/A: 28
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 27/09/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Αγίου Παντελεήμονος του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1647

Στο μοναστήρι, του Αγίου Παντελεήμονος στο Αγιον όρος ένας μονάχος κρατά την εικόνα των νεομαρτύρων της Βασιλικής οικογένειας, του τσάρου Νικολάου της Ρωσίας. ( Η πυράκτωση και η προβολή που βλέπουμε στην εικόνα δεν προκλήθηκαν από τη λάμψη της φωτογραφικής μηχανής).

Πηγή: http://athos.alexsoft.gr/gallery/displayimage.php?pos=-2047

Τα "αγγελάκια"

A/A: 29
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 27/09/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1648

(Σημ. Aragorn : Εξηγείται τεχνικά αυτή η φωτογραφία ; Με προβληματίζει η συμμετρικότητα των μορφών. Μήπως κάτι με το διάφραγμα της μηχανής και τις νιφάδες του χιονιού; Η ιστορία πάντως έχει ως εξής : Οι άνθρωποι της φωτογραφίας είχαν πάει στο Άγιο Όρος. Σκέφτηκαν να περιπλανηθούν λίγο στα μέρη του Όρους και κάποια στιγμή κατάλαβαν πως χάθηκαν. Όμως δεν ανησύχησαν. Εδώ τώρα την ιστορία δεν την θυμάμαι καλά αλλά νομίζω πως στο δρόμο τους βρήκαν κάποιο μοναχό (κανονικό, μην νομίζεται διάφορα!) οπότε του ζήτησαν να τους βγάλει μια φωτογραφία. Και ιδού το αποτέλεσμα…)

Πηγή: http://athos.alexsoft.gr/gallery/displayimage.php?album=134&pos=0

Πνευματιστικά φαινόμενα

A/A: 30
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 11/10/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1668

Δυνατοί χτύποι στο ταβάνι και άλλα ανεξέλεγκτα πνευματιστικά φαινόμενα συνόδευαν την επίσκεψη ενός δαιμονισμένο ανθρώπου στο ασκηταριό του αείμνηστου γέροντα Παϊσιου.

Πηγή: http://www.oodegr.com/oode/biblia/texno1/B9c.htm

Παράξενες εμφανίσεις

A/A: 31
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 11/10/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1669

«Ο εφευρέτης του κακού» είχε πειράξει τον Αγ. Πέτρο τον Αθωνίτη με μορφή και σχήμα στρατηγού. Μαζί του είχε και μια φάλαγγα σαν τοξότες. Δημιουργούσαν δυνατούς θορύβους και χτυπούσαν μεγάλες πέτρες μεταξύ τους. Κατέστρεφαν και τα δέντρα, άλλα τα ξερίζωναν και άλλα τα έσπαγαν.

Πηγή: http://www.oodegr.com/oode/biblia/texno1/B9c.htm

Η περιπέτεια του πάτερ Ακάκιου

A/A: 32
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 23/10/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1690

Ένας μοναχός, ο πάτερ Ακάκιος, έκανε τη διαδρομή αυτή, σε καιρό χειμώνα, ευρισκόμενος σε ψυχική κατάσταση μακράν του Θεού. Σκοτείνιαζε, ήταν πολύ κουρασμένος και το κρύο τσουχτερό, όταν ξαφνικά είδε ένα ωραίο δωμάτιο, με στρωμένο κρεβάτι, με καθαρά σεντόνια και πολύ αναπαυτικό. Στην αρχή του φάνηκε λίγο περίεργο. Πώς βρέθηκε εκεί το δωμάτιο και το κρεβάτι; Αλλά από την πολλή κούραση προφανώς, έπεσε πάνω στο κρεβάτι να ξεκουραστεί. Την άλλη μέρα, δύο μονάχοι που περνούσαν από εκεί, βρήκαν τον πάτερ Ακάκιο πεσμένο πάνω στα χιόνια, και όχι σε κρεβάτι που του έδειξε η φαντασία του Σατανά. Ήταν κυριολεκτικά ξεπαγιασμένος από το κρύο και τον μετέφεραν στον οικισμό του Αγ. Βασιλείου, όπου είδαν κι έπαθαν μέχρι να τον συνεφέρουν Το δωμάτιο, το κρεβάτι και τα σεντόνια, εκείνη τη στιγμή ήταν πραγματικά, υλικά, αφού και ο μοναχός ξάπλωσε πάνω στο κρεβάτι.

Πηγή: http://www.oodegr.com/oode/biblia/texno1/B10a.htm

Το παράξενο φως

A/A: 33
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 24/10/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1691

Ο Άγ. Σιλουανός ο Αθωνίτης, όταν ήταν ακόμα νεαρός και άπειρος δόκιμος μοναχός, είχε μία εμπειρία με ένα «τεχνολογικό» φως: το κελί του γέμισε ξαφνικά από ένα ασυνήθιστο φως, που διαπέρασε το σώμα του, μέχρι που είδε και τα εντόσθιά του. «Δέξαι, είναι χάρις», του ήρθε ο εχθρικός λογισμός. Εχθρικός, γιατί ταράχθηκε η ψυχή του από αβεβαιότητα, σύγχυση, αμφιβολία και απορία. Μετά από τη θέαση του παράδοξου αυτού φωτός, εμφανίστηκαν σ' αυτόν και δαίμονες

Πηγή: http://www.oodegr.com/oode/biblia/texno1/B10a.htm

Ο Παίσιος και το πεντοχίλιαρο

A/A: 34
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 07/11/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1710

Βρεθήκαμε Μεγάλη Πέμπτη του 1993 στον πατέρα Παϊσιο με το συμμαθητή και φίλο μου Αθανάσιο. Στη διαδρομή Πτολεμαϊδα - Ουρανόπολη συζητούσαμε διάφορα θέματα. Έδειχνε ιδιαίτερα ικανοποιημένος που πραγματοποιούσαμε τη δεύτερη, γι’ αυτόν, επίσκεψη στο Άγιο Όρος. Στην παρότρυνσή μου να εκμεταλλευτεί την επίσκεψή του αυτή πνευματικά, συζητώντας ελεύθερα με τον Γέροντα, αντέδρασε πολύ κοσμικά. «Εγώ δεν μπαίνω στις παγίδες της θρησκείας» μου είπε έντονα. «Συμφωνώ» του λέω, για να τον μαλακώσω. «Και εγώ περίπου έτσι νόμιζα. Όταν όμως μίλησα πρώτη φορά με πνευματικό, ξέρεις τι ένιωσα; Να βγαίνω από… παγίδα». Όταν φθάσαμε στην καλύβα του Γέροντα, οι επισκέπτες ήταν τόσο προσηλωμένοι, που δε μας αντιληφθήκανε. Από τη συνέχεια των λόγων του πατέρα Παϊσίου, το θέμα φάνηκε να ήταν σχετικό περί διαφόρων «συμβόλων» που τυπώνονται - όχι τυχαία - σε ορισμένα χαρτονομίσματα. Όπως στο πεντακοσάρικο με τα δύο τρίγωνα, τη χειραψία και το φίδι που τρώει την ουρά του. Αρκετοί επισκέπτες έδωσαν μεγάλη έμφαση στα μπλεγμένα μηδενικά – δίκην 666 - του πεντοχίλιαρου. Η απάντηση του πατέρα Παϊσίου ήταν η εξής: « Όταν «βγήκε» το πεντοχίλιαρο έγινε, κει πέρα, σάλος για το 666 που είχε πάνω. Επί πλέον, μετά από πολύ καιρό, αποκαλύφθηκε ότι στο πεντοχίλιαρο υπήρχε και παράσταση τριών αγίων (με φωτοστέφανο) που προσκυνούν το διάβολο. Ποιος από σας έχει πεντοχίλιαρο; Θα το δείτε καθαρά». Πράγματι κανείς μας δεν το είχε προσέξει μέχρι τότε. Κάποιος το έδωσε και ο Γέροντας μας το έδειξε. Σε μία από τις κολώνες της γέφυρας ακουμπούσε με την πλάτη και κρεμότανε - τρόπον τινά – ο «έξω από δω» με ράσο και κέρατα. Κάτω στον ξεροπόταμο, ανάμεσα στις πέτρες, τρία φωτοστέφανα δίκην λιθαριών. Σαν να ήταν μπρούμυτα τρεις άγιοι και τους έβλεπες από πίσω, (δε φαινόνταν τα σώματά τους). Δυο - τρεις επισκέπτες αντέδρασαν, λέγοντας ότι φταίει το υπουργείο οικονομικών και πιο πολύ ο υπουργός, που επιτρέπουν τέτοια πράγματα. Δημιουργήθηκε, έτσι για ελάχιστο, μια οχλαγωγία μεταξύ μας. «Κοιτάξτε παιδιά», μας είπε ο Γέροντας, «τι συμβαίνει εκεί πέρα. Δε φταίει ο υπουργός, κατά κάποιο τρόπο, αυτός δε πήρε χαμπάρι! Κάποιος απ’ αυτούς που το σχεδιάσανε το «πέρασε», για λόγο που αυτός ξέρει, χωρίς οι άλλοι να το προσέξουν. Στις περισσότερες κρατικές μηχανές μπήκανε τέτοιοι άνθρωποι και μ’ αυτά τα σχέδια και σύμβολα ειδοποιούν τους απανταχού ότι εδώ εντάξει, κλπ. «Δηλαδή Γέροντα, εξηγήστε μας», λέει κάποιος. «Βρε ευλογημένε, δεν καταλάβατε; Όταν ο Εβραίος, που ζει στην Αυστραλία, ή όπου αλλού, δει χαρτονόμισμα κάποιας χώρας, ψάχνει για τα σημάδια τους. Όταν τα δει, παίρνει θάρρος, γιατί στη χώρα του χαρτονομίσματος «πάνε καλά, ελέγχουν τα πράγματα», κλπ. Το καταλάβατε τώρα γιατί υπάρχουν αυτά τα πράγματα; Άντε τώρα, πηγαίνετε.»

Πηγή: http://athos.alexsoft.gr/index.php?option=com_smf&Itemid=171&action=profile;u=1;sa=showPosts

Παναγία η Γερόντισσα

A/A: 35
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 07/11/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1711

H εικόνα της Παναγίας της Γερόντισσας, είναι θαυματουργή. Tο πρώτο θαύμα που αποδίδεται σε αυτήν αναφέρεται στα χρόνια της βασιλείας του Aλεξίου A' του Kομνηνού. Όταν κτιζόταν το αρχικό μονύδριο, 500 περίπου μέτρα μακριά από τα σημερινά κτίρια της Mονής, και ενώ οι εργάτες έκτιζαν, η εικόνα μαζί με τα εργαλεία των οικοδόμων εξαφανίζονταν μυστηριωδώς και όταν τα αναζητούσαν το πρωί τα ανακάλυπταν στο σημείο που βρίσκεται σήμερα η Mονή. Έτσι κατάλαβαν ότι θέλημα της Παναγίας ήταν να κτιστεί το μοναστήρι σε αυτό το σημείο, που η ίδια είχε επιλέξει, και όπου τελικά οικοδομήθηκε ο αρχικός πυρήνας τής Mονής. Tην εποχή, που έγινε το θαύμα, ένας πολύ ενάρετος και μεγάλος σε ηλικία ηγούμενος μετρούσε τις τελευταίες ώρες της επίγειας ζωής του. Kατά θεία αποκάλυψη γνώρισε το τέλος του και θέλησε να κοινωνήσει των Aχράντων Mυστηρίων. Γι' αυτό το λόγο παρακάλεσε τον ιερομόναχο εφημέριο που ιερουργούσε τη συγκεκριμένη ημέρα να συντομεύσει τη Θεία Λειτουργία, ώστε να προλάβει να κοινωνήσει. O ιερομόναχος όμως δεν υπάκουσε και συνέχισε να λειτουργεί με αργό ρυθμό. Ξαφνικά ακούστηκε από την εικόνα η φωνή της Παναγίας, η οποία πρόσταζε τον ιερομόναχο να τελειώσει γρήγορα την Θεία Λειτουργία, ώστε να προλάβει να κοινωνήσει ο ηγούμενος. Έτσι και έγινε. Mόλις ο Γέροντας κοινώνησε, εκοιμήθη και εξαιτίας αυτού του περιστατικού, η εικόνα απέκτησε την προσωνυμία Γερόντισσα. Kατόπιν η εικόνα μεταφέρθηκε έξω από το Iερό Bήμα και τοποθετήθηκε στην αριστερή κολόνα του κυρίως Nαού, όπου μέχρι σήμερα βρίσκεται, ώστε να μπορούν να προσκυνούν οι επισκέπτες της Mονής.

Πηγή: http://athos.alexsoft.gr/index.php?option=com_smf&Itemid=171&action=profile;u=1;sa=showPosts;start=90

Θαυματουργές εικόνες

A/A: 36
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 14/11/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Βατοπεδίου του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1724

Ο Γέροντας Εφραίμ, ηγούμενος Βατοπαιδίου στις 30/10/2005, έχει δωρίσει στον Ιερό Ναό του Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκη στη Λευκωσία, αντίγραφο της θαυματουργής εικόνος της Θεοτόκου της Παντανάσσης που βρίσκεται στη Μονή Βατοπαιδίου. Το αντίγραφο έχει αγιογραφηθεί από πατέρες της μονής. (Ο ναός του Αγίου Αρσενίου του Καππαδόκη στη Λευκωσία βρίσκεται στο προαύλιο του Ιδρύματος Αροδαφνούσα για καρκινοπαθείς συνανθρώπους μας) Σε σχετική του ομιλία ο γέροντας, ανέφερε το πόσο θαυματουργή είναι αυτή η εικόνα ειδικά σε περιπτώσεις καρκινοπαθών. Ανέφερε για αμέτρητες επιστολές που λαμβάνουν και αφορούν ιάσεις σε καρκινοπαθείς. Έχουν δοθεί 2 αντίγραφα της εικόνος στη Ρωσία και στέλνονται συνεχώς επιστολές στη μονή για θαύματα που έχουν γίνει. Ανέφερε την περίπτωση νεαρού κύπριου φοιτητή όταν η εικόνα ήταν ακόμα στη Νέα Σκήτη (νομίζω). Όταν ο νέος πήγε να προσκυνήσει, τότε από την εικόνα βγήκε ένα φως και ο νέος έπεσε λιπόθυμος στα έδαφος. Όταν συνήλθε παραδέχθηκε ότι ασχολείτο με μαγείες. Μετά από το συμβάν εξομολογήθηκε και άλλαξε ζωή. Ανέφερε και άλλη περίπτωση που η εικόνα είχε λάμψει, σε μοναχό που ζητούσε να δει κάτι το υπερφυσικό πριν φύγει από τη ζωή. Αυτή η εικόνα έχει δωριθεί από 2 γεροντάκια που είχε γηροκομήσει ο Γέροντας Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός στον ίδιο (νομίζω από το κελί των Αγίων Αναργύρων) και του είχαν πει ότι αυτή η εικόνα έχει ιδιαίτερη χάρη. Κάποιες φορές όταν ο Γέροντας Ιωσήφ ο Βατοπαιδινός πήγαινε στον κόσμο και συναντούσε δυσκολίες, το κανδήλι μπροστά στην εικόνα αυτή αιωρείτο. Έτσι οι πατέρες εκεί έκαναν παράκληση. Όταν ερχόταν ο γέροντας πίσω επιβεβαίωνε τις δυσκολίες που είχε την ώρα που αιωρείτο το κανδήλι. Ανέφερε για επιστήμονα – πιστό γιατρό που είχε πάει στην Αμερική και εκεί οι γιατροί του είπαν ότι έπασχε από κάποια ανίατη ασθένεια. Η γυναίκα του τηλεφώνησε στο μοναστήρι του Βατοπαιδίου και εκεί έκαναν παράκληση στην Παναγία την Παντάνασσα. Ενώ ο γιατρός ήταν έτοιμος για την εγχείρηση, εμφανίστηκε μπροστά του η Παναγία μας και του είπε ότι έχει γιατρευτεί. Αυτός μετά δεν δεχόταν να εγχειριστεί και στις επιμονές του οι γιατροί τον εξέτασαν ξανά και ανακάλυψαν ότι δεν υπήρχε ίχνος της ασθένειας πάνω του.

Πηγή: http://athos.alexsoft.gr/index.php?option=com_smf&Itemid=171&action=profile;u=11;sa=showPosts

Η οπτασία

A/A: 37
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 18/11/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1729

Έμεινε λοιπόν πάλιν εις το σπήλαιον ό ιερός Σίμων (καθώς και ό μέγας Αντώνιος εις το μνήμα), αγωνιζόμενος πολλούς χρόνους και υπομένων πάσαν κακοπάθεια, και πολλοί από πολλά μέρη του Όρους πήγαιναν εις αυτόν (ου γαρ δύναται, κατά το θείον λόγιον, πόλις κρυβήναι επάνω όρους κειμένη), και ωφελούντο ψυχή τε και σώματι διότι και διακρίσεως χαρίσματι επλούτει, δια να εξηγεί τας θείας Γραφάς και να δίδει και αλλάς ψυχωφελείς σύμβουλος, και προορατικού χαρίσματος αξιωθείς, πρόλεγε τα μέλλοντα. Πλην, αυτός εις ταύτα παντελώς δεν ηρέσκετο ούτε ευχαριστείτο, μισώντας ως ταπεινόφρων την εξ ανθρώπων τιμήν και αποφεύγοντας την ενόχλησιν των πολλών, επειδή του εγίνετο εμπόδιο εις την ησυχία του δια το όποιο αίτιο, και διελογίζετο να αναχώρηση εις τόπον ερημικότερο. Άλλ' ό θεός οπού προνοεί και φροντίζει δια την κοινή ωφέλεια των ανθρώπων, τον εμπόδισε από τον τοιούτον σκοπό, με το μέσον της πανάχραντου αυτού Μητρός και τι λογής, έρχομαι να το διηγηθώ και προσέχετε, ότι κατά άλήθειαν, πολλής προσοχής είναι άξιον. Εκεί οπού μίαν νύκτα προσηύχετο ό Όσιος, βλέπει πάλιν το σπήλαιον γεμάτο από φωτοχυσία θεϊκή, και αισθάνετο πολλήν ευωδία, και ελάμβανε πνευματικήν ευφροσύνη ακούει δε και θείαν φωνή οπού του έλεγε ετζι. "Σίμων, Σίμων, φίλε πιστέ και λάτρη του Υιού μου, μη αναχωρεί των ώδε, ότι εις φως τέθηκα σε μέγα, και μέλλω να δοξάσω τον τόπον τούτον με το όνομά σου". Ό δε ταπεινότατος Σίμων, δεν πιστεύει εις την οπτασία φοβείται μήπως είναι τέχνη του πονηρού και παγίδα διότι έτρεμε πολλά τον λόγον οπού λέγει ό Απόστολος, ότι ό αρχέκακος μετασχηματίζεται εις άγγελον φωτός δι' αυτήν την αιτία είχε πάλιν τον ίδιον σκοπό, και εστοχάζετο πάλιν, που να υπάγη να ησυχάσει. Ήσαν δε τότε ημέραι οπού πλησίαζε ή εορτή των Γενεθλίων του Σωτήρος Χριστού και μίαν νύκτα προβαίνοντας έξω από το σπήλαιον, βλέπει θέαμα φοβερόν του φαίνεται ωσάν να εχωρίζετο ένας αστήρ από τον ούρανόν, και εστέκετο επάνω εις την αντικρύ πέτραν, όπου είναι τώρα κτισμένο το σεβάσμιον μοναστήριον αυτήν την οπτασία πολλές νύκτες την έβλεπε ο Άγιος, αλλά, καθώς είπομεν, εφοβείτο μήπως είναι καμία πλάνη του εχθρού- ωστόσο, ήλθε αυτή ή κυρία νύκτα των Γενεθλίων του Χριστού, και τότε δεν βλέπει μόνον τον αστέρα, ότι κατέβει άνωθεν και στάθηκε αντικρύ επάνω της πέτρας, αλλά ακούει και θείαν φωνή οπού του έλεγε ετζι "εδώ πρέπει να θεμελίωσης, ω Σίμων, το κοινόβιο σου και να σώσεις ψυχάς, και πρόσεχε καλώς μην απιστήσης, ως πρότερον, εγώ θέλω είμαι βοηθός σου βλέπε, μη αμφίβαλε, δια να μη πάθης κανένα κακόν". Ακούει δε την θείαν ταύτην και αγγελική φωνή τρεις φορές, οπού έλεγε τα αυτά λόγια όθεν γίνεται όλος έντρομος και ενθουσιών, και του εφαίνετο (καθώς έλεγε αυτός ύστερον εις τους μαθητάς του), ότι ευρέθη εκεί εις την Βηθλεέμ της Ιουδαίας μαζί με τους ποιμένας, και ήκουσε μελωδία αγγελική οπού έψαλλαν εκείνα τα θεοχαρίτωτα λόγια "δόξα εν Υψίστοις Θεώ, και επί γης ειρήνη, εν άνθρώποις ευδοκία μη φοβείστε υμείς, ιδού ευαγγελίζομαι υμίν χαράν μεγάλη, ήτις εσται παντί τω λαω". Τότε λέγει, άρχισε να μου φεύγει ο τρόμος και ή εκστασις και ευφραινόμην πνευματικώς, ωσάν να έβλεπα παρούσα την Δέσποινα Θεοτόκο και τον δίκαιον Ιωσήφ με τους υιούς του, και τον Κύριόν μας νήπιο εσπαργανωμένον μέσα εις την φάτνη.

Πηγή: http://www.pigizois.gr/agiologio/simon_athonitis/vios_simonos_athonitou.htm

Ό μαθητής πού σώθηκε από την κατακρήμνιση

A/A: 38
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 19/11/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1730

Πήγαν εκείνοι, ευρήκαν, έφεραν τους 11 οικοδόμους. Ό δε Όσιος πρώτον μεν δείχνει εις αυτούς τον τόπον οπού εβούλετο να θεμελίωση την έκκλησίαν, έπειτα και την επίλοιπο οικοδομήν άλλ' εκείνοι βλέποντες το απόκρημνο και κινδυνώδες του τόπου, του αποκρίνονται τι λέγεις, άββά; Χωρατεύεις ή αληθεύεις; Των αδυνάτων είναι να επιχειρισθούμεν αυτού οίκοδομήν, επειδή και στοχαζόμεθα, ότι μέλλει να κινδυνεύση όχι μόνον ή εδική μας ζωή, αλλά και εκείνων οπού έχουν να κατοικήσουν εις αυτόν τον τόπον τον επικίνδυνο επειδή δε ό Άγιος με πολλούς και διάφορους λόγους δεν τους κατάπεισε να επιχειρισθούν τα οικοδομήματα, πρόσταξε και τους έβαλαν τράπεζαν δια να γευθούν. Και εκείνοι μεν έτρωγαν, ένας δε από τους μαθητάς του Όσιου, εκεί οπού τους κερνούσε το κρασί όρθιος, φθόνω του πονηρού, δεν ήξεύρω πώς υπεσκελίσθη, και έπεσε κάτω από την πέτραν εις το άμετρο εκείνο βάθος, κρατώντας εις το ένα χέρι το αγγείο οπού είχε το κρασί, και εις το άλλο το ποτήριον γεμάτο και τούτο βλέποντες οι οικοδόμοι, έλαβον αιτία και έλεγαν εις τον Όσιο μετά θυμού• δια τι, άββά, επεχειρίσθης τοιαύτα πράγματα, και έγινες αιτία του τοιούτου φόνου; Άλλα και αν θέλαμε συμφωνήσωμε εις τον σκοπό σου και ημείς, πόσοι άλλοι έμελλον να φονευθούν έπειτα; Ό δε Άγιος σιωπώντας προσηύχετο εις την Κυρία Θεοτόκο εκ βάθους ψυχής, δια να μη καταισχύνη βουλή πτωχού τω πνεύματι και (ω των ανέκφραστων θαυμάσιων σου, Δέσποινα! Τις δύναται να ύμνηση τα μεγαλεία σου;) δεν πέρασε μισή ώρα, και ιδού ήρχετο από το άλλο μέρος ο κρημνισθείς αδελφός, όλος υγιής και παντάπασιν άβλαβης, τη βοήθεια της παναμώμου Παρθένου, βαστώντας το ποτήριον και το αγγείο με το κρασί, όχι μόνον ασύντριφτα, αλλά και χωρίς να χυθή τελείως το κρασί. Και τούτο το θαύμα ιδόντες εκείνοι οί πρώην αυθάδεις οικοδόμοι, έφριξαν και τρόμαξαν, και έπεσαν εις τους πόδας του Αγίου, ζητούντες συγχώρησιν, λέγοντες: Τώρα γνωρίσαμε, πάτερ, ότι είσαι άνθρωπος του Θεού και δεν στάθηκαν έως εδώ, αλλά τον βίασαν, και τους κούρευσε όλους μοναχούς.

Πηγή: http://www.pigizois.gr/agiologio/simon_athonitis/vios_simonos_athonitou.htm

Ή δόξα του Αγίου

A/A: 39
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 20/11/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1731

Άλλος τις αδελφός, Γεράσιμος το όνομα, έστεκε εις την παννυχίδα του Όσιου με πολλήν ευλάβεια και πόθον ανείκαστον, ακροαζόμενος τα ανδραγαθήματα του Όσιου τους πειρασμούς όπου δοκίμασε από τον διάβολο την υπακοή οπού έκαμε εις τον θείον του γέροντα την μεγάλην υπομονή οπού είχε ταύτα λέγω και τα λοιπά άκούων, εθαύμασε και απορούσε εις τον εαυτόν του, διότι δεν είχεν ακούσει ταύτα ποτέ Τι ουν γίνεται; Εν τω καιρώ της λιτής, εξήλθον όλοι εις τον νάρθηκα, οί ψάλται ομού και ό ιερεύς μετά του διακόνου, βαστάζων και την εικόνα του Αγίου, κατά το έθος της μονής ό δε αδελφός εκείνος δεν βγήκε, άλλ' Έμεινε εν τω ναό συλλογιζόμενος την δόξα οπού έχουν οί άγιοι, όχι μόνον εις τους ουρανούς, αλλά και εις την γήν. Ταύτα και τοιαύτα διαλογιζόμενος ό Γεράσιμος, (ω του θαύματος!) βλέπει ολοφάνερα με τους σωματικούς οφθαλμούς μίαν νεφέλη, της οποίας το είδος ήταν ακατανόητο και ή θεωρία λαμπρόχρυσος, ήτις σκέπαζε όλον το θυσιαστήριο ομού και την εικόνα του Όσίου οπού ήτον εις το σύνθρονο, και όλα τα φώτα, και πάντας τους εκεί ευρεθέντες, και έστεκε τρόπον τινά, και φώτιζε πάντα, έως ου τελείωσε ή λιτή. όταν δε άνοιξε ή πύλη του νάρθηκος, και άρχισε ό δεξιός χορός να ψάλλη τα αποστίχου, επάρθη ή θεία εκείνη θεωρία της νεφέλης εις τα ύψη, και έμεινε πάλιν το ιερόν, καθώς και το πρότερον. Τότε ό αδελφός εκείνος εδιηγήθη την δρασιν εις άλλον αδελφόν, όστις και του είπε με λύπην πολλήν διατί, αδελφέ, δεν έδωκες είδησιν και εις εμέ, να θεωρήσω την δόξα ταύτην του Αγίου; Και εκείνος του άπεκρίθη δεν μου έκανε καρδίαν, αγαπητέ, όχι μόνον το σώμα μου να μετατοπίσω, άλλ' ουδέ τους οφθαλμούς, μόνον ηδυνόμην εις την γλυκύτατη εκείνη θεωρίαν, και οί οφθαλμοί μου εκεί ενητένιζον και εδόξαζον τον Θεόν και παρεκάλουν τον Αγιον, ίνα δια πρεσβειών του αξιωθώ να θεωρήσω και την αληθινή εκείνη δρασιν της αγίας Τριάδος, όχι εν εσόπτρω και αινιγματωδώς, ως εδώ, κατά τον μακάριο Παύλο, αλλά πρόσωπον προς πρόσωπον, το όποιον βλέπουσι δια παντός και οί άγιοι άγγελοι εν ούρανώ. Ταύτα άκούων ό αδελφός, αναχώρησε χαίροντας.

Πηγή: http://www.pigizois.gr/agiologio/simon_athonitis/vios_simonos_athonitou.htm

Θέαμα φοβερόν

A/A: 40
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 21/11/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1732

Μίαν φοράν της 28ης του παρόντος Δεκεμβρίου μηνός έγγιζούσης, εγίνετο ή ετοιμασία δια να τελεσθή ή παννυχίς του Όσίου την παραμονή δε έφαίνετο ή ήμερα πάνυ λαμπρά. Μετά δε την δύσιν του ηλίου, γίνεται ευθύς ταραχή και ζάλη φοβερά, αέρας σφοδρός, βροχή ραγδαία, χειμών φοβερός, ώστε όπου έπιπτε τόσον πολύ πλήθος χιόνος, εις τρόπον οπού και τα δένδρα σκέπασε, και τους δρόμους και τάς κορυφές των βουνών, και όλος ό φαινόμενος τόπος έγινε ένα ίσωμα ου μόνον δε τούτο, αλλά και τόσος ανεμοστρόβιλος ακολούθησε τη νυκτί εκείνη, όπου όλοι οί ευρεθέντες εφοβήθησαν και έλεγαν ότι και αυτός ό κουμπές του καθολικού έχει να παρθή από τον άνεμον, και να ριφθή εις το βάθος του λάκκου ένας δε αδελφός από τους εορταστάς τρέχει να θεώρηση Τι γίνεται ό κόσμος έξω, και πηγαίνοντας εις το δοξάτον κατά το δυτικό μέρος και προβαίνοντας, εξέστη από τον φόβον του, είδε γαρ τοιούτον θέαμα φοβερόν. Ήγουν, είδεν ωσάν να έξήλθεν ένα φως τρισάκτινον εκ του αγίου σπηλαίου του Όσίου, και ανέβαινε τρεις φορές μέχρι του παρεκκλησίου του άνωθεν όντως του σπηλαίου, και πάλιν τρεις φορές κατέβη και Έμεινε εν τω σπηλαίω λαμπρόν και εις την όψιν, γλυκύτατον και εις την καρδίαν φανέρωνε δε τούτο, ότι ό Σίμων με το να τελείωσε εν τω σπηλαίω τα τρία έτη της εαυτού ζωής, ανέβη εις το επουράνιον κατοικητήριον, ένθα ήχος καθαρός εορταζόντων και φωνή αγαλλιάσεως, ένθα φως το αληθινό της αγίας Τριάδος. Τρέχει ό αδελφός εκείνος εις την έκκλησίαν, και ευθύς ήκουσε εν τω θυσιαστηρίω παρά του Ιερέως να λέγη: Δόξα τη άγία και ομοουσίω και ζωοποιώ και αδιαιρέτω Τριάδι, και τα εξής. Έδιηγήθη ουν τα οραθέντα ό αδελφός τω λογιωτάτω κυρ Γεδεών, ό δε άπεκρίθη, σιώπα, αδελφέ, και κρύπτε μυστήρια Θεού- ψαλλομένων δε των τριαδικών ύμνων, ήγουν του Ανοίξαντός σου την χείρα, και των λοιπών, επήγε δεύτερον ο αδελφός εκείνος να θεώρηση, αρά μένει το φως εκείνο έτι; Και το μεν τρισάκτινον εκείνο φως δεν θεώρησε, μόνον είδεν ότι το άγιον σπήλαιον έλαμπε...

Πηγή: http://www.pigizois.gr/agiologio/simon_athonitis/vios_simonos_athonitou.html

Το άτεκνο ζευγάρι

A/A: 41
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 06/12/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1747

Πάνε πολλά χρόνια από τότε που το αγαπημένο μας ζευγάρι αποφάσισε να παντρευτεί.... Όμως, όσο κι αν προσπαθούσαν, δεν μπορούσαν να τεκνοποιήσουν. Μάλιστα σε μία από τις προσπάθειες, η κοπέλα κόντεψε να πεθάνει μετά από μια δύσκολη αποβολή που είχε.... Και οι γιατροί συνέστησαν να μην ξαναπροσπαθήσουν, και γιατί ήταν αδύνατον να κάνουν παιδιά, αλλά και γιατί κινδύνευε σοβαρά η υγεία της γυναίκας... Ζητούσε επίμονα από τον άντρα της να πάει στο Άγιον Όρος, και να παρακαλέσει τον ηγούμενο (Ήταν ο Γέροντας Ιωσήφ τότε, αν θυμάμαι καλά), να τους δώσει την τίμια ζώνη της Παναγίας, που βοηθάει τα άτεκνα ζευγάρια. Ανέβηκε στο Όρος ο φίλος μου, προσπαθώντας να συναντήσει τον Ηγούμενο, όμως αυτός δεν μπορούσε να τον δεχτεί. Το τρίτο βράδυ με πολύ κακοκαιρία, προσπαθούσε η κοπέλα να επικοινωνήσει με τον άντρα της, αλλά λόγω των άσχημων καιρικών συνθηκών δεν μπορούσε να έχει επικοινωνία με το Όρος. Προσπαθούσε συνεχώς, κλαίγοντας πάνω από το τηλέφωνο. Την ίδια στιγμή, ειδοποίησαν τον φίλο μου ότι ο Ηγούμενος μπορούσε να τον δεχτεί εκείνη την στιγμή. Δεν τον είχε ξαναδεί ποτέ. Μόλις μπήκε στον χώρο που τον περίμενε ο Ηγούμενος, ένιωσε κάτι να διαπερνάει το σώμα του. ένιωσε ότι ο άνθρωπος που είχε απέναντί του "τον άδειαζε". Και όντως έτσι ήτανε γιατί αμέσως ο Ηγούμενος άρχισε να τον μαλώνει για την ΜΗ πνευματική ζωή του φίλου μου. -Γιατί δεν πηγαίνεις στην Εκκλησία? -Γιατί δεν εξομολογείσαι και δεν μεταλαμβάνεις ? Άφωνος ο φίλος μου..... -Τώρα που θα βγεις από εδώ, πήγαινε αμέσως και πάρε τηλέφωνο την σύζυγό σου, που κλαίει γιατί δεν μπορεί να επικοινωνήσει μαζί σου !!!!! Και πες της ότι όλα θα πάνε καλά, και ότι θα αποκτήσετε παιδάκια (υπ' όψιν ότι ο φίλος μου δεν είχε προλάβει να του πει τίποτε για το πρόβλημα το οποίο τον έφερε στο Όρος) Και η ευλογία ήταν μεγάλη.... Αυτήν την στιγμή το ζευγάρι έχει 4 πανέμορφα και υγιέστατα παιδάκια.....

Πηγή: http://athos.edo.gr/modules.php?name=Forums&file=viewtopic&t=18

Θαύμα ή όχι;

A/A: 42
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 06/12/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Αγίου Παύλου του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1748

Ξεκινήσαμε και ταξιδεύαμε όλη την νύκτα για το Άγιο Όρος. Εγώ ήμουν ο οδηγός και ήμουν ξενύχτης, το πρωί που φτάσαμε μπήκαμε στο Όρος και φτάσαμε στην Μονή Αγ. Παύλου όπου και κατέβηκαν οι ηλικιωμένοι. Εγώ και άλλος ένας προχωράμε στη σκήτη τις Αγίας Άννας. Ανεβαίνοντας τα σκαλοπάτια εγώ δεν μπορούσα να συνεχίσω ήμουν πολλή κουρασμένος, έκανα τον σταυρό μου και είπα Παναγία μου βοήθησε με να φτάσομε στην Αγίου Παύλου όπου είχαμε αφήσει και τους άλλους. Ε καθίσαμε 5 λεπτά στα σκαλοπάτια και μετά με μια μεγάλη δύναμη συνεχίσαμε για την Αγίου Παύλου. Προχωρώντας από το μονοπάτι που είναι από την Αγία Άννα στην Μονή Αγ. Παύλου σε ένα σημείο νιώσαμε μια υπέροχη ευωδιά, φτάνοντας στην Αγ. Παύλου ρωτήσαμε κάποιο μοναχό και μας είπε πως ή κάποιος Άγιος ήταν μαζί σας ή κάπου εκεί είχαν θάψει κάποιον μοναχό.

Πηγή: http://athos.edo.gr/modules.php?name=Forums&file=viewtopic&t=14

Το όραμα του Αρχιμανδρίτη Γαβριήλ

A/A: 43
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 26/12/2005.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Αγίου Διονυσίου του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1775

Στην Ιερά Μονή Διονυσίου Αγίου Όρους ασκήθηκε σε όλες τις αρετές και οσιακά τελειώθηκε ο μοναχός Ιγνάτιος το 1953. Ο τότε καθηγούμενος της μονής Αρχιμ. Γαβριήλ ανακοίνωσε τα κατωτέρω τα οποία έχουν σχέση με την μεταθανάτια κατάσταση του αείμνηστου μοναχού Ιγνατίου : «Όταν προ δύο ημερών αναχώρησα από τον Μονοξυλίτη (Μετόχι της Μονής Διονυσίου εντός του Αγίου Όρους) συνάντησα στο δρόμο τον ενάρετο ασκητή Γέροντα Σεραπίωνα, ο οποίος είναι Ρώσος στην καταγωγή και ο τελευταίος που απέμεινε στη Ρωσική Σκήτη Χρωμίτσα. Στη συζήτηση που είχαμε αναφερθήκαμε και στο θάνατο του αδερφού μας Ιγνατίου οπότε ο Γέρο-Σεραπίων μου είπε τα ακόλουθα : «Εγώ, άγιε Γέροντα, στον αδερφό Ιγνάτιο που εχρημάτισε δύο φορές οικονόμος του Μετοχίου σας στον Μονοξυλίτη, είχα πολλές υποχρεώσεις, διότι με εξοικονομούσε σε όλες τις ανάγκες μου, σε είδη διατροφής, ρουχισμού και άλλων πραγμάτων. Ήταν ο μακαρίτης πολύ ελεήμων και σπλαχνικός. Όταν λοιπόν πληροφορήθηκα ότι πέθανε, από αγάπη κινούμενος και ελεημοσύνη αλλά και από υποχρέωση, προσευχόμουν με το κομποσχοίνι μου παρακαλώντας το Θεό να τον συγχωρήσει σ’ ότι σαν άνθρωπος αμάρτησε και να τον βάλει στον Παράδεισο μαζί με όλους τους σωσμένους. Αυτά λοιπόν και άλλα ικετεύοντας, κατά την 15η μέρα, ενώ προσευχόμουν, ως είπα, για τη σωτηρία του, βλέπω ξαφνικά και γίνεται μέσα στο κελί μου μια τόσο δυνατή λάμψη ώστε θαμπώθηκα και ταυτόχρονα βλέπω μέσα σ’ αυτό το φως τον αδερφό Ιγνάτιο ζωντανό και χαρούμενο. Με πλησίασε, υποκλίθηκε μπροστά μου και με πολλή αγάπη και σεβασμό μου είπε : «Σε ευχαριστώ, πάτερ Σεραπίων, σε ευχαριστώ για την αγάπη σου και σε παρακαλώ, μη κοπιάζεις πλέον για μένα, διότι ο Κύριος μ’ έσωσε και είμαι πολύ καλά. Είμαι ευτυχής και μακάριος ευρισκόμενος μαζί με τους σεσωσμένους αγίους». Αυτά μου είπε και αμέσως έγινε άφαντος. Και έχω, Γέροντα, βέβαια την ελπίδα και την πεποίθηση ότι από το όραμα που είδα ότι, όχι απλώς σώθηκε αλλά και αγίασε».

Πηγή: Από τα χειρόγραφα του μοναχού Λαζάρου Διονυσιάτου τα οποία βρίσκονται στη μονή Διονύσου.

Παναγία Εσφαγμένη

A/A: 44
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 03/02/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1832

Η επωνυμία αυτή, δόθηκε στην Αγία αυτή εικόνα, για την εξής αιτία. Κάποτε ένας Ιεροδιάκονος Εκκλησιάρχης (διακονούσε τον ναό, νεοκόρος επιμελητής) της Μονής, πήγαινε να γευματίσει στην κοινή τράπεζα πάντοτε καθυστερημένα, εξαιτίας δήθεν του διακονήματός του στο ναό. Κάποια μέρα αργοπόρησε, ως συνήθως και ζήτησε από τον τραπεζάρη φαγητό. Εκείνος αγανακτισμένος αρνήθηκε να του δώσει, λέγοντάς του ότι δεν μπορεί ο καθένας να τρώει ό,τι ώρα θέλει. Ο Εκκλησιάρχης με έντονους λογισμούς ενάντια στον τραπεζάρη και με αγανάκτηση, επέστρεψε στον ναό. Με όλη την ταραχή και την ζάλη του πνεύματος του, πλησίασε προς την εικόνα της Θεομήτορος και στεκόμενος ενώπιον της, άρχισε να της λέει: « Έως πότε θα σε υπηρετώ Θεοτόκε θα κοπιάζω και για όλα αυτά ούτε ένα κομμάτι ψωμί να μην μου δίνεται, για να δυναμώσω το κουρασμένο σώμα μου»; Με αυτά τα λόγια βγάζει το μαχαίρι, με το οποίο πριν καθάριζε τα μανουάλια, το καρφώνει με δύναμη στο μάγουλο (παρειά) της εικόνας της Παναγίας και την πλήγωσε. Αμέσως άρχισε να τρέχει αίμα από την πληγή και το πρόσωπο της Παναγίας χλόμιασε. Ο Εκκλησιάρχης γέμισε από τρόμο, τυφλώθηκε και έπεσε κάτω κι έγινε σαν τρελός από τον έλεγχο της συνείδησης του, μένοντας στην κατάσταση αυτή τρία χρόνια. Μετά από τρία χρόνια εμφανίστηκε η Παναγία στον Ηγούμενο και του είπε ότι με τις προσευχές του, συγχωρεί τον παραβάτη μοναχό και του χαρίζει την υγεία του. Ο μοναχός θεραπεύθηκε και από τότε έκλαιγε πικρά για την παραφροσύνη του και ονόμαζε τον εαυτό του φονιά. Καθόταν σε στασίδι απέναντι από την Εσφαγμένη εικόνα και με ειλικρινή μετάνοια, κατηγορώντας και επιπλήττοντας τον εαυτό του, πέρασε την υπόλοιπη ζωή του. Λίγο πριν τον θάνατο του, του εμφανίστηκε η Παναγία και του ανήγγειλε ότι τον συγχωρεί, αλλά το βλάσφημο χέρι του θα δοκίμαζε παραδειγματική τιμωρία μετά θάνατον. Μετά από τρία χρόνια, στην ανακομιδή των οστών του, όλα του τα οστά ήταν καθαρά δείχνοντας το θείο έλεος το χέρι του όμως παρέμενε άλιωτο και κατάμαυρο. Φυλάσσεται μέχρι σήμερα, για να θυμίζει την αγαθότητα και την αγάπη της Παναγίας που είναι έτοιμη να μας συγχωρεί για τα λάθη μας. Η εικόνα ονομάστηκε Εσφαγμένη και βρίσκεται στο Παρεκκλήσι του Αγίου Δημητρίου της Μονής και φέρνει τα σημεία της πληγής και του ρεύσαντος αίματος. Πριν λίγα χρόνια, ένας ξένος ιερέας, ασπαζόμενος την Αγία αυτή εικόνα, είτε ακούσια, είτε από περιέργεια, άγγιξε την πληγή της Θεοτόκου και τότε το καταξηραμένο αίμα έπεσε πάνω του με αποτέλεσμα τον αιφνίδιο θάνατο του, μόλις βγήκε από τον Ναό.

Πηγή: http://dim-pylon.dod.sch.gr/pages/c_9.html

Η θαυματουργική εικόνα της Παναγίας της Γλυκοφιλούσας

A/A: 45
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 04/02/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Φιλοθέου του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1833

Το καλύτερο κειμήλιο για τη Μονή Φιλοθέου, για το οποίο αυτή ιδιαίτερα σεμνύνεται, είναι η αξιόλογη και θαυματουργική εικόνα της Παναγίας της Γλυκοφιλούσας, που βρίσκεται στο αριστερό προσκυνητάρι του καθολικού. Η «Γλυκοφιλούσα» διασώθηκε από την εικονομαχία και μεταφέρθηκε στο όρος ως εξής: Υπήρχε μια γυναίκα ευσεβής και ενάρετη, η Βικτωρία, που προσκυνούσε κρυφά τις Αγίες εικόνες, παρά την απαγόρευση του βασιλιά Θεόφιλου του Εικονομάχου. Στο σπίτι της φύλαγε την εικόνα της Γλυκοφιλούσας και κάποια μέρα που οι εικονομάχοι έκαναν έρευνα για να βρουν κρυμμένες εικόνες, η Βικτωρία, πιεζόμενη και από τον εικονομάχο άνδρα της, πήρε την εικόνα και κατέβηκε στη θάλασσα. Αφού την καταφίλησε με πόνο και δάκρυα, παρακάλεσε την Παναγία να διαφυλάξει την εικόνα, την οποία έβαλε στη θάλασσα, ελπίζοντας μετά από την μανία της εικονομαχίας, να την ξαναπάρει. Η Αγία εικόνα όμως, στάθηκε όρθια και άρχισε να πλέει θαυματουργικά πάνω στα νερά. Διέπλευσε το πέλαγος του Μαρμαρά, τον Ελλήσποντο και το Αιγαίο και σταμάτησε στο Άγιο Όρος, στο λιμάνι της Μονής Φιλοθέου. Αποκαλύφθηκε στον ηγούμενο της Μονής να κατέβει και να υποδεχθεί την εικόνα. Ηγούμενος και μοναχοί κατεβαίνουν στο λιμάνι και αντικρίζουν την εικόνα να ακτινοβολεί Θείο φως. Μόλις ο Ηγούμενος βγήκε από τη θάλασσα με την Αγία εικόνα, ανέβλυσε στο τόπο όπου πρώτα στάθηκε η εικόνα, Αγίασμα ιαματικό για κάθε νόσο. Με ψαλμούς και ύμνους, με φώτα και θυμιάματα, ανέβασαν την εικόνα στο ιερά Μοναστήρι και την τοποθέτησαν εκεί που ως σήμερα βρίσκεται. Από τότε και κάθε χρόνο, την Δευτέρα της Διακαινησίμου, ως ανάμνηση του θαύματος, τελείται εκεί στο αγίασμα, λιτανεία και αγιασμός. Η εικόνα είναι μια από τις 73 που ιστόρησε ο Ευαγγελιστής Λουκάς κι έχει τέτοια χάρη, που όποιος την κοιτά κατάματα, φόβος και τρόμος τον κυριεύει. Τα θαύματά της είναι πολλά. Είναι αμφιπρόσωπη, με τη Σταύρωση του Χριστού στο πίσω μέρος.

Πηγή: http://dim-pylon.dod.sch.gr/pages/c_9.html

Παναγία «γοργοεπήκοος»

A/A: 46
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 05/02/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1834

Η γνωστότερη μετά την «Πορταΐτισσα» θαυματουργή εικόνα του Αγίου Όρους. Είναι αρχαία τοιχογραφία της Παναγίας, που βρίσκεται εξωτερικά στον ανατολικό τοίχο της Τράπεζας και προς τα δεξιά της εισόδου της. Το 1664 ο τραπεζάρης Νείλος, που περνούσε τακτικά μπροστά από την εικόνα κρατώντας αναμμένα δαδιά για την υπηρεσία του στην τράπεζα, άκουσε μια φωνή να του λέει τα εξής: «Να μην ξαναπεράσεις από εδώ με δαδιά καπνίζοντας την εικόνα μου». Ο Νείλος δεν έδωσε ιδιαίτερη σημασία στη φωνή, η οποία όμως σύντομα ξανακούστηκε επιτιμώντας τον μοναχό και αφήνοντάς τον τυφλό. Οι αδελφοί άρχισαν να περνούν με πολλή ευλάβεια μπροστά από την εικόνα, της κρέμασαν ακοίμητο καντήλι και διέταξαν τον νέο τραπεζάρη να την θυμιάζει καθημερινά. Ο τυφλός Νείλος περνούσε όλο τον καιρό του σε ένα στασίδι μπροστά στην εικόνα παρακαλώντας την Παναγία να τον συγχωρέσει και να τον θεραπεύσει, πράγμα το οποίο και έγινε όταν για τρίτη πλέον φορά ακούστηκε φωνή από την εικόνα, που πληροφορούσε τον Νείλο ότι η δέηση του εισακούστηκε και ότι στην δική Της μετά τον Θεό προστασία και σκέπη θα πρέπει στο εξής να καταφεύγουν για κάθε τους ανάγκη οι μοναχοί. Αυτή θα τους ακούει γρήγορα, γιατί το όνομα της είναι «Γοργοεπήκοος». Πολύ σύντομα το Θαύμα αυτό και η υπόσχεση της Θεοτόκου έγιναν γνωστά σε όλο το Όρος και η εικόνα της αυτή έγινε παναγιορείτικο προσκύνημα. Ο διάδρομος κλείστηκε και η εικόνα συμπεριλήφθηκε σε παρεκκλήσι που κτίστηκε προς τα δεξιά της. Τα θαύματα της είναι άπειρα. Αυτή ήταν με λίγα λόγια μια μικρή γνωριμία με την Παναγία Γοργοεπήκοο που πάντα τρέχει γρήγορα και βοηθά όσους την έχουν ανάγκη.

Πηγή: http://dim-pylon.dod.sch.gr/pages/c_9.html

Ο γερο-Θωμάς και τα ψωμιά

A/A: 47
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 05/02/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Αγίου Παύλου του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1835

Στην ιερά μονή του Αγίου Παύλου, ζούσε ο γερο-Θωμάς. Ήταν βοηθός του γερο-Γρηγόρη, που ήταν ζυμωτής και φούρναρης. Όταν ο γερο-Γρηγόρης απουσίασε για 2 μέρες, ο γερο-Θωμάς έπρεπε να ζυμώσει ψωμί για 60 μοναχούς και 20 προσκυνητές. Επειδή όμως δεν ήξερε από που να αρχίσει το ζύμωμα, άρχισε να προσεύχεται στη Παναγία και ενώ ετοιμαζόταν να βάλει νερό και αλεύρι, είδε μια μαυροφόρα που πήρε στα χέρια της το προζύμι και σε δύο ώρες ετοίμασε το ζυμάρι και έπλασε τα ψωμιά. Ο γερο- Θωμάς παρακολουθούσε σαν υπνωτισμένος και μετά κατάλαβε πως η μαυροφορεμένη γυναίκα ήταν η Παναγία. Όταν μοίρασε τα ψωμιά οι μοναχοί τον ρώτησαν πως τα έφτιαξε τόσο γρήγορα και τόσο ωραία. Με αυτό το τρόπο φανέρωσε στους μοναχούς η Κυρία Θεοτόκος ότι φροντίζει γι΄ αυτούς σαν μητέρα για τα παιδιά της.

Πηγή: http://dim-pylon.dod.sch.gr/pages/c_9.html

Το όραμα του ησυχαστού

A/A: 48
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 05/02/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1836

Ένας μοναχός διηγείται το όραμά του. Όταν προσευχόταν είδε πλήθος δαιμόνων, να ορμούν πάνω του με μανία. Φοβισμένος πήγε στην εκκλησία και είδε τον Κύριο και τη Θεοτόκο σαν ζωντανούς και με βασιλική δόξα. Το πρόσωπο του Κυρίου έλαμπε πιο δυνατά από τον ήλιο, γι΄ αυτό ο μοναχός δεν μπόρεσε να ξανακοιτάξει. Πλησίασε την εικόνα της Παναγίας, προσκύνησε, την κοίταξε στο πρόσωπο και Την ρώτησε ¨Πώς θα γλιτώσω από τους δαίμονες που με κυνηγούν;¨ Η Παναγία αποκρίθηκε ¨με το όνομα του Υιού μου και το δικό μου¨. Ο μοναχός υποκλίθηκε και φώναξε ¨Κύριε Ιησού Χριστέ Υιέ Θεού, ελέησον με. Θεοτόκε Παρθένε, χαίρε κεχαριτωμένη Μαρία¨. Και οι δαίμονες εξαφανίστηκαν.

Πηγή: http://dim-pylon.dod.sch.gr/pages/c_9.html

Ο γέροντας Ιωσήφ

A/A: 49
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 05/02/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Βίγλα - Αγιος Νείλος του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1837

Η ασκητική ζωή του γέροντος Ιωσήφ, φάνηκε ξεχωριστή από το ξεκίνημα της. Αυτό φαίνεται στα ακόλουθα περιστατικά : Τον καιρό που ασκήτευε στη Βίγλα, δοκίμασε ένα δυνατό πειρασμό. Κατέφυγε με προσευχή και με παράπονο στο Θεό και τη Θεοτόκο. Καθώς ήταν στραμμένος στον Άθωνα, είδε μια φωτεινή ακτίνα να σχηματίζει κάτι σαν ουράνιο τόξο, να ακουμπά πάνω του. Αμέσως ένοιωσε αλλοίωση, κι άρχισε να λέει την ευχή ρυθμικά και αβίαστα. Ήταν πλημμυρισμένος από φως και χαρά. Άλλη φορά, ενώ δοκίμαζε έναν άλλο πειρασμό, ένοιωσε την καρδιά του να πλημμυρίζει από θεϊκή αγάπη. Όπως περπατούσε άκουσε ομιλίες. Γύρισε και είδε ένα στρατηγό να του λέει ¨καλώς ήρθες, πέρασε να προσκυνήσεις¨. Πήγαν σ΄ ένα ωραίο ναό και στάθηκαν στην εικόνα της Παναγίας και ο οδηγός είπε ¨Δέσποινα, δείξε τη δόξα σου στο δούλο σου, για να μη καταποντιστεί από την λύπη¨. Τότε η Παναγία ζωντάνεψε και είπε στον στρατηγό ¨πάρε τον στον τόπο του να αγωνίζεται και να έχει την ελπίδα του σ΄ εμένα¨. Για ένα διάστημα ησύχασε. Κάποτε που πλήθυναν οι πειρασμοί, μπήκε σ΄ ένα εκκλησάκι και στάθηκε μπροστά στην εικόνα της Παναγίας κι Εκείνη ξαναζωντάνεψε και του είπε ¨δε σου είπα να έχεις τις ελπίδες σ΄ εμένα; Γιατί αποθαρρύνεσαι; ¨ Ύστερα το Θείο Βρέφος τον χαΐδεψε 3 φορές στο μέτωπο και επέστρεψαν στην εικόνα. Ο γερο- Ιωσήφ φιλούσε με πόθο το μέρος που στάθηκε η Παντάνασσα το οποίο ευωδίαζε για πολύ καιρό.

Πηγή: http://dim-pylon.dod.sch.gr/pages/c_9.html

Άγγελοι και αγγελάκια

A/A: 50
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 26/02/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1873

Είμαι στην ευχάριστη θέση να σας ανακοινώσω ένα νέο θαύμα πού μου γνωστοποιήθηκε πριν λίγες ημέρες από φίλους προσκυνητές και πού έλαβε μέρος στο υπέρλαμπρο στολίδι της ορθοδοξίας μας, στο ΑΓΙΟΝ - ΟΡΟΣ. Σας παραθέτω το ιστορικό τού θαύματος όπως ακριβώς μου εξιστορήθηκε.... Πριν από λίγο καιρό λοιπόν κάποιος προσκυνητής όπως και πολλοί άλλοι άλλωστε πήγε στο Άγιον - Όρος για προσκύνημα και διαμονή σε κάποια μονή. Η πηγή μου δε θυμόταν το όνομα της μονής.....(Θα το μάθουμε όμως σύντομα). Κατά την μοναδικά υπέροχη Αγιορείτικη νυχτερινή ησυχία και ενώ ο προσκυνητής και οι γεροντάδες της μονής ξεκουραζόταν από το τυπικό της ημέρας, άρχισαν να φτάνουνε στα αυτιά τους ύμνοι και ψαλμωδίες αγνώστου προελεύσεως. Απορημένος λοιπόν άρχισε να ψάχνει από πού έρχονται οι μελωδίες αυτές. Ακολουθώντας τις ψαλμωδίες έφτασαν έξω στην αυλή τής μονής και προσπαθώντας να εντοπίσουν από πού προέρχονται ο προσκυνητής έφτασε στο εκκλησάκι της μονής και αναρωτήθηκε ποιος ψέλνει τέτοια ώρα; Η απάντηση ήρθε γρήγορα. Ανοίγοντας την πόρτα έμεινε έκθαμβος από το τι αντίκριζε.... .....ΚΥΡΙΕ ΕΛΕΗΣΟΝ..... Ένας πανύψηλος άνδρας με φτερούγες στεκόταν μέσα στο εκκλησάκι και δίπλα του αριστερά και δεξιά του δύο μικρά αγγελάκια να ψέλνουν αυτούς τους γλυκύτατους ύμνους. ....Ηταν ο ΑΡΧΑΓΓΕΛΟΣ..... Τρέχει αμέσως λοιπόν μέσα στην Μονή αρπάζει ένα κασσετοφωνάκι που είχε πάρει μαζί του και γυρίζει στο εκκλησάκι για να μαγνητοφωνήσει τις Αγγελικές ψαλμωδίες τις οποίες επέτρεψε ο ΘΕΟΣ νά γραφούν στην κασέτα του την οποία μας φέραν οι φίλοι προσκυνητές και την οποία θα ανεβάσουμε στο SITE ΕΥΛΟΓΙΑ για όλους εσάς τους Εν - ΧΡΙΣΤΟ φίλους μας.

Πηγή: http://64.233.179.104/search?q=cache:2jJ8y_Pzg_AJ:athos.alexsoft.gr/index.php%3Foption%3Dcom_smf%26Itemid%3D171%26action%3Dprofile%3Bu%3D6%3Bsa%3DshowPosts+%CE%A3%CE%A0%CE%97%CE%9B%CE%99%CE%91+%CE%9A%CE%A1%CE%91%CE%A5%CE%93%CE%97&hl=el&gl=gr&ct=clnk&cd=28

Θαυματουργή ίαση

A/A: 51
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 07/03/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή Βατοπεδίου του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1891

Ο Ανδρέας Ευαγγελίδης, από την Αραδίππου της Κύπρου, σε επιστολή του προς την Μονή Βατοπαιδίου αναφέρει: "Έγινε θαύμα στο πόδι μου στις 22 Ιουνίου το 1992. Σας γράφω σχετικά με αυτό. Το πόδι μου με πονούσε πολύ στο γόνατο και δεν μπορούσα να κατέβω σκαλιά ή να ανέβω. Γι αυτό πήγα στον γιατρό, ο οποίος και μου είπε ότι πρέπει οπωσδήποτε να κάνω εγχείρηση, διαφορετικά θα κουτσαίνω. Ήταν 15 Ιουνίου το 1992. Εγώ του είπα ότι δεν μπορώ τώρα, γιατί φεύγω για το Άγιον Όρος. Αυτός επέμενε και μου είπε ότι αν πας με αυτό το πόδι στο Άγιον Όρος, στο τέλος θα σε φέρουν με το φορείο. Εγώ του είπα ότι θα πάω και δεν με νοιάζει. Έτσι και έγινε. Ήρθα στο Αγιον Όρος μαζί με άλλους φίλους... Όταν ήρθαμε στο Βατοπαίδι στην Εκκλησία εγώ προσευχόμουν στην Παναγία και σε όλη την διάρκεια της θείας Λειτουργίας έλεγα "Παναγία μου, θεράπευσέ με". Στις 6 περίπου η ώρα, το πρωί, μου φάνηκε στο εικόνισμα της Παναγίας ότι ξεχώρισε η Παναγία και ένοιωσα μεγάλη χαρά, αγαλλίαση και δεν μπορούσα να το εξηγήσω. Όταν τελείωσε η θεια Λειτουργία και βγήκαμε έξω, ο πάτερ Εφραίμ ήταν στο πάνω εκκλησάκι της Παναγίας της Παραμυθίας και δεν είχε τελειώσει ακόμα. Είπα στην παρέα μου να ανέβουμε πάνω μέχρι να τελειώσει και μετά να πάμε στην Τράπεζα. Συμφώνησαν και αυτοί και ήρθε ο ξάδελφός μου για να με βοηθήσει να ανέβω την σκάλα προς το εκκλησάκι της Παραμυθίας. Στο πρώτο σκαλί δεν ένοιωσα πόνο στο πόδι μου. Τότε δοκίμασα το δεύτερο, τίποτα. Στο τρίτο σκαλί το πίεσα για να δω, και πάλι δεν ένοιωσα πόνο, οπότε έσπρωξα τον ξάδελφό μου και άρχισα να τρέχω πάνω προς το παρεκκλήσιο της Παραμυθίας και κλαίγοντας φώναζα ότι έγινε θαύμα. Όταν φύγαμε και φτάσαμε στην Κύπρο πήγα στον γιατρό μου και του είπα να με εξετάσει. Όταν με εξέτασε μου είπε ότι το πόδι μου είναι καλύτερο από το άλλο. Τότε εγώ τον ρώτησα αν πιστεύει στα θαύματα και μου είπε: "ναι, πιστεύω". Εγώ του είπα το περιστατικό και μου είπε: "Δοξάζω το όνομά Της. Ανδρέα μου είσαι μια χαρά". Και μέχρι σήμερα είμαι πολύ καλά..."

Πηγή: http://clubs.pathfinder.gr/romiosini/236827

Ο ΓΕΡΟΝΤΑΣ ΕΦΡΑΙΜ Ο ΚΑΤΟΥΝΑΚΙΩΤΗΣ

A/A: 52
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 08/05/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1963

Ηγούμενος από την περιοχή της Μακεδονίας, επισκέφθηκε τον Γέροντα Εφραίμ με δυο θεολόγους και ένα φοιτητή. Ένας από τους θεολόγους ζήτησε να τους εξηγήσει την ευωδιά των αγίων λειψάνων. Ο Γέροντας έσκυψε το κεφάλι του στο μέρος της καρδιάς του, αποξενώθηκε από τους συνομιλητές του και προσευχόταν. Ξαφνικά γέμισε ο τόπος όλο ευωδιά. Αυτοί αλληλοκοιτάζονταν και έκλαιγαν. Μετά από λίγα λεπτά ο Γέροντας τους είπε. Επειδή δεν μπορούσα να σας εξηγήσω με λόγια, ζήτησα να σας το δείξει ο ίδιος ο Θεός.

Πηγή: http://www.zoiforos.gr/logoizois/logia_athoniton_pateron_ba.htm

Το όραμα

A/A: 53
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 08/05/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1964

Αγιορείτης Γέροντας, όταν ακόμη ζούσε ο παπα Εφραίμ, τον είδε σε όραμα μέσα στο θείο φως, ο οποίος τον συμβούλευσε να καθοδηγεί την συνοδεία του σε περισσότερη εσωστρέφεια.

Πηγή: http://www.zoiforos.gr/logoizois/logia_athoniton_pateron_ba.htm

Η ευωδία και η λάμψη

A/A: 54
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 08/05/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1965

Ένας επισκέπτης διηγήθηκε σε αδελφό της Μονής μας το εξής γεγονός που έζησε ο ίδιος. Σκεπτόμουν να γίνω μοναχός, αλλά δεν το αποφάσιζα. Επισκέφθηκα τον Γέροντα Εφραίμ στα Κατουνάκια για να τον συμβουλευτώ. Όταν μπήκα στο κελί του, ευωδίαζε ολόκληρο. Η ευωδιά έβγαινε από τον Γέροντα. Για μια στιγμή έλαμψε το πρόσωπο του και έγινε όλο φως. Όταν τον ρώτησε για το θέμα, που με απασχολούσε μου απάντησε. Θα γίνεις παιδί μου μονάχος, αλλά θα αρχίζεις.

Πηγή: http://www.zoiforos.gr/logoizois/logia_athoniton_pateron_ba.htm

Οι ψυχικές δυνάμεις του γέροντα Εφραίμ

A/A: 55
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 08/05/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1966

Ένας ευλαβής ιερέας, μας είπε, ότι επισκέφτηκε τον Γέροντα για να πάρει την ευλογία του και να τον παρακαλέσει να προσεύχεται για την οικογένεια του και κυρίως για την πρεσβυτέρα του, που σήκωνε μεγάλο βάρος γιατί γηροκομούσε τα πεθερικά της. Όταν μπήκα στο κελί του γέροντα, πριν προλάβω να του πω κάτι για τα θέματα μου, τον άκουσα να μου λέει, «η πρεσβυτέρα σου είναι πολύ καλή. Να της πεις, να κάνει υπομονή στην γηροκομήσει των γονέων σας και θα έχει μεγάλο μισθό από τον Θεό. Στη συνέχεια τον ρώτησε ποσά παιδία είχε. Τέσσερα Γέροντα. Ο Γέροντας έμεινε σκεφτικός. Μετά τον ξαναρώτησε: Τέσσερα;. ναι, Γέροντα. Μα Τέσσερα; Τότε ο ιερέας του είπε. Δηλαδή γέροντα πέντε αλλά το ένα πέθανε μικρό. Αααα!!! Έκανε ο γέροντας επιφωνηματικά, εκφράζοντας την λύση της απορίας του. Και στην συνεχεία είπε. Αφού έχεις Τέσσερα παιδία μπορείς να λειτουργείς όποτε θέλεις, επαινώντας την πολυτεκνία ως θεια ευλογία.

Πηγή: http://www.zoiforos.gr/logoizois/logia_athoniton_pateron_ba.htm

Τον πλάκωσαν στο ξύλο… κατά λάθος!!

A/A: 56
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 08/05/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1967

Κάποτε είπε ο Γέροντας ήμουν μόνος στον Άγιο Βασίλειο, δεν ξέρω πως, έχασε το δρόμο ένας Πειραιώτης και βρέθηκε έξω από την καλύβα μου. Τον φιλοξένησα λίγο και του πρότεινα αν θέλει να διανυχτερεύσει. «όχι- όχι μου λέει φεύγω». Πως μπορείς, πάτερ και ζεις χρόνια σ` αυτά τα βράχια; Εγώ να με δέσεις θα κόψω το σχοινί να φύγω. Εσύ που μένεις; Στον Πειραιά. Και μένα του απαντώ να με δέσεις στον Πειραιά , θα κόψω το σχοινί και θα έρθω εδώ! Πράγματι ο παππούς με όλη την απλότητα έδωσε μια πολύ σοφή και εύστοχη απάντηση, και συνέχισε. Καλά, τούτο δεν είναι τίποτε. Ήλθε βράδυ τον έβαλε ο Γέροντας στο κελί του να κοιμηθεί και ο Γέροντας αγρυπνούσε στην εκκλησία. Για μια στιγμή ακούμε φωνές, κραυγές, τρέχουμε κοντά του, πέφτει απάνω μου και σφιγγόταν κι έτρεμε ολόκληρος. Τι συμβαίνει βρε ευλογημένε; Πέφτει στα ποδιά μας με κλάματα. Ήλθαν οι δαίμονες και μ` έσπασαν στο ξύλο, θα με σκοτώσουν. Πάρτε με γρήγορα στην Αγια Άννα, δεν μπορώ. Του λέει ο Γέροντας. Ησύχασε, παιδί μου, ώσπου να ξημερώσει, δεν σε ξαναχτυπάνε, λάθος έκαναν. Κάθε βράδυ εμένα πλακώνουν στο ξύλο, αλλά κατά λάθος τις έφαγες Εσύ! Όσα και να του είπαμε αυτός τίποτα. Θέλω να φύγω μας έλεγε. Τι να κάνουμε; Νύχτα σκοτεινή τον κατεβάσαμε στην Αγια Άννα.

Πηγή: http://www.zoiforos.gr/logoizois/logia_athoniton_pateron_ba.htm

Ο ΑΓΙΟΣ ΒΑΡΒΑΡΟΣ

A/A: 57
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 28/05/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1996

Στο πάντιμον πρόσωπο της εικόνας διακρίνεται ξερή πληγή με μαχαίρι από το κτύπημα του πρώην πειρατή. Ο πειρατής, όταν κτύπησε την εικόνα, είδε να ρέει αίμα από την πληγή. Το θαύμα τον συγκλόνισε. Πίστεψε, βαπτίσθηκε, και έμεινε στη μονή σαν μονάχος. Δεν θέλησε άλλο όνομα παρά το όνομα Βάρβαρος. Έζησε άγια ζωή και στο τέλος αγίασε. Στο ναϊδριο της Πορταϊτισσας υπάρχει τοιχογραφία με στολή πειρατού και την προσωνυμία Ο ΑΓΙΟΣ ΒΑΡΒΑΡΟΣ.

Πηγή: Πηγή : Από το e-book : ΛΟΓΟΙ ΑΘΩΝΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΑΓΙΩΝ ΜΟΡΦΩΝ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ ΚΟΖΑΝΗ ΜΑΡΤΙΟΣ 2006

Το όραμα του γέροντα Ιωσήφ

A/A: 58
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 28/05/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1997

Ο ησυχαστής γέρων Ιωσήφ, ο κοιμηθείς με ειρήνη το έτος 1959 στην αρχή της ασκητικής του ζωής, σε ώρα γλυκύτατης νοεράς προσευχής, είδε το έξης όραμα. Όπως το διηγήθηκε ο ίδιος: -Εκεί που βρισκόμουν βυθισμένος στον εαυτό μου και πρόσεχα τα λόγια της ευχής, ξαφνικά γέμισα φως και έπειτα όλος ο τόπος έγινε φως. Ξαφνικά παρουσιάστηκαν τρία παιδάκια, σε ηλικία έξι μέχρι οκτώ ετών, όμοια κατά πάντα στην μορφή και τα χαρακτηριστικά τους, χαριτωμένα και τόσο ωραία που η θέα τους αιχμαλώτισε όλες μου τις αισθήσεις. Βάδισαν προς σε μένα με τον ίδιο ρυθμό, το ίδιο βήμα, σαν να ήταν ένα και όμως ήταν τρία. Έψαλλαν μελωδικότατα το «όσοι είς Χριστόν εβαπτίσθητε, Χριστόν ενεδύσασθε αλληλούϊα». Όταν με πλησίασαν πολύ, μέχρι που νόμιζα ότι θα τα έπιανα εάν άπλωνα τα χέρια μου, πήγαιναν πάλι μπρος τα πίσω χωρίς να γυρίζουν την πλάτη τους και συνέχισαν το ίδιον ύμνο και στο αλληλούϊα με ευλογούσαν με τα χεράκια τους, καθώς κάνει ο ιερέας.

Πηγή: Πηγή : Από το e-book : ΛΟΓΟΙ ΑΘΩΝΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΑΓΙΩΝ ΜΟΡΦΩΝ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ ΚΟΖΑΝΗ ΜΑΡΤΙΟΣ 2006

Η λάμψη

A/A: 59
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 28/05/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Μονή βήρων του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1998

Όταν κάποτε ο όσιος Ευθύμιος, ο κτήτορας της ιεράς μονής Ιβήρων, λειτουργούσε στην κορυφή του Άθω κατά την γιορτή της Μεταμορφώσεως, φως ουράνιων περιέλαμψε όλους τους παρευρεθέντας, το οποίον τους ανάγκασε να πέσουν καταγής γιατί δεν μπορούσαν να υποφέρουν την λάμψη.

Πηγή: Πηγή : Από το e-book : ΛΟΓΟΙ ΑΘΩΝΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΑΓΙΩΝ ΜΟΡΦΩΝ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ ΚΟΖΑΝΗ ΜΑΡΤΙΟΣ 2006

Θεσπέσιες ψαλμωδίες

A/A: 60
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 28/05/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 1999

Ο σεβαστός λόγιος μοναχός γέρων Θεόκλητος Διονυσιάτης μου διηγήθηκε ότι πήγε κάποτε να συναντήσει τον θαυμάσιο στην ψυχή και την βιβλική όψη Pώσσο ερημίτη παπα Τύχωνα. Πλησίασε το ασκητήριο του άκουσε θεσπέσιες ψαλμωδίες. Νόμιζε ότι γινόταν Θεία Λειτουργία και για αυτό περίμενε έξω από την καλύβα μέχρι να τελείωση. Τέλος, αφού μπήκε βρήκε μόνο τον παπα Τύχωνα στην εκκλησία, ο οποίος εκείνη την στιγμή μεταλάμβανε τον Άγιον Άρτον. Διατηρούσε Άγιον Άρτον όλο το χρόνο και μεταλάμβανε συχνά μόνος του. Ο πατέρας Θεόκλητος έμεινε κατάπληκτος και απορούσε τι να ήταν οι ψαλμωδίες που άκουσε προηγουμένως.

Πηγή: Πηγή : Από το e-book : ΛΟΓΟΙ ΑΘΩΝΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΑΓΙΩΝ ΜΟΡΦΩΝ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ ΚΟΖΑΝΗ ΜΑΡΤΙΟΣ 2006

Οράματα πριν το τέλος

A/A: 61
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 28/05/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2000

Λίγο πριν την μακάρια κοίμηση του ερημίτου τον υπηρετούσε ο μαθητής και υποτακτικός του, σεβάσμιος γέρων Παίσιος. - Εσύ είσαι ο άγιος Σεραφείμ; Ρώτησε κατάκοιτος και ετοιμοθάνατος παπα Τύχων. - Τι λέτε γέροντα, δεν σας καταλαβαίνω. -Να -είπε τότε – προ ολίγου ήταν εδώ ο άγιος Σεραφείμ του Σάρωφ μαζί με την Παναγία και μιλούσαμε. - Τι σου είπε η Παναγία; Ρώτησε ο πατέρας Παίσιος. - Μου είπε ότι θα με πάρει μετά την γιορτή μου. Πράγματι στις 10 Σεπτεμβρίου μετά την γιορτή της γεννήσεως της Θεοτόκου 8 Σεπτεμβρίου, κοιμήθη ο παπα – Τύχων με ειρήνη κρατώντας στα χέρια του ένα σταυρό. Πριν πεθάνει ο πατέρας Παίσιος του έβαλε στην μύτη να μυρίσει βασιλικό. - Μυρίζει ωραία γέροντα; Του είπε. Ναι, παιδί μου αλλά ο παράδεισος μυρίζει πολύ πιο ωραία!......

Πηγή: Πηγή : Από το e-book : ΛΟΓΟΙ ΑΘΩΝΙΤΩΝ ΠΑΤΕΡΩΝ ΚΑΙ ΑΛΛΩΝ ΑΓΙΩΝ ΜΟΡΦΩΝ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ ΜΑΣ ΚΟΖΑΝΗ ΜΑΡΤΙΟΣ 2006

Οι άγνωστες αρχαιότητες του Αγίου Όρους

A/A: 62
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 30/05/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2003

Σπαράγματα αγαλμάτων, ενεπίγραφες στήλες, τοιχογραφίες με φιλοσόφους, νομίσματα και χειρόγραφα αρχαιοελληνικών κειμένων στις μονές. Οι τέσσερις βασιλείς της αρχαιότητας (των Ελλήνων Αλέξανδρος, των Ρωμαίων Αύγουστος, ο βασιλεύς Ναβουχοδονόσωρ και ο βασιλεύς Μήδων και Περσών) που απεικονίζονται ένθρονοι με παλαιολόγεια αυτοκρατορική στολή σε τοιχογραφία του 1568 δεν αφήνουν αδιάφορο το βλέμμα οποιουδήποτε προσκυνητή στο καθολικό της ιεράς μονής Δοχειαρίου του Αγίου Ορους. Πολλαπλάσια ερωτήματα γεννούν στον ανίδεο επισκέπτη της μοναστικής πολιτείας η παράσταση του ζωδιακού κύκλου των αστερισμών, στην ίδια μονή, και οι δώδεκα ολόσωμες μορφές φιλοσόφων (Πυθαγόρας, Σωκράτης, Ομηρος, Αριστοτέλης, Σίβυλλα, Πλάτων, Πλούταρχος κ.ά.) εκατέρωθεν του Ιεσσαί σε τοιχογραφία που φιλοτέχνησε μεταξύ 1535 και 1541 ο Κρητικός ζωγράφος Θεοφάνης στην τράπεζα της Ιεράς Μονής Μεγίστης Λαύρας. Σ’ ένα πιο εξειδικευμένο μάτι, επίσης, δεν περνούν απαρατήρητες οι κολόνες ιωνικού και δωρικού ρυθμού που υποβαστάζουν τα κελιά και τον ξύλινο διάδρομο στην ιερά μονή Ιβήρων, οι ενεπίγραφες στήλες σε πηγάδια και κρήνες και άλλα αρχιτεκτονικά κατάλοιπα της προχριστιανικής περιόδου που βρίσκονται εντοιχισμένα επί χίλια και πλέον χρόνια στους στιβαρούς τοίχους των μοναστηριών. Τον άγνωστο, αλλά και ανεξερεύνητο «Προχριστιανικό Αθω» περιγράφει η νέα έκδοση του Κέντρου Διαφύλαξης Αγιορείτικης Κληρονομιάς του υπουργείου Μακεδονίας - Θράκης, που κυκλοφόρησε πρόσφατα. Η συλλογική εργασία –με πλούσια εικονογράφηση– που προέκυψε από τις μελέτες επιστημόνων, κοσμικών και μοναχών, σε βιβλιοθήκες, τοιχογραφίες, στα κινητά και τα εντοιχισμένα οικοδομικά σπαράγματα προσφέρουν μια συνοπτική εικόνα για τον προχριστιανικό πολιτισμό που κληρονόμησε η Μοναστική Πολιτεία. Η θέση, το ύψος, το άγριο της φύσης της περιοχής απασχόλησε τους αρχαίους συγγραφείς (Αριστοτέλη, Νίκανδρο, Θεόκριτο κ.ά), ακόμη και τον αρχιτέκτονα Δεινοκράτη που είχε την έμπνευση να λαξεύσει την προτομή του Μεγάλου Αλεξάνδρου στον Αθωνα, μια πρόταση που απορρίφθηκε από τον Μακεδόνα βασιλέα. «Αθως σκιάζει νώτα Λημνίας βοός», αναφέρει ο τραγικός ποιητής Σοφοκλής. «Ο γαρ Αθως εστί όρος μέγα τε και ονομαστόν, ες θάλασσαν κατήκον, οικημένον υπό ανθρώπων», τον περιγράφει ο Ηρόδοτος. Πληροφορίες για τις αρχαίες πόλεις της αθωνικής χερσονήσου (Δίον, Ολόφυξος, Ακρόθωοι, Κλεωναί, Θρύσσος) δίνουν μεταξύ άλλων ο Θουκυδίδης, ο Στράβωνας, ο Ηρόδοτος και φυσικά ο γεωγράφος, μαθηματικός και αστρονόμος Κλαύδιος Πτολεμαίος (β΄ μ.Χ. αιώνα). Γύρω από τις πηγές της αρχαιοελληνικής γραμματείας περιστρέφονται και οι αρχαιολόγοι (Ιωακείμ Αθ. Παπάγγελος και Στέφανος Π. Παλιομπέης) στην προσπάθειά τους να ταυτίσουν τις αρχαιότητες με τις θέσεις πόλεων, καθώς συστηματική ανασκαφή δεν έχει γίνει ως τώρα. Υπολείμματα προχριστιανικών πόλεων ή μνημείων βρίσκονται διάσπαρτα κοντά στα ιερά καθιδρύματα, ενισχύοντας την άποψη ότι τα μεγάλα μοναστηριακά συγκροτήματα πιθανότατα κτίστηκαν σε θέσεις προκατοικοιημένες. Κριτήρια για την επιλογή αποτέλεσαν προφανώς εκτός των άλλων, η δυνατότητα προμήθειας οικοδομικών υλικών. Είναι χαρακτηριστική η τοιχογραφία του 1568 στο καθολικό της Μονής Δοχειαρίου με τέσσερις μοναχούς να μεταφέρουν «θησαυρόν» και μια μεμονωμένη όρθια κολόνα να επισημαίνει, πιθανότατα, τον αρχαιολογικό χώρο όπου εντόπισαν το εύρημα. Σπαράγματα από αγάλματα της κλασικής-ελληνιστικής περιόδου, κιονόκρανα, βάθρα, μαρμάρινες επιτύμβιες στήλες, επιγραφές, και ανάγλυφες πλάκες ως θωράκια (ένα παριστάνει την ανάληψη του Μ. Αλεξάνδρου) χρησιμοποιήθηκαν ως οικοδομικά υλικά για τα βυζαντινά και μεταβυζαντινά μνημεία. Σαρκοφάγοι μετατράπηκαν σε δεξαμενές για τη φύλαξη λαδιού, κιονόκρανα και μαρμάρινα ανάγλυφα κοσμούν παράθυρα και εισόδους, ενώ ένα από τα σημαντικότερα ευρήματα θεωρείται η ενεπίγραφη μαρμάρινη στήλη του βασιλέως Κασσάνδρου στη μονή Δοχειαρίου, φωτογραφία της οποίας δημοσιεύεται για πρώτη φορά. «Οι μοναχοί, και οπωσδήποτε οι Αθωνίτες, είναι εραστές του καλού και του ωραίου και ως φιλόκαλοι, όχι μόνο δεν παραπετούν ό,τι είναι καλό, αλλά το περιμαζεύουν και το θέτουν σε θέση περίοπτη. Όποια πέτρα ή μάρμαρο δέχθηκε σμίλης λείανση ή έστω και παραμικρή γλυφίδα, δεν οδηγείται στο ασβεστοκάμινο, αλλά εντοιχίζεται ή ξανακτίζεται ή ακόμη τοποθετείται σε θέση πολυσύχναστη και πολυδιάβατη, για να φαίνεται πως οι επίγονοι τιμούν τους κόπους και τους πόθους των προγόνων. Οι μοναχοί συλλέγουν, χωρίς να τυμβωρυχούν ό,τι διασώθηκε από τον πολιτισμό των αρχαίων μας προγόνων, τα προσέχουν, τα συντηρούν, τα διατηρούν σαν να είναι της φυλής μας τα λείψανα, οι ρίζες και ο σπόρος…», γράφει ο μοναχός Θεόκτιστος Δοχειαρίτης. Ετσι εξηγούνται εκτός των άλλων οι πλούσιες συλλογές με κινητές αρχαιότητες και νομίσματα από τους αρχαϊκούς ώς τους υστερορωμαϊκούς χρόνους που συγκέντρωσαν από τον 19ο αιώνα οι ιερές μονές με σημαντικότερες του Βατοπαιδίου, της Μεγίστης Λαύρας, του Αγίου Παντελεήμονος, του Δοχειαρίου, του Χελανδαρίου, της Αθωνιάδος Σχολής στις Καρυές και της Σιμωνόπετρας. Εμφανείς είναι οι επιρροές της αρχαιότητας τόσο στην πνευματική όσο και στην καθημερινή ζωή. Στις αρχαίες τεχνολογίες ανάγονται τα πατητήρια με κοχλίες, το υδραυλικό ωρολόγιο των Μονών Βατοπεδίου, Ιβήρων και Ξηροποτάμου, τα όργανα ζωγραφικής και γραφής, τα εργαλεία, οι διακοσμητικές τεχνικές στην αρχιτεκτονική (ψηφιδογραφία, γυψοτεχνία) ακόμη και τα εκκλησιαστικά σκεύη. Πολλά από τα σημαντικότερα σε παγκόσμιο επίπεδο βυζαντινά χειρόγραφα αρχαιοελληνικών κειμένων με εκατοντάδες τίτλους φυλάσσουν όλες σχεδόν οι αγιορείτικες βιβλιοθήκες. «Η ορθόδοξη χριστιανική παράδοση δεν απορρίπτει τη θύραθεν παιδεία και την αρχαιογνωσία», σημειώνει ο μοναχός Θεολόγος Ιβηρίτης. Τουλάχιστον 183 χειρόγραφα σχετικά με την κλασική αρχαιότητα αριθμεί η ιβηριτική συλλογή, εκ των οποίων 35 με αριστοτελικά έργα που χρονολογούνται από τον 13ο ώς τον 18ο αιώνα. «Το απορίας άξιον δεν είναι πώς ο Πίνδαρος βρίσκεται στη βιβλιοθήκη της Μονής, αλλά αντιθέτως, θα ήταν παράδοξο αν δεν υπήρχε σ’ αυτήν», υπογραμμίζει ο προηγούμενος Βασίλειος Ιβηρίτης. Οι παραστάσεις εξαλλου σε ναούς και μοναστηριακά κτίσματα (με παλαιότερη την τοιχογραφία της Μεγίστης Λαύρας και νεότερη της Μονής Βατοπαιδίου) του Αριστοτέλη, του Σόλωνα, του Πλάτωνα, του Σοφοκλή, του Θουκυδίδη του Πλούταρχου, του Ομήρου και άλλων φιλοσόφων, σε θέση κοντά σε αγίους δεν είναι τυχαία, παρατηρεί η Γερακίνα Ν. Μυλωνά και ο Ιωακείμ Αθ. Παπάγγελος. Οι φιλόσοφοι, που εικονίζονται με ειλητάρια, στολή επισήμου αξιωματούχου και στέμμα, αναγορεύονται σε προφήτες ξανακερδίζοντας μια ενεργό θέση σ’ έναν κόσμο με νέες θρησκευτικές ηθικές και κοινωνικές αξίες. Της Γιώτας Μυρτσιώτη /news.kathimerini.gr/

Πηγή: http://www.coinsmania.gr/cgi-bin/portal/index.cgi?action=viewnews&id=648

Θαυμε με άτεκνη γυναίκα

A/A: 63
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 24/06/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Σκήτη Αγίας Άννης του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2032

Είμαι παντρεμένος 8 χρόνια και δεν μπορούσαμε να κάνουμε παιδί. Η γυναίκα μου έχει πρόβλημα με την περίοδο και ενώ έχουμε πάει σε παρά πολλούς γιατρούς δεν μπορούσαν να κάνουν τίποτα. Τα έβρισκαν όλα καλά και έλεγαν ότι σηκώνουν τα χέρια ψηλά. Έχει κάνει τα πάντα λοιπόν η γυναίκα μου, για τα πρώτα 6 χρόνια γάμου μας, έχει πάρει πολλά χάπια, ενέσεις και διάφορα αλλά που μας πρότειναν οι γιατροί. Αφού είδαμε λοιπόν ότι δεν γίνετε τίποτα, αποφασίσαμε ότι θα μείνουμε χωρίς παιδί. Σταματήσαμε τα πάντα και πέρασαν 2 χρόνια, χωρίς τουλάχιστον το άγχος των χαπιών και των διάφορων που κάναμε με την συμβουλή των γιατρών. Βέβαια δεν γινόταν τίποτα με το θέμα της τεκνοποίησης. Κάποια μέρα λοιπόν, πήγαμε να εξομολογηθούμε σε έναν νέο ιερέα, γιατί στην εκκλησία που πηγαίναμε είχε παρά πολύ κόσμο και δεν προλάβαινα να λείπω τόση ώρα από τη δουλεία μου. Αυτός λοιπόν ο άνθρωπος μας είπε για το θαύμα της Άγιας Άννας το οποίο για όσους δεν ξέρουν , αφορά την τεκνοποίηση, γιατί και η Αγια Άννα, η οποία γέννησε την Πανάγια μας ήταν στείρα!! Μου είπε λοιπόν να πάω στο Άγιο Όρος , στο μοναστήρι της Άγιας Άννας , και να ακολουθήσω τις οδηγίες που θα μου πουν στο μοναστήρι. Κάναμε τα πάντα που έλεγαν οι οδηγίες των μονάχων, νηστέψαμε 40 ημέρες, τηρήσαμε τα διάφορα που γράφει το βιβλίο της Άγιας Άννας και ήρθαμε αμέσως μετά σε επαφή. Η ΣΥΖΥΓΟΣ ΜΟΥ ΛΟΙΠΟΝ ΕΜΕΙΝΕ ΕΓΚΥΟΣ ΜΕ ΤΗΝ ΠΡΩΤΗ!!!! Χωρίς περίοδο χωρίς κανένα χάπι χωρίς καμία βοήθεια γιατρών ήρθαν όλα κατευχήν!!!! Οι γιατροί δεν μπορούσαν να πιστέψουν ότι η γυναίκα μου είναι έγκυος. Σήκωναν και πάλι τα χέρια ψηλά!! Αυτή τη στιγμή έχουμε ένα υγιέστατο αγοράκι 4 μηνών, η ζωή μας έχει αλλάξει υπερβολικά προς το καλύτερο, πηγαίνουμε κάθε Κυριακή εκκλησία, κοινωνάμε κάθε Κυριακή, δοξάζουμε καθημερινά την Αγια Άννα , και γενικά είμαστε τρισευτυχισμένοι. Αυτή λοιπόν την Παρασκευή στις 10/2/2006 πάω ξανά στο μοναστήρι για να ευχαριστήσω και πάλι από κοντά την Αγια Άννα. Είναι το μεγαλύτερο θαύμα που έχει γίνει για εμένα στη ζωή μου, και θέλω να πω ακόμα ότι στο Άγιο Όρος , όταν πήγα ήταν όλα τόσο όμορφα και γαλήνια, που παρόμοια δεν έχω συναντήσει πουθενά. Θα έρθω λοιπόν ξανά την Παρασκευή και είμαι πολύ ευτυχισμένος. Εύχομαι να πάνε όλα καλά σε όλο τον κόσμο και να έχουν όλοι την ευτυχία μου.

Πηγή: http://www.athos.gr/index.php?option=com_content&task=view&catid=288&id=885.&Itemid=260

Ο Γέροντας Πορφύριος θεραπεύει

A/A: 64
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη aragorn στις 29/06/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2037

Ειδικότητά του η “τηλε-διαγνωστική”! Έβλεπε με καταπληκτική ακρίβεια αλλαγές στον εαυτό του και σε άλλους’ συχνά και στούς γιατρούς του. Ο ίδιος μού διηγήθηκε ότι διέγνωσε υπογοναδισμό σε έναν νέο μόνο κοιτάζοντάς τον, κάταγμα σπονδύλου σε μιά μοναχή που βρισκόταν σε άλλη πόλη. Είναι ίσως χιλιάδες αυτοί που δέχθηκαν τή διαγνωστική του ενέργεια και επιβεβαιώθηκε η νόσος αργότερα και επιστημονικά. Εδώ θα αναφέρω μιά αυτοδιάγνωσή του. Διεπίστωσε μεταβολές στο ηλεκτροκαρδιογράφημά του, χωρίς καρδιογράφο. Ένα βράδυ μού τηλεφώνησε ανήσυχος: “Έλα, έστω και αργά, και θα δής αλλοιώσεις στο καρδιογράφημα. Πονάω σήμερα, πολλές φορές, και ο πόνος είναι στηθαγχικός”. Διαπίστωσα πράγματι ισχαιμικές μεταβολές (στις απαγωγές v3-v6) και τον ρώτησα σε ποιό stress βρέθηκε σήμερα. Άρχισε να κλαίη και με διακοπές να μού περιγράφη λεπτομερώς σκηνές από τις οδομαχίες στή Ρουμανία. Ήταν η ημέρα της εξεγέρσεως του λαού κατά του Τσαουσέσκου και με το “χάρισμά” του έβλεπε τούς πυροβολισμούς και τούς θανάτους στις πλατείες, όπως τις δημοσίευσαν οι εφημερίδες τις επόμενες ημέρες. Συνέχισε να κλαίη και τον παρεκάλεσα να ζητήση από τον Θεό να του αφαιρέση για λίγο αυτή την “όραση”. Η καρδιά του βρισκόταν σε κίνδυνο από την ένταση. Θά μπορούσε να κάνη επέκταση του εμφράγματός του. Στήν ίδια ένταση βρισκόμουν κι εγώ, βλέποντας την ευαισθησία της “άλλης” καρδιάς ενός αγίου. Έκρυψα τα μάτια μου με το καρδιογράφημα και σκεφτόμουν: Τί σημασία έχουν, Γέροντα, για σένα τα νιτρώδη αντιστηθαγχικά φάρμακα που ετοιμάζομαι να σού δώσω; Εσύ δεν είσαι εκ του κόσμου τούτου. Η καρδιά σου χτυπά στον Ωρωπό και ζή στην Ρουμανία. Στό ηλεκτροκαρδιογράφημα η καρδιά φαίνεται με ισχαιμική “κατάσπαση” του Sε διαστήματος, αλλά στην πραγματικότητα βρίσκεται σε μεγάλη “ανάσπαση” προς τον ουρανό. Έφυγα αργά με τον τρόμο ότι είδα λίγο από το φώς ενός αγίου. Εγώ πήγαινα στο κελλί του σάν διαγνώστης γιατρός, αλλά πολλές οι φορές που εκείνος έκανε διαγνώσεις για μένα. Θά αναφέρω δύο: Είχα χειρουργηθή από τον καθηγητή κ. Βασ. Γολεμάτη (δύο βουβωνοκήλες ταυτόχρονα) και ενώ ήμουν στή φάση της αναρρώσεως, πήγαμε με τή γυναίκα μου στον Ωρωπό. Δέν ξέρω αν είχε μάθει από φίλους ότι ήμουν χειρουργημένος, αλλά μόλις μπήκαμε με κοίταξε επίμονα για πολλή ώρα στην κοιλιά και μού είπε: “Βλέπω ότι δεξιά έγινε καλή εγχείρηση, αλλά αριστερά αριστοτεχνική’ γιατί περιποιήθηκε τόσο εκεί;”. Η γυναίκα μου μού έκανε νόημα: “Τί λέει ο Γέροντας;”. Δέν είχα πεί ούτε σε εκείνη ούτε σε άλλον ότι ο χειρουργός είχε εφαρμόσει την μέθοδο Soudaice αριστερά, επειδή ήταν μεγάλη. Ο Γέροντας το “είδε”. Τόν Δεκέμβριο του 1990 ήμουν στο κρεβάτι με την πολλοστή γαστρορραγία μου. Σέ κάποια στιγμή έντονου προβληματισμού μου αν πρέπη να χειρουργηθώ ή όχι, χτύπησε το τηλέφωνο. Μεταφέρω αυτούσια τα λόγια του Γέροντα: “Αυτές τις μέρες σε επισκέπτομαι συχνά και με το “χάρισμα”, που μού έδωσε ο Θεός ενεργώ θεραπευτικά. Ποτέ δεν είχα μπεί στο σπίτι σου τόσες πολλές φορές σε λίγες μέρες.....Κάτι μού λέει να μήν το χειρουργήσης τώρα, αλλά να αλλάξης τρόπο ζωής, να χαλαρώσης. Άφησε το χειρουργείο να το σκεφθούμε αργότερα. Τί κάνω εγώ τώρα το γιατρό στο γιατρό; (γελάει). Νά ξεκουράζεσαι περισσότερο, γιατί σε αγαπάει ο κόσμος. Μού έφαγες τή δόξα (γελάει)”. Φαντάζεσθε πώς ένοιωσα κάτω από αυτή την προστατευτική του παρουσία! Αγαπούσε τόσο πολύ όλους τούς ανθρώπους που τον πλησίαζαν και, φυσικά, και τούς γιατρούς του, ώστε να ενεργοποιή για μάς το θεραπευτικό χάρισμά του. Όσοι τον πλησίαζαν ανεπιτήδευτα έχουν παρόμοιες εμπειρίες. Πολλές φορές έπαιρνα μαζί μου φιλικά ή συγγενικά πρόσωπα, που εξεπλήσσονταν, όταν άρχιζε να μιλάη για το πρόβλημά τους, χωρίς εγώ να τον ενημερώσω εκ των προτέρων. Κάποια κυρία, φεύγοντας, ήθελε να δώσω όρκο ότι δεν του μίλησα για κείνη πρίν πάμε στον Ωρωπό. Τό χάρισμά του τον έκανε περισσότερο ευαίσθητο απέναντι στον ανθρώπινο πόνο. Ένα σούρουπο διέκοψαν την καρδιολογική εξέταση οι μοναχές, γιατί έξω είχαν συγκεντρωθεί πολλοί άνθρωποι και περίμεναν να πάρουν την ευχή του πρίν νυχτώση. Βγήκα έξω από το κελλί και οι επισκέπτες φίλησαν απλώς το χέρι του. Ήταν κουρασμένος και δέ μίλησε σε κανέναν. Η τελευταία κυρία βγήκε κλαίγοντας. Όταν ξαναμπήκα βρήκα τον Γέροντα να κλαίη. “Αυτά παθαίνω πάντα, μού είπε. Είδα τώρα αυτή τή μητέρα να τή δέρνη αύριο ο ναρκομανής γιός της, για να του δώση χρήματα. Καί η καημένη ασφαλώς θα σκανδαλίστηκε που έχει τέτοιο πρόβλημα και έφυγε χωρίς βοήθεια... Τί μπορείς εσύ να κάνης , φτωχέ Πορφύριε... Κύριε Ιησού...”. Καί επανέλαβε πολλές φορές ψιθυριστά τή λέξη “Ιησού”. Ήταν τόσο απλός και γλυκός άνθρωπος, ώστε να μή κωλύεσαι να του απευθύνης οποιαδήποτε ανόητη ερώτηση. Έτσι μιά μέρα τον προκάλεσα αδιάκριτα: “Πώς ξέρεις, Γέροντα, ότι αυτό το προορατικό σου χάρισμα είναι από τον Θεό και όχι από τον Διάβολο;”. Γέλασε καλοκάγαθα και μού είπε: “Τό δοκίμασα. Είναι εκ Θεού, γιατί δεν λανθάνει. Νά σού δώσω παράδειγμα; Η νεωκόρος στην Πολυκλινική πόναγε στο δεξιό άνω γομφίο και κράταγε το δεξιό μάγουλό της. Τής είπα ότι είναι χαλασμένος ο αριστερός γομφίος. Εκείνη επέμενε, αλλά όταν γύρισε από τον οδοντίατρο μού είπε ενθουσιασμένη ότι είχα δίκαιο. Στήν ακτινογραφία η βλάβη ήταν αριστερά, αλλά αισθανόταν τον πόνο δεξιά, επειδή ήταν στο ίδιο νευροτόμιο. Άν, λοιπόν, ήταν από τον πονηρό, αυτή η προόραση θα βασιζόταν στο αίσθημα του ασθενούς και θά’ βγαινε λανθασμένη. Τού Θεού η ενέργεια δεν σφάλλει”. Ο Γέροντας σάν γιατρός μου δεν “έβλεπε” μόνο τις σωματικές μου ασθένειες. Φρόντιζε και για τις πολλές πνευματικές ατέλειές μου. Προσπάθειά του να βρώ την ταπείνωση. Ένα απόγευμα μού τηλεφώνησε στο ιατρείο, ακριβώς μετά την υπερβολική εκδήλωση αγάπης ενός ζεύγους ασθενών μου που περιποιήθηκα. Μεταφέρω τα λόγια του: “Γιωργάκη, είμαι ο Γέροντας. Εμείς οι δυό θα πάμε μαζί στην κόλαση. Θά ακούσουμε: Άφρον, άφρον, ταύτη τή νυκτί την ψυχήν σου απαιτούσιν από σού...Τά αγαθά σου εν τή ζωή σου απήλαυσες, ά δέ ητοίμασας τίνι έσται;”. Τόν διέκοψα: “Τί απολαύσαμε, Γέροντα, σ’ αυτή τή ζωή; Τό σαράβαλο αυτοκίνητο, το άδειο βιβλιάριο ή τον ανύπαρκτο ύπνο μας;”. Απάντησε απότομα: “Τί είναι αυτά που λές; Δέ σού λέει ο κόσμος: Τί καλός γιατρός που είσαι; Μάς αγαπάς, μάς φροντίζεις, δέ μάς γδέρνεις. Καί σύ τα αποδέχεσαι, τα χάφτεις. Έ! Τόν έχασες το μισθό σου. Τό ίδιο παθαίνω και εγώ. Μού λένε πώς έχω “χαρίσματα”, πώς μπορώ να τούς ακουμπήσω και να κάνω θαύματα, πώς είμαι άγιος. Καί τα χάφτω, ο ανόητος και αδύναμος. Έ! Γι’ αυτό σού είπα ότι μαζί θα πάμε στην κόλαση!”. “Άν είναι να πάμε μαζί”, του απάντησα, “πάμε και στην κόλαση!”. Κι εκείνος έκλεισε το τηλέφωνο, λέγοντας: “Εγώ σού μιλάω σοβαρά και σύ πάντα αστειεύεσαι. Καλή μετάνοια και στούς δυό μας”. Άλλη μέρα ήμουν βαρύθυμος, σκεπτόμενος ότι έφυγαν τα περισσότερα χρόνια μου άκαρπα μέσα από άχρηστες καθημερινές λεπτομέρειες. Τηλεφώνησε ο Γέροντας και με αναπτέρωσε με δυό-τρείς φράσεις του: “Άκουσες ποτέ, γιατρέ, το “ου μή γεύσονται θανάτου”; Μπορούμε, αν θέλουμε, να αποφύγουμε την πεθαμενίλα. Αρκεί να αγαπήσουμε τον Χριστό. Καί σύ “εξ όλης της καρδίας σου”, κύριε καρδιολόγε” (γελάει). Ο Γέροντας δεν ήταν μόνο γιατρός. Ήταν και κτηνίατρος. Αγαπούσε τα ζώα. Εξημέρωσε επιθετικούς παπαγάλους και τούς έμαθε την Ευχή. Εξεπλάγην όταν άκουσα μέσα στο κελλί τον παπαγάλο να επαναλαμβάνη την ευχή. “Είναι πιό πνευματικός από μένα”, είπε. “Εγώ αποκάμνω και κοιμούμαι, αλλ’ αυτός αγρυπνεί”. Τελευταία προσπαθούσε να εξημερώση έναν αετό. Κάποιο Σαββατοκύριακο, στή βόρειο Εύβοια που ησύχαζε, συνέβη το εξής, που μού διηγήθηκε ο ίδιος: “Μιά τσομπάνισσα παρακάλεσε να διαβάσω μιά ευχή στο κοπάδι της, γιατί αρρώσταιναν τα γίδια της. Συμφώνησα και έφεραν όλο το κοπάδι κοντά στο εκκλησάκι που έμενα. Στάθηκα μπροστά στο κοπάδι, σήκωσα τα χέρια μου ψηλά και είπα διάφορες προσευχές από ψαλμικούς στίχους που αναφέρονται στην κτίση. Επικρατούσε απόλυτη σιωπή στα ζώα. Κανένα δεν κουνιόταν. Ύστερα κατέβασα τα χέρια μου και ο τράγος κινήθηκε μόνος του. Ήρθε κοντά, μού φίλησε το χέρι και υποχώρησε ήρεμα... Τά λέω σωστά Πηνελόπη;” φώναξε στην ανηψιά του, που στεκόταν πιό πέρα. “Ναί, Γέροντα. Ακριβώς έτσι έγιναν. Εγώ ήμουν εκεί”. Κάθε φορά που πήγαινα στον π. Πορφύριο με συνείχε φόβος μήπως αυτή είναι η τελευταία φορά που τον εξετάζω. Έτσι φρόντιζα να κάνω ψηλάφηση καρδιακής ώσεως και καρωτίδων για αρκετή ώρα, με την βεβαιότητα ότι ψηλαφώ το σώμα ενός αυριανού αγίου της Ορθοδόξου Εκκλησίας μας. Όταν έπαιρνα το χέρι μου από το προκάρδιο επανελάμβανε το “Κύριε Ιησού Χριστέ, ελέησε τον κόσμο σου”. Πόσα να οφείλη άραγε αυτός ο κόσμος, η γενιά μας, σ’ αυτές τις προσευχές του Γέροντα Πορφυρίου! Καί πόσα του οφείλω εγώ προσωπικά! Φεύγοντας, έσκυβα να πάρω την ευχή του και άλλοτε μού έδινε χαστούκι (ήταν η άκρα εκδήλωση της χαράς του) ή άλλοτε έσφιγγε το κεφάλι μου στα δυό του χέρια, λέγοντας την ευχή (ήταν το δικό του ηλεκτροεγκεφαλογράφημα). Τώρα εξηγώ γιατί ο Θεός φύτεψε μέσα μου την επιθυμία να σπουδάσω ιατρική σε μεγάλη ηλικία και να γίνω καρδιολόγος. Ήθελε να γνωρίσω και να ψηλαφήσω από κοντά τον απλό, προσηνή και χαρισματικό άγιο Γέροντα Πορφύριο Μπαϊρακτάρη. Κάποια μέρα μού είπε: “Όταν θα φύγω θα είμαι πιό κοντά σας. Μετά θάνατον καταργούνται οι αποστάσεις”. Ελπίζω τώρα να μπαίνη ευκολότερα στα σπίτια μας και στις καρδιές μας. * (αναδημοσίευση από το περιοδικό “Σύναξη”) ΝΟΕΜΒΡΙΟΣ 2002

Πηγή: http://www.esoterica.gr/forums/topic.asp?whichpage=3&ARCHIVEVIEW=&TOPIC_ID=3188

Οι τηλεπαθητικές ικανότητες του Παίσιου

A/A: 65
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη aragorn στις 29/06/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή ΑΓΙΟΝ του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2038

Τό παρακάτω είναι απόσπασμα από τα γραφόμενα του χρήστη poet στο Esoterica.gr στο θέμα : 'Αγιο όρος και γέροντες. Οι επόμενες συναντήσεις ήταν ακόμα πιό αποκαλυπτικές. Καθ'όσον τον επισκεφτήκαμε ως διαφορετική παρέα κάθε φορά, ο Παππούς είχε κάτι να πεί, για τον Στέλιο που φέραμε αυτή τη φορά ή τον Κώστα. Όλες τις φορές προσφωνούσε τους νέους επισκέπτες με τα ονόματά τους, χωρίς να προλάβουμε να του πούμε εμείς τίποτα, ακόμα από τα σύρματα έξω απ'την περίφραξη είμασταν και έλεγε ... βρε βρε τί βλέπω ... καλώς τους, μας φέρατε και παρέα, τι κάνεις Στέλιο και τέτοια, σε σημείο που τα είχαμε συνηθίσει και παίζαμε με αυτά σα μωρά παιδιά και χασκογελούσαμε. Τέτοια περιστατικά βέβαια αναφέρουν και τα βιβλία που γράφτηκαν μετά την κοίμησή του.

Πηγή: www.esoterica.gr/forums/topic. asp?TOPIC_ID=3188&whichpage=2

Ε, καλά να πάθει!!

A/A: 66
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 04/07/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Σκήτη Αγίου Παντελεήμονος του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2045

Στη Σκήτη του Αγ. Παντελεήμονος στο Άγιον Όρος ένας μοναχός, ο Ιωσήφ, χάνοντας για κάποιο λόγο την υπομονή του, είχε πει: «Άει στο δ..., διάβολε...». Παρουσιάστηκε τότε μπροστά του ο διάβολος με αγριωπή μορφή και του είπε: «Με φώναξες γέροντα, τι είναι, θέλεις τίποτα; εδώ είμαι εγώ, να σε βοηθήσω». Ο γέροντας έκανε το σταυρό του και έφυγε τρέχοντας, αλλά του έμεινε ο φόβος και μια αφηρημάδα στο μυαλό.

Πηγή: http://www.oodegr.com/oode/biblia/texno1/c6c.htm

Άξιον Εστί

A/A: 67
Η παρακάτω αναφορά γράφτηκε από τον χρήστη Aragorn στις 24/07/2006.
Έλαβε χώρα στην περιοχή Καρυαί του νομού ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ.
Κωδικός αναφοράς: 2072

Σύναξη του Αρχάγγελου Γαβριήλ «εν τω Αδήν» στις 11 Ιουνίου στη σκήτη του Πρωτάτου που βρίσκεται στις Καρυές της ιεράς μόνης Παντοκράτορας υπάρχει λάκκος που έχει διάφορα κελιά. Σε ένα από αυτά το οποίο ήταν αφιερωμένο στην Παναγία κατοικούσε ιερομόναχος με τον υποτακτικό του. Ένα Σάββατο βράδυ που ο γέροντας ήταν στο Πρωτάτο και ο υποτακτικός ετοιμαζόταν να αναγνώσει την ακολουθία του, ήρθε στο κελί του ένας ξένος και ζήτησε να φιλοξενηθεί. Έψαλλαν μαζί την ακολουθία, όταν όμως έφτασαν στην Τιμιότερα ο μονάχος έψαλλε μόνο «την Τιμιότερα των Χερουβείμ», ο ξένος μονάχος όμως έψαλλε « Άξιον εστί ως αληθώς μακαρίζει σε την Θεοτόκο την αειμακάριστον και παναμώμητον και Μητέρα του Θεού ημών» και στη συνεχεία πρόσθεσε και το «την Τιμιωτέραν...» έως τέλους. Ο Αγιορείτης μονάχος θαύμασε τον ύμνο και ζήτησε από τον ξένο να του τον γράψει . Επειδή δεν είχε χαρτί και μολυβί ο ξένος χάραξε τον ύμνο με το δάχτυλο του σε μάρμαρο και αμέσως εξαφανίστηκε. Η μαρμάρινη πλάκα απεστάλη στην Κωνσταντινούπολη και από την εποχή εκείνη ο αρχαγγελικός αυτός ύμνος ψάλετε από όλους τους Ορθόδοξους. Η εικόνα στην οποία ψάλλει ο ύμνος ονομάζεται Άξιον Εστί και φυλάσσεται στο Πρωτάτο, στον κεντρικό ναό των Καρύων του Άγιου Όρους. Ο ύμνος έχει ως εξής: « Άξιον εστίν ως αληθώς, μακαρίζει σε την Θεοτόκο, την αειμακάριστον και παναμώμητον, την Μητέρα του Θεού ημών. Την Τιμιωτέραν των Χ